ابن منده: تفاوت میان نسخه‌ها

افزودن پیوند
از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
نمایش تاریخچه به صورت تعاملی
دیداریویکی‌متن
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۶: خط ۶:
| پرسش مرتبط  =  
| پرسش مرتبط  =  
}}
}}
==آشنایی اجمالی==
== آشنایی اجمالی ==
[[ابوعبدالله محمد بن اسحاق بن محمد بن یحیی اصفهانی عبدی]] مشهور به [[ابن منده]] از «[[خاندان ابن منده]]» و نامدارترین فرد از این خاندان است. او [[اهل]] [[اصفهان]] بود و در همانجا می‌‌زیست، در سال ۳۱۰ به [[دنیا]] آمد. <ref>ابو الحسين ابن أبي يعلى، طبقات الحنابله، ج۲، ص ۱۶۷.</ref> ابن منده از [[مشایخ]] بسیاری [[حدیث]] شنید که برجسته‌ترین ایشان از این قرارند: [[عبدالرحمان بن یحیی]] عموی پدرش، [[محمد بن حسین قطان]]، [[هیثم بن لکیب شاشی]] و [[عثمان بن احمد بن سمّاک]]. <ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۲۷، ص ۳۲۰.</ref> گفته شده وی در جستجوی حدیث سفری آغاز کرد که چهل سال طول کشید. <ref>ابن جزری، غایه النهایه، ج۲، ص ۹۸.</ref> و به گفته خود، [[شرق]] و [[غرب]] را دو بار زیر پاگذاشته است. <ref>ابو الحسين ابن أبي يعلى، طبقات الحنابله، ج۲، ص ۱۶۷.</ref> وی نخست به [[نیشابور]] رفت و در آنجا از استادان بسیاری حدیث شنید. او افزون بر نیشابور به بخارا، [[سرخس]]، [[مرو]] و بلخ نیز [[سفر]] کرد و از مشایخ بزرگی بهره برد. ابن منده در سال ۳۳۹ هجری از نیشابور رهسپار [[عراق]] شد و چند سالی در نواحی عراق و [[شام]] به [[مسافرت]] پرداخت در ادامه سفر خود به طرابلس شام، غزه و [[بیت المقدس]] رفته و احتمالاً پیش از آن به [[مکه]] و [[مدینه]] نیز رفته و به استماع حدیث پرداخته است. <ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۱۷، ص ۲۹ ـ ۳۶.</ref> به هرحال در سال ۳۶۱ هجری، ابن منده در بخارا بود و [[حاکم نیشابوری]] او را [[دیدار]] کرد و در سال ۳۷۵ هجری که ابن منده قصد بازگشت به اصفهان را داشت، همراه وی به نیشابور آمد. <ref>شمس الدين ذهبي، تذکره الحفاظ، ج۳، ص ۱۰۳۳.</ref> گروه بسیاری از ابن منده [[روایت]] کرده‌اند که ازآن میان می‌‌توان افرادی همچون [[حاکم نیشابوری]]، [[تمام رازی]] و [[احمد بن فضل باطرقانی]] را نام برد. <ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۲۷، ص ۳۲۱.</ref> گویند ابن منده چون به موطن خود بازگشت، چهل بار کتاب به همراه داشت که از ۱۷۰۰ تن از مشایخ، [[کتابت حدیث]] کرده بود.<ref>شمس الدين ذهبي، تذکره الحفاظ، ج۳، ص ۱۰۳۲.</ref> ابن منده در اصفهان به [[حرمت]] و [[جاه]] می‌‌زیست و پیداست که [[نفوذ]] بسیاری در [[مردم]] و اولیای امور داشته است. <ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۱۷، ص ۴۱.