مقام شفاعت: تفاوت میان نسخه‌ها

*اگر بی‌طرفانه در احوال شخصیت‌های بزرگ در طول تاریخ مطالعه کنید آن‌هایی که پیرو [[اهل بیت]]{{عم}} بودند، تقوا داشتند. اساساً "تقوا"، یعنی "[[ولایت]]" و "براءت". در این زمینه حدیثی از مدارک سنّی می‌آوریم. [[حاکم نیشابوری]] از دید [[اهل سنت]] شخصیت بسیار بزرگی است، او در نیمه دوم قرن چهارم رئیس حوزه علمیه بود و در تاریخ ۴۰۵ هجری درگذشته است. او حدیثی را از [[ابن عباس]] روایت می‌کند. [[ابن عباس]] می‌گوید: [[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمود:"اگر مردی در میان رکن و مقام بایستد و نماز بخواند و روزه بگیرد؛ آن‌گاه خدا را در حال دشمنی با خاندان [[حضرت محمد]]{{عم}} ملاقات کند، وارد آتش می‌شود<ref>{{عربی|اندازه=120%|" فلو أنّ رجلاً صفن بین الرکن و المقام فصلّی وصام، ثمّ لقی الله و هو مبغض لأهل بیت محمد{{عم}} دخل النار‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ المستردک علی الصحیحین، ج۳، ص:۱۴۹.</ref> رکن و مقام قطعه‌ای از مسجد الحرام است که شرافت و عظمت دارد<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*حدیث دیگری را چند تن از بزرگان [[اهل سنت]] نظیر [[ابن عساکر]]، [[طبرانی]] و دیگران روایت کرده‌اند. [[ابو امامه]] یکی از صحابه [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌گوید: [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود:"اگر عابدی سه هزار سال خدا را میان صفا و مروه عبادت کند و حال این که محبّت ما [[اهل بیت]] را درک نکند، خدای رحمان او را با صورت در آتش جهنم سرنگون کند<ref>{{عربی|اندازه=120%|" لَوْ أَنَّ عَبْداً عَبَدَ اللَّهَ بَيْنَ‏ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةِ أَلْفَ‏ عَامٍ‏ ثُمَّ أَلْفَ عَامٍ ثُمَّ أَلْفَ عَامٍ حَتَّى يَصِيرَ كَالشَّنِّ الْبَالِي ثُمَّ لَمْ يُدْرِكْ مَحَبَّتَنَا أَكَبَّهُ اللَّهُ عَلَى مَنْخِرَيْهِ فِي النَّارِ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}</ref>. بنابراین حدیث، اگر بنده‌ای از بندگان، خدا را عبادت کند؛ این دیگر فرض است. می‌فرماید: {{عربی|اندازه=150%|" لَوْ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} حضرت می‌خواهند بفرمایند چقدر قضیه با عظمت است که اگر هزار سال عمر کند و عبادت نماید، و دوباره هزار سال عمر کند و عبادت نماید، سه باره اگر هزار سال عمر کند و عبادت نماید، اگر دارای محبت و ولایت ما نباشد خداوند او را به رو در جهنم می‌اندازند<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*حدیث دیگری را [[خطیب بغدادی]] از بزرگان [[اهل سنت]]، روایت می‌کند. [[ابن عباس]] می‌گوید: [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود:"اگر عابدی خدای را در میان رکن و مقام ابراهیم در مسجد الحرام دو هزار سال عبادت کند، به طوری که بدنش چون مشکی خشکیده گردد و در روز قیامت خدای را با بغض و دشمنی آل محمد{{صل}} دیدار کند، خداوند او را با رویش در آتش می‌افکند<ref>{{عربی|اندازه=120%|" لَوْ أَنَ‏ عَابِداً عَبَدَ اللَّهَ‏ بَيْنَ‏ الرُّكْنِ‏ وَ الْمَقَامِ‏ أَلْفَ عَامٍ وَ أَلْفَ عَامٍ حَتَّى يَكُونَ كَالشِّنِّ الْبَالِي وَ لَقِيَ اللَّهَ مُبْغِضاً لِآلِ مُحَمَّدٍ أَكَبَّهُ اللَّهُ عَلَى مَنْخِرَيْهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تاریخ بغداد: ج۱۳، ص:۱۲۴، حدیث ۷۱۰۶؛ تاریخ مدینة دمشق: ج۴۲، ص:۳۲۸.