نامۀ ۲۹ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '''']]؛' به '''']]') برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
(←مقدمه) |
||
| (۱۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۷ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = نهج البلاغه | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
پس از [[شهادت]] [[محمد بن ابیبکر]]، [[معاویه]] فردی را به [[بصره]] فرستاد تا بار دیگر به بهانه قتل عثمان و [[انتقام]] [[جمل]]، بصریان را بر [[امام]] بشوراند. [[امام]] که اوضاع را چنین دید، نامهای سوی بصریان فرستاد و آنها را متهم به [[پیمانشکنی]] و فتنهگری آگاهانه ساخت و [[بخشش]] و [[امان]] پس از [[جنگ جمل]] را به یادشان آورد و آنها را از عواقب فتنهگری دوباره مطلع ساخت. زمان صدور [[نامه]] حدود صفر سال ۳۸ ق پس از [[شهادت]] [[محمد بن ابیبکر]] است. | |||
== | == فرازی از [[نامه]] == | ||
از پراکندی و مخالفتتان آگاهید، بنابراین از گناهکارانتان صرفنظر کردم. کسی را که فرار کرده به [[قتل]] نمیرسانم و از رویآورنده [[پذیرایی]] میکنم. اگر افکار ناشایسته و اندیشههایی که برخلاف [[حق]] است شما را به [[مبارزه]] و [[مخالفت]] من واداشت، من آمادهام، اسبان من نزدیکاند و آماده حرکت. اگر مرا مجبور کردید که به شما حمله کنم، آنچنان بر شما میتازم که [[جنگ جمل]] پیش این حمله مانند لیسیدن استخوان لیسیده شده است. در عین حال، من [[ارزش]] فرمانبرداران و آنان که [[حق]] [[اندرز]] را ادا میکنند میشناسم، بدون این که بیگناه را به [[جرم]] [[گناهکار]] یا [[وفادار]] را به [[گناه]] پیمانشکن [[کیفر]] دهم<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۷۷۶.</ref>. | |||
== | == منابع == | ||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:13681049.jpg|22px]] [[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
== | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | |||
[[رده:نامههای نهج البلاغه]] | |||
[[رده: | |||
[[رده:مدخل نهج البلاغه]] | [[رده:مدخل نهج البلاغه]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۹
مقدمه
پس از شهادت محمد بن ابیبکر، معاویه فردی را به بصره فرستاد تا بار دیگر به بهانه قتل عثمان و انتقام جمل، بصریان را بر امام بشوراند. امام که اوضاع را چنین دید، نامهای سوی بصریان فرستاد و آنها را متهم به پیمانشکنی و فتنهگری آگاهانه ساخت و بخشش و امان پس از جنگ جمل را به یادشان آورد و آنها را از عواقب فتنهگری دوباره مطلع ساخت. زمان صدور نامه حدود صفر سال ۳۸ ق پس از شهادت محمد بن ابیبکر است.
فرازی از نامه
از پراکندی و مخالفتتان آگاهید، بنابراین از گناهکارانتان صرفنظر کردم. کسی را که فرار کرده به قتل نمیرسانم و از رویآورنده پذیرایی میکنم. اگر افکار ناشایسته و اندیشههایی که برخلاف حق است شما را به مبارزه و مخالفت من واداشت، من آمادهام، اسبان من نزدیکاند و آماده حرکت. اگر مرا مجبور کردید که به شما حمله کنم، آنچنان بر شما میتازم که جنگ جمل پیش این حمله مانند لیسیدن استخوان لیسیده شده است. در عین حال، من ارزش فرمانبرداران و آنان که حق اندرز را ادا میکنند میشناسم، بدون این که بیگناه را به جرم گناهکار یا وفادار را به گناه پیمانشکن کیفر دهم[۱].
منابع
پانویس
- ↑ دینپرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه ج۲، ص ۷۷۶.