عاشورا و انتظار: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{خرد}} +)) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۱۱ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = امام مهدی | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش) | |||
}} | |||
== مقدمه == | |||
فرهنگ [[عاشورا]]، زمینهساز فرهنگ انتظار است. انتظار، ادامه عاشوراست و چشم به راه حسین دیگری نشستن، در کربلایی به وسعت جهان. در زیارت عاشورا، در دو قسمت، از خون خواهی [[امام حسین|حسین]] {{ع}} در رکاب [[امام مهدی]] {{ع}} خبر میدهد<ref>مفاتیح الجنان، زیارت عاشورا.</ref>. | |||
[[امام باقر]] {{ع}} فرمود: "یکدیگر را در روز عاشورا، اینگونه تعزیت دهید: {{متن حدیث|أَعْظَمَ اللَّهُ أُجُورَنَا بِمُصَابِنَا بِالْحُسَيْنِ وَ جَعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَأْرِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الْإِمَامِ الْمَهْدِيِّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ {{عم}}}}<ref>مصباح المتهجد؛ مفاتیح الجنان.</ref>؛ خداوند اجر ما و شما را در مصیبت حسین {{ع}} بزرگ گرداند و ما و شما را از کسانی قرار دهد که به همراه ولیاش، [[امام مهدی]] از [[آل محمد]] {{عم}}، طلب خون آن حضرت کرده، به خونخواهی او برخیزیم. پارهای روایات، عاشورا را روز ظهور [[حضرت مهدی]] {{ع}} ذکر کردهاند<ref>غیبة طوسی، ص ۲۷۴.</ref>. | |||
پس انتظار، انتظار انتقام عاشوراست و یاران مهدی {{ع}} همه عاشوراییاند. کسانی میتوانند در رکاب مهدی {{ع}} باشند و امام حق را یاری رسانند که در مکتب عاشورا، آبدیده شده و معیار جنگ و صلح را از او آموخته باشند که حسین {{ع}}، خود معیار سلم و حرب و تولّا و تبرّاست<ref>عاشورا و انتظار، پورسید آقایی، ص ۴۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۴۷۸.</ref> | |||
== | == منابع == | ||
{{ | {{منابع}} | ||
{{ | # [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونهای|مجتبی تونهای]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']] | ||
{{ | {{پایان منابع}} | ||
== پانویس == | |||
{{پانویس}} | |||
[[رده:عاشورا]] | [[رده:عاشورا]] | ||
[[رده:مدخل موعودنامه]] | [[رده:مدخل موعودنامه]] | ||
[[رده:انتظار ظهور امام مهدی]] | [[رده:انتظار ظهور امام مهدی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۳
مقدمه
فرهنگ عاشورا، زمینهساز فرهنگ انتظار است. انتظار، ادامه عاشوراست و چشم به راه حسین دیگری نشستن، در کربلایی به وسعت جهان. در زیارت عاشورا، در دو قسمت، از خون خواهی حسین (ع) در رکاب امام مهدی (ع) خبر میدهد[۱].
امام باقر (ع) فرمود: "یکدیگر را در روز عاشورا، اینگونه تعزیت دهید: «أَعْظَمَ اللَّهُ أُجُورَنَا بِمُصَابِنَا بِالْحُسَيْنِ وَ جَعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِنَ الطَّالِبِينَ بِثَأْرِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الْإِمَامِ الْمَهْدِيِّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ (ع)»[۲]؛ خداوند اجر ما و شما را در مصیبت حسین (ع) بزرگ گرداند و ما و شما را از کسانی قرار دهد که به همراه ولیاش، امام مهدی از آل محمد (ع)، طلب خون آن حضرت کرده، به خونخواهی او برخیزیم. پارهای روایات، عاشورا را روز ظهور حضرت مهدی (ع) ذکر کردهاند[۳].
پس انتظار، انتظار انتقام عاشوراست و یاران مهدی (ع) همه عاشوراییاند. کسانی میتوانند در رکاب مهدی (ع) باشند و امام حق را یاری رسانند که در مکتب عاشورا، آبدیده شده و معیار جنگ و صلح را از او آموخته باشند که حسین (ع)، خود معیار سلم و حرب و تولّا و تبرّاست[۴].[۵]
