ازهر بن سیحان: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل...» ایجاد کرد)
 
 
(۱۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۵ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{امامت}}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[ازهر بن سیحان در تاریخ اسلامی]] | پرسش مرتبط  = }}
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;"> [[ازهر بن سیحان در تاریخ اسلامی]] </div>


==مقدمه==
== مقدمه ==
نسبش چنین است: [[ازهر بن سیحان]] بن ارطاة بن سیحان بن عمرو بن نجید بن اسعد]]<ref>ابن حجر، ج۱، ص۳۳۷.</ref>، وی [[محاربی]] منسوب به تیره [[محارب بن خصفة بن قیس بن عیلان بن مضر بن نزار]] است<ref>ر.ک: ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۷.</ref>.
نسبش چنین است: [[ازهر بن سیحان بن ارطاة بن سیحان بن عمرو بن نجید بن اسعد]]<ref>ابن حجر، ج۱، ص۳۳۷.</ref>، وی [[محاربی]] منسوب به تیره [[محارب بن خصفة بن قیس بن عیلان بن مضر بن نزار]] است<ref>ر. ک: ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۷.</ref>.


[[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، ج۱، ص۱۵۶.</ref> نام او را در بخش سوم کتابش - مخضرمین - آورده و خود در مقدمه تصریح کرده است که هیچ دلیلی بر [[اثبات]] [[صحابی]] بودن این گروه نیست و برخی تنها به مناسبت اینکه در [[زمان پیامبر]] میزیسته‌اند، نامشان را آورده‌اند.
[[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، ج۱، ص۱۵۶.</ref> نام او را در بخش سوم کتابش - مخضرمین - آورده و خود در مقدمه تصریح کرده است که هیچ دلیلی بر [[اثبات]] [[صحابی]] بودن این گروه نیست و برخی تنها به مناسبت اینکه در [[زمان پیامبر]] میزیسته‌اند، نامشان را آورده‌اند.


به نظر می‌رسد وی [[زمان رسول خدا]]{{صل}} را در [[کودکی]] [[درک]] کرده، نه اینکه در [[زمان جاهلیت]] به [[دنیا]] آمده باشد؛ زیرا ارطاة بین سیحان حلیف [[ابوسفیان]] (این [[خاندان]] حلیف [[امویان]] بوده‌اند) بوده و در [[زمان]] [[حکومت معاویه]]، [[مروان]] او را به دلیل شرابخواری هشتاد تازیانه زد و [[معاویه]]، مروان را [[توبیخ]] کرد<ref>ر.ک: ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۹.</ref>
به نظر می‌رسد وی [[زمان رسول خدا]] {{صل}} را در [[کودکی]] [[درک]] کرده، نه اینکه در [[زمان جاهلیت]] به [[دنیا]] آمده باشد؛ زیرا ارطاة بین سیحان حلیف [[ابوسفیان]] (این [[خاندان]] حلیف [[امویان]] بوده‌اند) بوده و در [[زمان]] [[حکومت معاویه]]، [[مروان]] او را به دلیل شرابخواری هشتاد تازیانه زد و [[معاویه]]، مروان را [[توبیخ]] کرد<ref>ر. ک: ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۹.</ref>


تنها گزارش مربوط به ازهر، زمانی است که [[عثمان]] محاصره شد. ازهر با نداشتن [[لباس]] [[جنگی]] از عثمان[[دفاع]] کرد و در اشعاری چنین گفت:
تنها گزارش مربوط به ازهر، زمانی است که [[عثمان]] محاصره شد. ازهر با نداشتن [[لباس]] [[جنگی]] از عثمان[[دفاع]] کرد و در اشعاری چنین گفت:
خط ۱۶: خط ۱۴:
:مرا از اینکه سر برهنه (بدون [[زره]] و کلاهخود) در [[خانه]] (عثمان) جنگیدم [[سرزنش]] می‌کنید، در حالی که [[خالد بن عقبة بن ابی معیط]] که زره پوش بود فرار کرد<ref>ابن حجر، ج۱، ص۳۳۷.</ref>.
:مرا از اینکه سر برهنه (بدون [[زره]] و کلاهخود) در [[خانه]] (عثمان) جنگیدم [[سرزنش]] می‌کنید، در حالی که [[خالد بن عقبة بن ابی معیط]] که زره پوش بود فرار کرد<ref>ابن حجر، ج۱، ص۳۳۷.</ref>.


