قرآن در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''[[قرآن]]'''، در اصل، مصدر به معنای [[خواندن]] است<ref>مفردات راغب، ص ۶۶۸، «قرأ».</ref>، برخی گفته اند: [[قرآن]] اسم عَلَمِ غیر مشتق و مختص به [[کلام خدا]] است و همزه آن از حروف اصلی نیست<ref>الاتقان، ج ۱، ص ۱۱۲.</ref> و برخی آن را مشتق از «قرن الشّیء بالشّیء»] پیوند زدن و افزودن چیزی بر چیزی [دانسته‌اند، زیرا [[سوره‌ها]] و [[آیات]] و حروف آن بر هم افزوده شده و مقارنت دارند<ref>الاتقان، ج ۱، ص ۱۱۲.</ref>. عدّه ای از کسانی که [[قرآن]] را مهموز دانسته‌اند آن را مصدر «قرأت» ذکر کرده‌اند که در واقع «مقرؤ»] خوانده شده [را [[قرآن]]] [[خواندن]] [نامیده‌اند و جمعی دیگر آن را [[وصف]] و از مادّه «قرء» به معنای جمع دانسته‌اند<ref>التبیان، ج ۱، ص ۱۸؛ الاتقان، ج ۱، ص ۱۱۳.</ref>. [[قرآن]] [[وحی]] [[نامه]] [[اعجازآمیز]] [[الهی]] است که به [[زبان عربی]]، به عین الفاظ به وسیله [[فرشته]] [[امین وحی]] ([[جبرئیل]]) از جانب [[خداوند]] و از [[لوح محفوظ]]، بر [[قلب]] و زبان [[پیامبر اسلام]]{{صل}} هم اجمالا یک بار و هم تفصیلا در مدّت بیست و سه سال نازل شده و [[حضرت]] آن را بر گروهی از [[اصحاب]] خود خوانده و [[کاتبان وحی]]] از میان [[اصحاب]] [آن را با [[نظارت]] مستقیم و مستمرّ [[حضرت]]{{صل}} نوشته‌اند و حافظان بسیار هم از میان [[اصحاب]] آن را [[حفظ]] و به [[تواتر]] [[نقل]] کرده‌اند. [[قرآن]] در [[عصر پیامبر]]{{صل}}، مکتوب، ولی مدوّن نبوده و بعدها از [[سوره فاتحه]] تا ناس در ۱۱۴ [[سوره]] مدوّن گردیده و متن آن [[مقدّس]]، [[متواتر]] و [[قطعی الصّدور]] است<ref>دانشنامه قرآن، خرّمشاهی، ج ۲، ص ۱۶۳۰.</ref>. در این مدخل از واژه‌های «[[ذکر]]»، «[[کتاب]]»، «[[قرآن]]» و [[آیات]] مربوطه استفاده شده است<ref>[[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، واژه «قرآن».</ref>.