دعاهای امام مهدی چیستند؟ (پرسش): تفاوت میان نسخهها
جز (حذف پیوند از عنوان منبعشناسی جامع مهدویت توسط ربات) |
جز (جایگزینی متن - '<ref>مجتبی تونهای، [[موعودنامه' به '<ref>تونهای، مجتبی، [[موعودنامه') |
||
| خط ۳۱: | خط ۳۱: | ||
::::::پنجم: {{عربی|"اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا مَنْ عَلَا فَقَهَرَ وَ يَا مَنْ بَطَنَ فَخَبَرَ..."}}<ref>نجم الثاقب، باب هفتم، حکایت سیام.</ref>. | ::::::پنجم: {{عربی|"اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا مَنْ عَلَا فَقَهَرَ وَ يَا مَنْ بَطَنَ فَخَبَرَ..."}}<ref>نجم الثاقب، باب هفتم، حکایت سیام.</ref>. | ||
::::::ششم: کفعمی در بلد الامین فرموده، این دعاء [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} است که آن را به شخصی که محبوس بود، تعلیم فرمود و آن فرد خلاص شد: {{عربی|"إِلَهِي عَظُمَ الْبَلَاءُ وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ..."}}<ref>مفاتیح الجنان، باب اول.</ref>. | ::::::ششم: کفعمی در بلد الامین فرموده، این دعاء [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} است که آن را به شخصی که محبوس بود، تعلیم فرمود و آن فرد خلاص شد: {{عربی|"إِلَهِي عَظُمَ الْبَلَاءُ وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ..."}}<ref>مفاتیح الجنان، باب اول.</ref>. | ||
::::::هفتم: برخی دعای {{عربی|"اللَّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ..."}}<ref>مصباح المتهجد، ص ۶۳۰؛ بلد الامین، ص ۲۰۳.</ref> را دعای فرج نامیدهاند»<ref>[[مجتبی تونهای|مجتبی | ::::::هفتم: برخی دعای {{عربی|"اللَّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ..."}}<ref>مصباح المتهجد، ص ۶۳۰؛ بلد الامین، ص ۲۰۳.</ref> را دعای فرج نامیدهاند»<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص:۳۲۹.</ref>. | ||
:::::*«"دعای عبرات" دعایی است که از [[امام صادق]] {{ع}} روایت شده است. آوردهاند که [[امام زمان]] {{ع}} جهت خلاص شدن شخصی، از دست گروهی ظالم، خواندن این دعا را سفارش کرده است. مطلع آن چنین است: {{عربی|"اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ يَا رَاحِمَ الْعَبَرَاتِ وَ يَا كَاشِفَ الْكُرُبَاتِ أَنْتَ الَّذِي تَقْشَعُ سَحَابَ الْمِحَنِ..."}}<ref>نجم الثاقب، باب هفتم.</ref>»<ref>[[مجتبی تونهای|مجتبی | :::::*«"دعای عبرات" دعایی است که از [[امام صادق]] {{ع}} روایت شده است. آوردهاند که [[امام زمان]] {{ع}} جهت خلاص شدن شخصی، از دست گروهی ظالم، خواندن این دعا را سفارش کرده است. مطلع آن چنین است: {{عربی|"اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ يَا رَاحِمَ الْعَبَرَاتِ وَ يَا كَاشِفَ الْكُرُبَاتِ أَنْتَ الَّذِي تَقْشَعُ سَحَابَ الْمِحَنِ..."}}<ref>نجم الثاقب، باب هفتم.</ref>»<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص:۳۲۷.</ref>. | ||
:::::*«"دعای صلوات" دعایی است که در کتاب غیبة [[شیخ طوسی|طوسی]] از [[امام مهدی|حضرت صاحب الامر]]{{ع}} روایت شده است. مطلع آن چنین است: {{عربی|"اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ سَيِّدِ الْمُرْسَلِينَ، وَ خَاتَمِ النَّبِيِّينَ، وَ حُجَّةِ رَبِّ الْعَالَمِينَ..."}}. این دعای شریف از ادعیه ارزندهای است که شایسته است در هرزمان به آن مداومت شود؛ بهویژه اوقاتی که به [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} اختصاص بیشتری دارد، مانند: شب و روز نیمه شعبان و شب و روز جمعه. [[علی بن طاووس]] در کتاب "جمال الاسبوع" آن را در اعمال روز جمعه یاد کرده است<ref>مکیال المکارم، ج ۲، ص ۱۱۱ (ترجمه سید مهدی حائری قزوینی).