ها علی بشر کیف بشر: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +)) |
(←مقدمه) |
||
| (۱۱ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = امام علی | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
{{ | == مقدمه == | ||
یعنی علی{{ع}} [[بشر]] است، امّا چه بشری! مقام والا و [[شخصیّت]] عظیم و ابعاد شگفتانگیز وجود آن مظهرالعجائب، آنچنان حیرتانگیز و والاست که تصوّر "[[بشر]]" بودن او برای برخی غیرقابل هضم شده و بعضی از [[غالیان]] [[افراطی]] نیز به الوهیّت و خدایی او [[معتقد]] شده و [[علی اللهی]] گشتهاند که این [[غلو]] است و [[انحراف]]. امّا آنان که راه [[اعتدال]] پیمودهاند، [[حیرت]] خویش را از عظمت او به این صورت ابراز کردهاند که او را نه [[خدا]] دانستهاند، نه جدا از خدا، نه بشر توانستهاند بخوانند، که فوق بشر عادی است و نه خدایش نامیدهاند که عقیدهای [[شرکآلود]] است و میان این دو مرتبه، به حیرت دچار شدهاند. [[شاعران]] [[عرب]] و [[عجم]]، از این «مرتبۀ» ویژه در سرودههای خویش سخن گفتهاند. [[امیر مؤمنان]]، پیوسته میکوشید گرایشهای غلوّآمیز را نسبت به خود از بین ببرد. وقتی آن حضرت از [[مدائن]] دیدار کرد و [[مردم]] آنجا سخنان و کارهای شگفت و [[معجزهآسا]] از حضرت شنیدند و دیدند، در بازگشت به ساباط، بعضی او را خدا پنداشته و گفتند: اگر خدا نیست، چگونه [[مردگان]] را زنده میکند؟ حضرت به آنان [[اعتراض]] کرد و خود را بندۀ خدا دانست که افتخار [[ولایت]] و وصایت پیامبر را دارد و افزود: {{متن حدیث|إِنْ نَحْنُ إِلاّٰ بَشَرٌ مِثْلُکُمْ...}}<ref> بحارالأنوار، ج ۴۱، ص۲۱۵.</ref> عدّهای از [[کفر]] برگشتند و عدّهای بر آن عقیدۀ [[غلوّ]] باقی ماندند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۶۰۴.</ref>. | |||
< | |||
== | == منابع == | ||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:1368987.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|'''فرهنگ غدیر''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
== | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | |||
{{غدیر}} | {{غدیر}} | ||
[[رده: | [[رده:امام علی]] | ||
[[رده:مدخل فرهنگ غدیر]] | [[رده:مدخل فرهنگ غدیر]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۵ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۷
مقدمه
یعنی علی(ع) بشر است، امّا چه بشری! مقام والا و شخصیّت عظیم و ابعاد شگفتانگیز وجود آن مظهرالعجائب، آنچنان حیرتانگیز و والاست که تصوّر "بشر" بودن او برای برخی غیرقابل هضم شده و بعضی از غالیان افراطی نیز به الوهیّت و خدایی او معتقد شده و علی اللهی گشتهاند که این غلو است و انحراف. امّا آنان که راه اعتدال پیمودهاند، حیرت خویش را از عظمت او به این صورت ابراز کردهاند که او را نه خدا دانستهاند، نه جدا از خدا، نه بشر توانستهاند بخوانند، که فوق بشر عادی است و نه خدایش نامیدهاند که عقیدهای شرکآلود است و میان این دو مرتبه، به حیرت دچار شدهاند. شاعران عرب و عجم، از این «مرتبۀ» ویژه در سرودههای خویش سخن گفتهاند. امیر مؤمنان، پیوسته میکوشید گرایشهای غلوّآمیز را نسبت به خود از بین ببرد. وقتی آن حضرت از مدائن دیدار کرد و مردم آنجا سخنان و کارهای شگفت و معجزهآسا از حضرت شنیدند و دیدند، در بازگشت به ساباط، بعضی او را خدا پنداشته و گفتند: اگر خدا نیست، چگونه مردگان را زنده میکند؟ حضرت به آنان اعتراض کرد و خود را بندۀ خدا دانست که افتخار ولایت و وصایت پیامبر را دارد و افزود: «إِنْ نَحْنُ إِلاّٰ بَشَرٌ مِثْلُکُمْ...»[۱] عدّهای از کفر برگشتند و عدّهای بر آن عقیدۀ غلوّ باقی ماندند[۲].
منابع
پانویس
- ↑ بحارالأنوار، ج ۴۱، ص۲۱۵.
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۶۰۴.