دولت کنده: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{نبوت}} +{{نبوت}})) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = دولتهای عرب جاهلی | |||
< | | عنوان مدخل = | ||
< | | مداخل مرتبط = | ||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
== مقدمه == | |||
در کنار دو امیرنشین [[حیره]] و غسان، [[امارت]] سومی برپا شد که کنده نام داشت. آنها از "[[موالی]]" [[حکومت]] [[یمن]] به شمار میآمدند<ref>فلیپ حتی، تاریخ عرب، ج۱، ص۱۰۶؛ شوقی ضیف، عصر الجاهلی، ص۵۵.</ref> و [[یمنی]] بودند. کتیبههایی یافت شده است که پدید آمدن این [[امارت]] را در [[قرن چهارم]] میلادی، ثابت میکند<ref>شوقی ضیف، العصر الجاهلی، ص۵۶.</ref>. اولین و مشهورترین [[امیر]] کندی، در [[قرن پنجم]] میلادی، حجر بن عمرو ملقب به "آکِل المُرار" بود<ref>عمادالدین ابی الفداء، المختصر فی أخبارالبشر، ج۱ و ۲، ص۷۴؛ مرار گیاهی تلخ است که وقتی شتر آن را بخورد، لبانش از هم گشوده میشود و چون لبانش حُجر از هم گشوده بود، او را بدین لقب نامیدند.</ref> که توانست در حدود سالهای ۴۸۰ م سیادتش را بر [[قبایل]] شمالی نجد تحمیل کند و [[نفوذ]] خویش را تا یمامه و مرز قلمرو منذریان بگستراند<ref>شوقی ضیف، عصر الجاهلی، ص۵۶؛ فلیپ حتی، تاریخ عرب، ج۱، ص۱۰۶.</ref>. | |||
[[دولت]] کنده در زمان [[حکومت]] "[[حارث بن عمرو]]" به اوج [[قدرت]] خود رسید و [[قبایل]] نجد، مطیعش شدند، بکر و تغلب به او [[پناه]] جستند و با وساطَت و [[شفاعت]] او از [[جنگ]] [[چهل]] ساله خود، معروف به "بسوس" رهایی یافتند. وی با امپراتور بیزانس همپیمان شد و با منذریان جنگید. | |||
در جریان [[خلع]] "[[منذر]] بن ماء السماء"، [[حاکم]] مناذره از سوی قباد، خواهرش را به [[ازدواج]] [[منذر]] در آورد؛ اما وقتی ورق برگشت و [[منذر]] دوباره [[حاکم]] شد، [[حارث]] را همراه ۴۰ یا ۵۰ تن از [[سرداران]] خویشاوندش به [[قتل]] رساند. او بین پسران [[حارث]] [[تفرقه]] انداخت، آنها با هم وارد [[جنگ]] شدند و سرانجام همدیگر را از بین بردند<ref>عمادالدین ابی الفداء، المختصر فی أخبار البشر، ج۱ و ۲، ص۷۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[دولتهای عرب جاهلی ۳ (مقاله)|دولتهای عرب جاهلی]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص۳۸۰.</ref> | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{ | {{مدخل وابسته}} | ||
* [[دولتهای عرب جاهلی]] | * [[دولتهای عرب جاهلی]] | ||
* [[کنده]] | * [[کنده]] | ||
{{پایان | {{پایان مدخل وابسته}} | ||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:42439.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[دولتهای عرب جاهلی ۱ (مقاله)|دولتهای عرب جاهلی]]، [[فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)|'''فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱''']] | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
| خط ۲۲: | خط ۲۷: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:حکومتهای عصر جاهلیت]] | [[رده:حکومتهای عصر جاهلیت]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۲۸
مقدمه
در کنار دو امیرنشین حیره و غسان، امارت سومی برپا شد که کنده نام داشت. آنها از "موالی" حکومت یمن به شمار میآمدند[۱] و یمنی بودند. کتیبههایی یافت شده است که پدید آمدن این امارت را در قرن چهارم میلادی، ثابت میکند[۲]. اولین و مشهورترین امیر کندی، در قرن پنجم میلادی، حجر بن عمرو ملقب به "آکِل المُرار" بود[۳] که توانست در حدود سالهای ۴۸۰ م سیادتش را بر قبایل شمالی نجد تحمیل کند و نفوذ خویش را تا یمامه و مرز قلمرو منذریان بگستراند[۴].
دولت کنده در زمان حکومت "حارث بن عمرو" به اوج قدرت خود رسید و قبایل نجد، مطیعش شدند، بکر و تغلب به او پناه جستند و با وساطَت و شفاعت او از جنگ چهل ساله خود، معروف به "بسوس" رهایی یافتند. وی با امپراتور بیزانس همپیمان شد و با منذریان جنگید.
در جریان خلع "منذر بن ماء السماء"، حاکم مناذره از سوی قباد، خواهرش را به ازدواج منذر در آورد؛ اما وقتی ورق برگشت و منذر دوباره حاکم شد، حارث را همراه ۴۰ یا ۵۰ تن از سرداران خویشاوندش به قتل رساند. او بین پسران حارث تفرقه انداخت، آنها با هم وارد جنگ شدند و سرانجام همدیگر را از بین بردند[۵].[۶]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ فلیپ حتی، تاریخ عرب، ج۱، ص۱۰۶؛ شوقی ضیف، عصر الجاهلی، ص۵۵.
- ↑ شوقی ضیف، العصر الجاهلی، ص۵۶.
- ↑ عمادالدین ابی الفداء، المختصر فی أخبارالبشر، ج۱ و ۲، ص۷۴؛ مرار گیاهی تلخ است که وقتی شتر آن را بخورد، لبانش از هم گشوده میشود و چون لبانش حُجر از هم گشوده بود، او را بدین لقب نامیدند.
- ↑ شوقی ضیف، عصر الجاهلی، ص۵۶؛ فلیپ حتی، تاریخ عرب، ج۱، ص۱۰۶.
- ↑ عمادالدین ابی الفداء، المختصر فی أخبار البشر، ج۱ و ۲، ص۷۴.
- ↑ حسینی ایمنی، سید علی اکبر، دولتهای عرب جاهلی، فرهنگنامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم، ج۱، ص۳۸۰.