الف باب: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[روایات]] مشهور به الف باب از [[روایات]] پر تعدادی‌ است‌ که‌ بیان‌گر یکی از منابع و مجاری [[علوم]] [[ائمه]]{{عم}} است. بر خلاف سایر مجاری علوم‌ [[اهل‌ بیت]]{{عم}} که‌ طرح و تبیین آن بیشتر در زمان [[امام باقر]]{{ع}} و به صورت گسترده‌تر در زمان امام‌ صادق{{ع}} رخ نمایانده است، [[روایات]] الف باب در موارد متعددی از زبان [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} و برخی از [[صحابه پیامبر]] و تعدادی از [[همسران]] ایشان بیان و یا [[نقل]] شده است، هر‌ چند‌ تبیین حقایق و جزییاتی از آن در دوره [[امام صادق]]{{ع}} پدیدار شده است. <ref>[[محمد تقی شاکر|شاکر، محمد تقی]]، [[پژوهشی در روایات الف باب (مقاله)|پژوهشی در روایات الف باب]]، مجلۀ علوم حدیث، ش ۶۶، ص ۱۵۸</ref>

* [[علم امامان]] [[اهل بیت]]{{عم}} در [[شناخت کامل]] [[دین الهی]]، [[احکام]] و [[معارف قرآن]] و [[سنت نبوی]] مرهون [[میراث]] [[علمی]] است که [[پیامبر]]{{صل}} به شکل معجزه‌آسایی در قالب [[هزار باب علم]] در لحظات پایانی [[عمر]] شریفشان در وجود [[مولا]] [[علی]]{{ع}} نهادند. و این، علاوه بر علومی بود که در طی سال‌ها به صورت خصوصی در [[اختیار]] وی قرار داده بودند و با دعای خویش ایشان را [[معصوم]] از [[نسیان]] آن [[علوم]] نموده بودند. این [[علوم]] از آن رو که منحصر در [[علی]]{{ع}} می‌شد و راهی جز انتقال [[وحی‌]] گونه آنها وجود نداشت  [[شایسته]] نام [[علم غیب]] می‌باشد. این [[علم]] پس از [[امام علی]]{{ع}} به [[امامان]] بعدی منتقل گردید. بنابر این اگر [[ائمه]]{{عم}} هیچ [[اشتباه]] عمدی و سهوی و [[فراموشی]] ندارند، مرهون [[علم غیب]] به [[کتاب خدا]] و مجموعه [[دین]] است.<ref>[[سید محمود جزائری|جزائری، سید محمود]]، [[کارکردهای علم غیب امامان معصوم در شئون ایشان (پایان‌نامه)|کارکردهای علم غیب امامان معصوم در شئون ایشان]]، ص۶۸-۷۱.</ref>. به عبارتی دیگر یکی از منابع [[علمی]] [[امامان]]{{عم}} [[وراثت]] از [[پیامبر]]{{صل}} است، به این معنی که [[پیامبر]] تمام [[معارف]] و [[شرایع]] را به [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} آموخت<ref>ر.ک. [[محمد نظیر عرفانی|عرفانی، محمد نظیر]]، [[بررسی علم غیب معصومان در تفاسیر فریقین (پایان‌نامه)|بررسی علم غیب معصومان در تفاسیر فریقین]]، ص ۱۵۱</ref> و این [[معارف]] و [[آگاهی]] از ایشان، [[نسل]] اندر [[نسل]] به فرزندانشان رسیده است. <ref>ر.ک. [[منصف علی مطهری|مطهری، منصف علی]]، [[علم ائمه از نظر عقل و نقل (پایان‌نامه)|علم ائمه از نظر عقل و نقل]]، ص ۶۴</ref> در این زمینه روایاتی وجود دارد با عنوان [[روایات]] الف باب<ref>ر.ک. [[محمد تقی شاکر|شاکر، محمد تقی]]، [[علی رضا بهرامی|بهرامی، علی رضا]]، [[واکاوی نگاه فریقین به احادیث هزار درب دانش (مقاله)|واکاوی نگاه فریقین به احادیث هزار درب دانش]]، تحقیقات علوم قرآن و حدیث، ش ۲۶، ص ۱۴۲</ref> که به طرق متعدد [[نقل]] شده<ref>مناقب، ج ۲، ص ۳۶</ref>،<ref>ر.ک. [[فتح‌الله نجارزادگان|نجارزادگان، فتح‌الله]]، [[محمد تقی شاکر|شاکر، محمد تقی]]، [[حسن محمدی احمدآبادی|محمدی احمدآبادی، حسن]]، [[ظاهر و باطن قرآن و مبادی آگاهی امام از آن (مقاله)|ظاهر و باطن قرآن و مبادی آگاهی امام از آن]]، فصلنامه معارف قرآنی، ش ۱۴، ص ۴۸؛ [[محمد تقی شاکر|شاکر، محمد تقی]]، [[منابع علم امام در قرآن (مقاله)|منابع علم امام در قرآن]]، فصلنامه امامت پژوهی، ش ۶، ص ۱۷۵  ۱۷۷</ref> و یکی از مجاری و راه‌های [[وراثت]] [[علوم]] [[امامان]]{{عم}} را تبیین می‌کند.<ref>ر.ک. [[محمد تقی شاکر|شاکر، محمد تقی]]، [[منابع علم امام در قرآن (مقاله)|منابع علم امام در قرآن]] فصلنامه امامت پژوهی، ش ۶، ص ۱۷۵  ۱۷۷</ref>