</ref> وی در دوران [[سفر]] طولانی خود، مجرد ماند و [[همسر]] [[اختیار]] نکرد و چون به [[اصفهان]] بازگشت، [[ازدواج]] کرد و از وی صاحب چهار پسر شد. <ref> میزان الاعتدال ۳ / ۴۷۹.</ref> [[ذهبی]] گفته وی از [[حافظه]] [[نیرومندی]] برخودار بود و بدین سبب او را [[حافظ]] [[مشرق]] خوانده است. <ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۲، ص ۳۸۲. </ref> [[ابونعیم اصفهانی]] باآنکه [[ابن منده]] را مردی بزرگ دانسته، [[معتقد]] است وی در پایان [[عمر]]، در [[نقل حدیث]] خلط می‌‌کرد و در امالی خود دچار [[لغزش]] و [[اشتباه]] می‌‌شد. <ref>حافظ ابونعیم اصفهانی‌، ذکر اخبار اصبهان، ج۲، ص ۳۰۶.</ref> ابن منده سال ۳۹۵<ref>ابن جزری، غایه النهایه، ج۲، ص ۹۸.</ref> یا ۳۹۶ [[هجری]] در اصفهان درگذشت<ref> ابوالفرج عبدالرحمن بن علی بن محمد بن جوزی، المنتظم في تاريخ الأمم و الملوك، ج۱۵، ص ۵۲.</ref> و آثار بسیاری از خود بر جای گذاشت که عبارت‌اند از: التاریخ، الشیوخ، <ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۲۷، ص ۳۲۱.</ref> الناسخ والمنسوخ، <ref>ابن كثير، البدایة والنهایه، ج۱۱، ص ۳۳۶.</ref> [[معرفة الصحابة]]، المعرفة، التوحید و اثبات الصفات علی الاتفاق والتفرد<ref>آقا بزرگ تهرانی، هدیه العارفین، ج۲، ص  ۵۷.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۳۴۱ - ۳۴۲.</ref>
[[ابوعبدالله محمد بن اسحاق بن محمد بن یحیی اصفهانی عبدی]] مشهور به [[ابن منده]] از «[[خاندان ابن منده]]» و نامدارترین فرد از این خاندان است. او [[اهل]] [[اصفهان]] بود و در همانجا می‌‌زیست، در سال ۳۱۰ به [[دنیا]] آمد. <ref>ابو الحسین ابن أبی یعلى، طبقات الحنابله، ج۲، ص ۱۶۷.</ref> ابن منده از [[مشایخ]] بسیاری [[حدیث]] شنید که برجسته‌ترین ایشان از این قرارند: [[عبدالرحمان بن یحیی]] عموی پدرش، [[محمد بن حسین قطان]]، [[هیثم بن لکیب شاشی]] و [[عثمان بن احمد بن سمّاک]]. <ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۲۷، ص ۳۲۰.</ref> گفته شده وی در جستجوی حدیث سفری آغاز کرد که چهل سال طول کشید. <ref>ابن جزری، غایه النهایه، ج۲، ص ۹۸.</ref> و به گفته خود، [[شرق]] و [[غرب]] را دو بار زیر پاگذاشته است. <ref>ابو الحسین ابن أبی یعلى، طبقات الحنابله، ج۲، ص ۱۶۷.