</ref>»<ref>[[مجتبی تونهای|مجتبی | :::::*«"دعای صلوات" دعایی است که در کتاب غیبة [[شیخ طوسی|طوسی]] از [[امام مهدی|حضرت صاحب الامر]]{{ع}} روایت شده است. مطلع آن چنین است: {{عربی|"اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ سَيِّدِ الْمُرْسَلِينَ، وَ خَاتَمِ النَّبِيِّينَ، وَ حُجَّةِ رَبِّ الْعَالَمِينَ..."}}. این دعای شریف از ادعیه ارزندهای است که شایسته است در هرزمان به آن مداومت شود؛ بهویژه اوقاتی که به [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} اختصاص بیشتری دارد، مانند: شب و روز نیمه شعبان و شب و روز جمعه. [[علی بن طاووس]] در کتاب "جمال الاسبوع" آن را در اعمال روز جمعه یاد کرده است<ref>مکیال المکارم، ج ۲، ص ۱۱۱ (ترجمه سید مهدی حائری قزوینی).</ref>»<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص:۳۲۷.</ref>. | ||
:::::*«در مفاتیح الجنان آمده است: کفعمی در مصباح فرموده این دعاء [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} است: {{عربی|"اللَّهُمَّ ارْزُقْنَا تَوْفِيقَ الطَّاعَةِ وَ بُعْدَ الْمَعْصِيَةِ وَ صِدْقَ النِّيَّةِ..."}} در مهج ذکر شده که این دعاء [[حضرت حجت]] است: {{عربی|"إِلَهِي بِحَقِّ مَنْ نَاجَاكَ وَ بِحَقِّ مَنْ دَعَاكَ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ..."}}<ref>مفاتیح، باب اول، فصل هفتم.</ref>»<ref>[[مجتبی تونهای|مجتبی | :::::*«در مفاتیح الجنان آمده است: کفعمی در مصباح فرموده این دعاء [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} است: {{عربی|"اللَّهُمَّ ارْزُقْنَا تَوْفِيقَ الطَّاعَةِ وَ بُعْدَ الْمَعْصِيَةِ وَ صِدْقَ النِّيَّةِ..."}} در مهج ذکر شده که این دعاء [[حضرت حجت]] است: {{عربی|"إِلَهِي بِحَقِّ مَنْ نَاجَاكَ وَ بِحَقِّ مَنْ دَعَاكَ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ..."}}<ref>مفاتیح، باب اول، فصل هفتم.</ref>»<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص:۳۲۶.</ref>. | ||
{{پایان جمع شدن}} | {{پایان جمع شدن}} | ||
نسخهٔ ۱ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۴۷
| دعاهای امام مهدی چیستند؟ | |
|---|---|
| موضوع اصلی | بانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت |
| مدخل بالاتر | مهدویت / غیبت امام مهدی / عصر غیبت کبری |
| مدخل اصلی | آثار انتظار |
| مدخل وابسته | ؟ |
دعاهای امام مهدی(ع) چیستند؟ یکی از پرسشهای مرتبط به بحث مهدویت است که میتوان با عبارتهای متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤالهای مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی مهدویت مراجعه شود.
عبارتهای دیگری از این پرسش
پاسخ نخست
- حجت الاسلام و المسلمین خدامراد سلیمیان، در کتاب «فرهنگنامه مهدویت» در اینباره گفته است:
- «"دعای سمات" این دعا از عمری نقل شده است؛ اما به دلیل جایگاه او که نایب خاص حضرت مهدی(ع) است میتوان نسبت این دعا به آن حضرت را قوی دانست. شیخ طوسی در مصباح المتهجد با عنوان " دعاء السمات مروی عن العمری یستحب الدعاء به آخر ساعة من نهار یوم الجمعة " آورده است. در آغاز این دعا چنین میخوانیم: " اللَّهُمَ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظِيمِ الْأَعْظَم "»[۱].
پاسخهای دیگر
| ۱. آقای تونهای (پژوهشگر معارف مهدویت)؛ |
|---|
|
پرسشهای وابسته
منبعشناسی جامع مهدویت
پانویس
- ↑ سلیمیان، خدامراد، فرهنگنامه مهدویت، ص:۲۳۱.
- ↑ نجم الثاقب، باب هفتم، حکایت سیام.
- ↑ مفاتیح الجنان، باب اول.
- ↑ مصباح المتهجد، ص ۶۳۰؛ بلد الامین، ص ۲۰۳.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص:۳۲۹.
- ↑ نجم الثاقب، باب هفتم.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص:۳۲۷.
- ↑ مکیال المکارم، ج ۲، ص ۱۱۱ (ترجمه سید مهدی حائری قزوینی).
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص:۳۲۷.
- ↑ مفاتیح، باب اول، فصل هفتم.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص:۳۲۶.