گویا خاندان ازهر بن سیحان، همگی شرابخوار و شاعر بوده‌اند. بر [[برادر]] او [[عبدالرحمان بن سیحان محاربی مدنی]] شاعر به دلیل شرابخواری حد جاری شد<ref>ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۸.</ref>. همچنین بر [[ولید بن عتبة بن سبحان محاربی]]، [[دوست]] [[ولید بن عقبه]] نیز در سال ۵۸ حد شرابخواری جاری گردید<ref>ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۸.</ref>.<ref>[[محمد رضا هدایت‌پناه|هدایت‌پناه، محمد رضا]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|مقاله «ازهر بن سیحان»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص:۳۲.</ref>
گویا خاندان ازهر بن سیحان، همگی شرابخوار و شاعر بوده‌اند. بر [[برادر]] او [[عبدالرحمان بن سیحان محاربی مدنی]] شاعر به دلیل شرابخواری حد جاری شد<ref>ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۸.</ref>. همچنین بر [[ولید بن عتبة بن سبحان محاربی]]، [[دوست]] [[ولید بن عقبه]] نیز در سال ۵۸ حد شرابخواری جاری گردید<ref>ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۸.</ref><ref>[[محمد رضا هدایت‌پناه|هدایت‌پناه، محمد رضا]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|مقاله «ازهر بن سیحان»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص:۳۲.</ref>


== جستارهای وابسته ==
== منابع ==
 
==منابع==
{{منابع}}
{{منابع}}
# [[پرونده:1100558.jpg|22px]] [[محمد رضا هدایت‌پناه|هدایت‌پناه، محمد رضا]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|'''مقاله «ازهر بن سیحان»، دانشنامه سیره نبوی ج۲''']]
# [[پرونده:IM009658.jpg|22px]] [[محمد رضا هدایت‌پناه|هدایت‌پناه، محمد رضا]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|'''مقاله «ازهر بن سیحان»، دانشنامه سیره نبوی ج۲''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}


==پانویس==
== پانویس ==
{{پانویس}}
{{پانویس}}
{{صحابه}}


[[رده:ازهر بن سیحان]]
[[رده:مدخل]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:صحابه]]
[[رده:اصحاب پیامبر]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۵

مقدمه

نسبش چنین است: ازهر بن سیحان بن ارطاة بن سیحان بن عمرو بن نجید بن اسعد[۱]، وی محاربی منسوب به تیره محارب بن خصفة بن قیس بن عیلان بن مضر بن نزار است[۲].

ابن حجر[۳] نام او را در بخش سوم کتابش - مخضرمین - آورده و خود در مقدمه تصریح کرده است که هیچ دلیلی بر اثبات صحابی بودن این گروه نیست و برخی تنها به مناسبت اینکه در زمان پیامبر میزیسته‌اند، نامشان را آورده‌اند.

به نظر می‌رسد وی زمان رسول خدا (ص) را در کودکی درک کرده، نه اینکه در زمان جاهلیت به دنیا آمده باشد؛ زیرا ارطاة بین سیحان حلیف ابوسفیان (این خاندان حلیف امویان بوده‌اند) بوده و در زمان حکومت معاویه، مروان او را به دلیل شرابخواری هشتاد تازیانه زد و معاویه، مروان را توبیخ کرد[۴]

تنها گزارش مربوط به ازهر، زمانی است که عثمان محاصره شد. ازهر با نداشتن لباس جنگی از عثماندفاع کرد و در اشعاری چنین گفت:

يلومونني أن جلت في الدار حاسراًوقد فر عنه خالد وهو دارع
مرا از اینکه سر برهنه (بدون زره و کلاهخود) در خانه (عثمان) جنگیدم سرزنش می‌کنید، در حالی که خالد بن عقبة بن ابی معیط که زره پوش بود فرار کرد[۵].

گویا خاندان ازهر بن سیحان، همگی شرابخوار و شاعر بوده‌اند. بر برادر او عبدالرحمان بن سیحان محاربی مدنی شاعر به دلیل شرابخواری حد جاری شد[۶]. همچنین بر ولید بن عتبة بن سبحان محاربی، دوست ولید بن عقبه نیز در سال ۵۸ حد شرابخواری جاری گردید[۷][۸]

منابع

پانویس

  1. ابن حجر، ج۱، ص۳۳۷.
  2. ر. ک: ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۷.
  3. ابن حجر، ج۱، ص۱۵۶.
  4. ر. ک: ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۹.
  5. ابن حجر، ج۱، ص۳۳۷.
  6. ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۸.
  7. ابن عساکر، ج۳۴، ص۱۷۸.
  8. هدایت‌پناه، محمد رضا، مقاله «ازهر بن سیحان»، دانشنامه سیره نبوی ج۲، ص:۳۲.