کرامتهای امام حسین: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +)) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | |||
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[کرامتهای امام حسین در حدیث]] - [[کرامتهای امام حسین در تاریخ اسلامی]] - [[کرامتهای امام حسین در معارف و سیره حسینی]]</div> | |||
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | ||
نسخهٔ ۱۱ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۱:۱۲
مقدمه
ایوب بن اعین از امام صادق(ع) نقل میکند: زنی در حال طواف بود و مردی پشتِ او طواف میکرد. زن، ساعدش را بیرون آورد و مرد هم دست خود را کج کرد و بر ساعد او نهاد. خداوند، دستِ مرد را بر ساعد آن زن، چنان چسباند که ناچار، طواف را قطع کرد. به سوی امیر مکه فرستادند و مردم، گِرد آمدند و فقیهان را خبر کردند. آنان گفتند: دست مرد را قطع کن؛ زیرا او مرتکب جنایت شده است. امیر گفت: آیا این جا کسی از فرزندان محمد، پیامبر خدا، هست؟ گفتند: آری. حسین بن علی، دیشب آمده است. [امیر] به سوی حسین(ع) فرستاد و ایشان را فرا خواند و گفت: ببین این دو چه شدهاند! امام(ع) دستانش را رو به قبله، بلند کرد و مدت مدیدی دعا کرد. سپس نزد زن آمد و دست مرد را از دست زن، جدا کرد. امیر گفت: آیا این مرد را به سبب آنچه کرده، کیفر ندهیم؟ امام(ع) فرمود: «نه»[۱].
از ابو عون نقل است: چون حسین(ع) از مدینه به سوی مکه بیرون رفت، بر ابن مطیع گذشت که چاهی میکَند. وی به ایشان گفت: پدر و مادرم فدایت! کجا؟ فرمود: «به سوی مکه میروم»... و از نامههایی که پیروانش از آنجا فرستاده بودند، یاد کرد. ابن مطیع به ایشان گفت: پدر و مادرم فدایت! ما را از خود، بهرهمند کن و به سوی آنان مرو. اما حسین(ع) خودداری ورزید. ابن مطیع به ایشان گفت: این چاه را آماده کردهام و امروز، نخستین دلْو آب را به ما میدهد. کاش برای برکت آن، دعا کنی. امام(ع) فرمود: «از آب آن، بیاور». دلوی از آب آن را آورد. امام(ع) از آن نوشید و سپس آن را مَزه مَزه کرد و به چاه، باز گرداند. چاه، گوارا و پُرآب شد[۲]..[۳]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ عدم موافقت امام(ع) با مجازات آن مرد، شاید بدین جهت بوده که رسواییِ پیش آمده برای او، در واقع، کیفر او بوده و همین مجازات، برای او کافی بوده است. «إِنَّ امْرَأَةً كَانَتْ تَطُوفُ وَ خَلْفَهَا رَجُلٌ فَأَخْرَجَتْ ذِرَاعَهَا فَقَالَ بِيَدِهِ حَتَّى وَضَعَهَا عَلَى ذِرَاعِهَا فَأَثَبْتَ اللَّهُ يَدَهُ فِي ذِرَاعِهَا حَتَّى قَطَعَ الطَّوَافَ وَ أُرْسِلَ إِلَى الْأَمِيرِ وَ اجْتَمَعَ النَّاسُ وَ أَرْسَلَ إِلَى الْفُقَهَاءِ فَجَعَلُوا يَقُولُونَ اقْطَعْ يَدَهُ فَهُوَ الَّذِي جَنَى الْجِنَايَةَ فَقَالَ هَاهُنَا أَحَدٌ مِنْ وُلْدِ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ(ص) فَقَالُوا نَعَمْ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ(ع) قَدِمَ اللَّيْلَةَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ فَدَعَاهُ فَقَالَ انْظُرْ مَا لَقِيَا ذَانِ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ وَ رَفَعَ يَدَيْهِ فَمَكَثَ طَوِيلًا يَدْعُو ثُمَّ جَاءَ إِلَيْهَا حَتَّى خَلَّصَ يَدَهُ مِنْ يَدِهَا فَقَالَ الْأَمِيرُ أَ لَا نُعَاقِبُهُ بِمَا صَنَعَ فَقَالَ لَا» (تهذیب الأحکام، ج۵، ص۴۷۰، ح۱۶۴۷؛ المناقب، ابن شهرآشوب، ج۴، ص۵۱).
- ↑ «لَمّا خَرَجَ حُسَينُ بنُ عَلِيٍّ(ع) مِنَ المَدينَةِ يُريدُ مَكَّةَ، مَرَّ بِابنِ مُطيعٍ وهُوَ يَحفِرُ بِئرَهُ، فَقالَ لَهُ: أينَ، فِداكَ أبي واُمّي؟ قالَ: أرَدتُ مَكَّةَ... وذَكَرَ لَهُ أنَّهُ كَتَبَ إلَيهِ شيعَتُهُ بِها. فَقالَ لَهُ ابنُ مُطيعٍ: أي فِداكَ أبي واُمّي! مَتِّعنا بِنَفسِكَ ولا تَسِر إلَيهِم، فَأَبى حُسَينٌ(ع). فَقالَ لَهُ ابنُ مُطيعٍ: إنَّ بِئري هذِهِ قَد رَشَّحتُها، وهذا اليَومُ أوانٌ ما خَرَجَ إلَينا فِي الدَّلوِ شَيءٌ مِن ماءٍ، فَلَو دَعَوتَ اللّه َ لَنا فيها بِالبَرَكَةِ. قالَ: هاتِ مِن مائِها، فَاُتِيَ مِن مائِها فِي الدَّلوِ، فَشَرِبَ مِنهُ، ثُمَّ مَضمَضَ، ثُمَّ رَدَّهُ فِي البِئرِ، فَأَعذَبَ و أمهى» (الطبقات الکبری، ج۵، ص۱۴۴؛ تاریخ دمشق، ج۱۴، ص۱۸۲).
- ↑ محمدی ریشهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۱۵۵.