</ref> وی نخست به [[نیشابور]] رفت و در آنجا از استادان بسیاری حدیث شنید. او افزون بر نیشابور به بخارا، [[سرخس]]، [[مرو]] و بلخ نیز [[سفر]] کرد و از مشایخ بزرگی بهره برد. ابن منده در سال ۳۳۹ هجری از نیشابور رهسپار [[عراق]] شد و چند سالی در نواحی عراق و [[شام]] به [[مسافرت]] پرداخت در ادامه سفر خود به طرابلس شام، غزه و [[بیت المقدس]] رفته و احتمالاً پیش از آن به [[مکه]] و [[مدینه]] نیز رفته و به استماع حدیث پرداخته است. <ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۱۷، ص ۲۹ ـ ۳۶.</ref> به هرحال در سال ۳۶۱ هجری، ابن منده در بخارا بود و [[حاکم نیشابوری]] او را [[دیدار]] کرد و در سال ۳۷۵ هجری که ابن منده قصد بازگشت به اصفهان را داشت، همراه وی به نیشابور آمد. <ref>شمس الدین ذهبی، تذکره الحفاظ، ج۳، ص ۱۰۳۳.</ref> گروه بسیاری از ابن منده [[روایت]] کرده‌اند که ازآن میان می‌‌توان افرادی همچون [[حاکم نیشابوری]]، [[تمام رازی]] و [[احمد بن فضل باطرقانی]] را نام برد. <ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۲۷، ص ۳۲۱.</ref> گویند ابن منده چون به موطن خود بازگشت، چهل بار کتاب به همراه داشت که از ۱۷۰۰ تن از مشایخ، [[کتابت حدیث]] کرده بود.<ref>شمس الدین ذهبی، تذکره الحفاظ، ج۳، ص ۱۰۳۲.</ref> ابن منده در اصفهان به [[حرمت]] و [[جاه]] می‌‌زیست و پیداست که [[نفوذ]] بسیاری در [[مردم]] و اولیای امور داشته است. <ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۱۷، ص ۴۱.</ref> وی در دوران [[سفر]] طولانی خود، مجرد ماند و [[همسر]] [[اختیار]] نکرد و چون به [[اصفهان]] بازگشت، [[ازدواج]] کرد و از وی صاحب چهار پسر شد. <ref> میزان الاعتدال ۳ / ۴۷۹.</ref> [[ذهبی]] گفته وی از [[حافظه]] [[نیرومندی]] برخودار بود و بدین سبب او را [[حافظ]] [[مشرق]] خوانده است. <ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۲، ص ۳۸۲. </ref> [[ابونعیم اصفهانی]] باآنکه [[ابن منده]] را مردی بزرگ دانسته، [[معتقد]] است وی در پایان [[عمر]]، در [[نقل حدیث]] خلط می‌‌کرد و در امالی خود دچار [[لغزش]] و [[اشتباه]] می‌‌شد. <ref>حافظ ابونعیم اصفهانی‌، ذکر اخبار اصبهان، ج۲، ص ۳۰۶.</ref> ابن منده سال ۳۹۵<ref>ابن جزری، غایه النهایه، ج۲، ص ۹۸.</ref> یا ۳۹۶ [[هجری]] در اصفهان درگذشت<ref> ابوالفرج عبدالرحمن بن علی بن محمد بن جوزی، المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک، ج۱۵، ص ۵۲.</ref> و آثار بسیاری از خود بر جای گذاشت که عبارت‌اند از: التاریخ، الشیوخ، <ref>ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۲۷، ص ۳۲۱.</ref> الناسخ والمنسوخ، <ref>ابن کثیر، البدایة والنهایه، ج۱۱، ص ۳۳۶.</ref> [[معرفة الصحابة]]، المعرفة، التوحید و اثبات الصفات علی الاتفاق والتفرد<ref>آقا بزرگ تهرانی، هدیه العارفین، ج۲، ص  ۵۷.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۲، ص۳۴۱ - ۳۴۲.</ref>


