آب در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85...» ایجاد کرد) |
|||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | ||
'''آبهای عمومی'''، به معنای آبهای مشترک میان همه است. | |||
آبهای مشترک میان همه. به آبهای طبیعی جاری درسطح [[زمین]] که [[ملک]] کسی نیست و همگان در بهرهبرداری از آنها یکسانند - مانند دریاها، نهرهای بزرگ، چشمهها و آبهای فراهم آمده از برف و [[باران]] - آبهای عمومی گفته میشود و از آن در باب [[انفال]] و احیای موات سخن رفته است. | ==مقدمه== | ||
به آبهای طبیعی جاری درسطح [[زمین]] که [[ملک]] کسی نیست و همگان در بهرهبرداری از آنها یکسانند - مانند دریاها، نهرهای بزرگ، چشمهها و آبهای فراهم آمده از برف و [[باران]] - آبهای عمومی گفته میشود و از آن در باب [[انفال]] و احیای موات سخن رفته است. | |||
آبهای عمومی از مشترکات است و حیازتکننده آن به قصد تملک، بلکه بنابر قول برخی، بدون قصد تملک نیز [[مالک]] آن میشود<ref>جواهر الکلام، ج۳۸، ص۱۲۴، ۱۲۶ و ۱۳۱.</ref>. در اینکه جریان آبهای عمومی در جویهای شخصی موجب ملکیت مالک آنها میشود یا موجب [[حق]] [[اولویت]]، [[اختلاف]] است. قول اول، مشهور است<ref>فرهنگ فقه، ج۱، ص۱۱۵.</ref>. [[خرید و فروش]] آب حیازتشده، با وزن یا پیمانه و یا [[مشاهده]]، جایز است. | آبهای عمومی از مشترکات است و حیازتکننده آن به قصد تملک، بلکه بنابر قول برخی، بدون قصد تملک نیز [[مالک]] آن میشود<ref>جواهر الکلام، ج۳۸، ص۱۲۴، ۱۲۶ و ۱۳۱.</ref>. در اینکه جریان آبهای عمومی در جویهای شخصی موجب ملکیت مالک آنها میشود یا موجب [[حق]] [[اولویت]]، [[اختلاف]] است. قول اول، مشهور است<ref>فرهنگ فقه، ج۱، ص۱۱۵.</ref>. [[خرید و فروش]] آب حیازتشده، با وزن یا پیمانه و یا [[مشاهده]]، جایز است. | ||
برای آبیاری زمینهایی که مشروب کردن همۀ آنها از نهر یا چشمه در یک [[زمان]] ممکن نیست، ابتدا زمین نزدیک به دهانۀ نهر بهاندازۀ نیاز و سپس زمینهای دیگر به ترتیب نزدیک بودن آنها به نهر یا چشمه، آبیاری میشوند<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱.</ref> | برای آبیاری زمینهایی که مشروب کردن همۀ آنها از نهر یا چشمه در یک [[زمان]] ممکن نیست، ابتدا زمین نزدیک به دهانۀ نهر بهاندازۀ نیاز و سپس زمینهای دیگر به ترتیب نزدیک بودن آنها به نهر یا چشمه، آبیاری میشوند<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱.</ref> | ||
نسخهٔ ۲۵ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۲۸
- اين مدخل از زیرشاخههای بحث آب است. "آب" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل آب (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
آبهای عمومی، به معنای آبهای مشترک میان همه است.
مقدمه
به آبهای طبیعی جاری درسطح زمین که ملک کسی نیست و همگان در بهرهبرداری از آنها یکسانند - مانند دریاها، نهرهای بزرگ، چشمهها و آبهای فراهم آمده از برف و باران - آبهای عمومی گفته میشود و از آن در باب انفال و احیای موات سخن رفته است. آبهای عمومی از مشترکات است و حیازتکننده آن به قصد تملک، بلکه بنابر قول برخی، بدون قصد تملک نیز مالک آن میشود[۱]. در اینکه جریان آبهای عمومی در جویهای شخصی موجب ملکیت مالک آنها میشود یا موجب حق اولویت، اختلاف است. قول اول، مشهور است[۲]. خرید و فروش آب حیازتشده، با وزن یا پیمانه و یا مشاهده، جایز است. برای آبیاری زمینهایی که مشروب کردن همۀ آنها از نهر یا چشمه در یک زمان ممکن نیست، ابتدا زمین نزدیک به دهانۀ نهر بهاندازۀ نیاز و سپس زمینهای دیگر به ترتیب نزدیک بودن آنها به نهر یا چشمه، آبیاری میشوند[۳].[۴]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ جواهر الکلام، ج۳۸، ص۱۲۴، ۱۲۶ و ۱۳۱.
- ↑ فرهنگ فقه، ج۱، ص۱۱۵.
- ↑ فقه سیاسی، ج۷، ص۱۳۴.
- ↑ عمید زنجانی، عباس علی، دانشنامه فقه سیاسی، ص ۱.