==اثر معروف==
==اثر معروف==

نسخهٔ ‏۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۵

ابن منده از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود: ابن منده در تاریخ اسلامی - پرسش مرتبط ندارد

آشنایی اجمالی

ابوعبدالله محمد بن اسحاق بن محمد بن یحیی اصفهانی عبدی مشهور به ابن منده از «خاندان ابن منده» و نامدارترین فرد از این خاندان است. او اهل اصفهان بود و در همانجا می‌‌زیست، در سال ۳۱۰ به دنیا آمد. [۱] ابن منده از مشایخ بسیاری حدیث شنید که برجسته‌ترین ایشان از این قرارند: عبدالرحمان بن یحیی عموی پدرش، محمد بن حسین قطان، هیثم بن لکیب شاشی و عثمان بن احمد بن سمّاک. [۲] گفته شده وی در جستجوی حدیث سفری آغاز کرد که چهل سال طول کشید. [۳] و به گفته خود، شرق و غرب را دو بار زیر پاگذاشته است. [۴] وی نخست به نیشابور رفت و در آنجا از استادان بسیاری حدیث شنید. او افزون بر نیشابور به بخارا، سرخس، مرو و بلخ نیز سفر کرد و از مشایخ بزرگی بهره برد. ابن منده در سال ۳۳۹ هجری از نیشابور رهسپار عراق شد و چند سالی در نواحی عراق و شام به مسافرت پرداخت در ادامه سفر خود به طرابلس شام، غزه و بیت المقدس رفته و احتمالاً پیش از آن به مکه و مدینه نیز رفته و به استماع حدیث پرداخته است. [۵] به هرحال در سال ۳۶۱ هجری، ابن منده در بخارا بود و حاکم نیشابوری او را دیدار کرد و در سال ۳۷۵ هجری که ابن منده قصد بازگشت به اصفهان را داشت، همراه وی به نیشابور آمد. [۶] گروه بسیاری از ابن منده روایت کرده‌اند که ازآن میان می‌‌توان افرادی همچون حاکم نیشابوری، تمام رازی و احمد بن فضل باطرقانی را نام برد. [۷] گویند ابن منده چون به موطن خود بازگشت، چهل بار کتاب به همراه داشت که از ۱۷۰۰ تن از مشایخ، کتابت حدیث کرده بود.[۸] ابن منده در اصفهان به حرمت و جاه می‌‌زیست و پیداست که نفوذ بسیاری در مردم و اولیای امور داشته است. [۹] وی در دوران سفر طولانی خود، مجرد ماند و همسر اختیار نکرد و چون به اصفهان بازگشت، ازدواج کرد و از وی صاحب چهار پسر شد. [۱۰] ذهبی گفته وی از حافظه نیرومندی برخودار بود و بدین سبب او را حافظ مشرق خوانده است. [۱۱] ابونعیم اصفهانی باآنکه ابن منده را مردی بزرگ دانسته، معتقد است وی در پایان عمر، در نقل حدیث خلط می‌‌کرد و در امالی خود دچار لغزش و اشتباه می‌‌شد. [۱۲] ابن منده سال ۳۹۵[۱۳] یا ۳۹۶ هجری در اصفهان درگذشت[۱۴] و آثار بسیاری از خود بر جای گذاشت که عبارت‌اند از: التاریخ، الشیوخ، [۱۵] الناسخ والمنسوخ، [۱۶] معرفة الصحابة، المعرفة، التوحید و اثبات الصفات علی الاتفاق والتفرد[۱۷].[۱۸]

اثر معروف

معرفة الصحابة، از معروف ترين آثار ابن منده كه امروز از اصل آن فقط بخش‌هایى در کتابخانه ظاهريه و نيز در کتابخانه شيخ‌الاسلام در مدينه در دست است.[۱۹]

جستارهای وابسته

منابع

  1. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱

پانویس

  1. ↑ ابو الحسین ابن أبی یعلى، طبقات الحنابله، ج۲، ص ۱۶۷.
  2. ↑ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۲۷، ص ۳۲۰.
  3. ↑ ابن جزری، غایه النهایه، ج۲، ص ۹۸.
  4. ↑ ابو الحسین ابن أبی یعلى، طبقات الحنابله، ج۲، ص ۱۶۷.
  5. ↑ ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۱۷، ص ۲۹ ـ ۳۶.
  6. ↑ شمس الدین ذهبی، تذکره الحفاظ، ج۳، ص ۱۰۳۳.
  7. ↑ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۲۷، ص ۳۲۱.
  8. ↑ شمس الدین ذهبی، تذکره الحفاظ، ج۳، ص ۱۰۳۲.
  9. ↑ ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۱۷، ص ۴۱.
  10. ↑ میزان الاعتدال ۳ / ۴۷۹.
  11. ↑ ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۲، ص ۳۸۲.
  12. ↑ حافظ ابونعیم اصفهانی‌، ذکر اخبار اصبهان، ج۲، ص ۳۰۶.
  13. ↑ ابن جزری، غایه النهایه، ج۲، ص ۹۸.
  14. ↑ ابوالفرج عبدالرحمن بن علی بن محمد بن جوزی، المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک، ج۱۵، ص ۵۲.
  15. ↑ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۲۷، ص ۳۲۱.
  16. ↑ ابن کثیر، البدایة والنهایه، ج۱۱، ص ۳۳۶.
  17. ↑ آقا بزرگ تهرانی، هدیه العارفین، ج۲، ص ۵۷.
  18. ↑ جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲، ص۳۴۱ - ۳۴۲.
  19. ↑ ترمانینی، عبدالسلام، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۲، ص۳۵۹.
برگرفته از «https://fa.imamatpedia.com/w/index.php?title=ابن_منده&oldid=920920»