</ref><ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*واژه {{عربی|اندازه=120%|"بَالِي"}}؛ یعنی از بین رفته و خشک شده. کلمه {{عربی|اندازه=120%|"شِّنِّ"}}؛ یعنی مشک خشکیده؛ یعنی اگر تمام وجود چنین فردی یک مشت استخوان شود، از بس عبادت کند؛ نه یک هزار سال، بلکه دو هزار سال<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*در روایتی [[امام صادق]]{{عم}} می‌فرماید:"آیا می‌بینی چگونه شرط شده؟ توبه، ایمان و عمل صالح برای او سودی ندارد مگر وقتی که هدایت یابد. به خدا سوگند، اگر بکوشد که عمل کند از او نمی‌پذیرند مگر آن‌گاه که به سوی ما... هدایت یابد"<ref>{{عربی|اندازه=120%|" قَالَ أَ لَا تَرَى كَيْفَ اشْتَرَطَ وَ لَمْ‏ تَنْفَعْهُ‏ التَّوْبَةُ أَوِ الْإِيمَانُ‏ وَ الْعَمَلُ‏ الصَّالِحُ‏ حَتَّى‏ اهْتَدَى‏ وَ اللَّهِ لَوْ جَهَدَ أَنْ يَعْمَلَ مَا قُبِلَ مِنْهُ حَتَّى يَهْتَدِيَ قَالَ قُلْتُ إِلَى مَنْ جَعَلَنِيَ اللَّهُ فِدَاكَ قَالَ إِلَيْنَا‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ بحار الانوار: ج۲۷، ص:۱۶۹.</ref><ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*و در روایتی [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید:"اگر به ولایت ما خاندان اعتراف کند و بر آن عقیده بمیرند نماز، روزه، زکات و حج او پذیرفته است و اگر در پیشگاه خدا به ولایت ما اعتراف نکند، خدا چیزی از اعمال او را نمی‌پذیرد<ref>{{عربی|اندازه=120%|" فَإِنْ أَقَرَّ بِوَلَايَتِنَا ثُمَّ مَاتَ عَلَيْهَا قُبِلَتْ مِنْهُ‏ صَلَاتُهُ‏ وَ صَوْمُهُ‏ وَ زَكَاتُهُ‏ وَ حَجُّهُ‏ وَ إِنْ لَمْ يُقِرَّ بِوَلَايَتِنَا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْهُ شَيْئاً مِنْ أَعْمَالِه‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ الامالی، شیخ صدوق:۲۵۶، بحار الانوار: ج۲۴، ص:۲۴۸.</ref><ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*فراتر این که ما در جای خود در مباحثمان ثابت کردیم که [[ولایت]] و [[امامت]] [[اهل بیت]]{{عم}} جزء اصول دین است، نه فروع دین. وقتی خداوند متعال اعمال ما را مشروط کرده که اصول دین ما درست باشد و طبق قاعدۀ {{عربی|اندازه=150%|" فإذا انتفى‏ الشرط انتفى‏ المشروط‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ اگر اصلی از اصول دین متزلزل باشد آن اعمالی که به جا آورده شده دیگر فایده ندارد<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*بنابراین، هر یک از اصول دین در تمامیت اعمال و عبادات و قبول شدن آن‌ها شرط است و این از ما نیست، بلکه یک دستور الهی است. اگر کسی هزاران نماز با لباس پاک، در مکان پاک و خیلی با حضور قلب بخواند، اما این نمازها بدون وضو باشد؛ ارزش ندارد. چرا که شارع مقدس؛ یعنی خداوند متعال که انسان برای او نماز می‌خواند طهارت را در نماز شرط قرار داده است و این اعتبار شرعی از ناحیۀ خود اوست<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*{{عربی|اندازه=150%|" وَ بِمُوَالاتِكُمْ‏ تُقْبَلُ‏ الطَّاعَةُ الْمُفْتَرَضَةُ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}<ref>و به وسیله موالات شما فرمانبرداری واجب، پذیرفته گردد.</ref>اعمال عبادی ما و کارهای واجب و مستحب ما به برکت [[ولایت]] [[اهل بیت]]{{عم}} مورد قبول واقع می‌شود. چرا؟ پر واضح است، چون عملی که ما انجام می‌دهیم عملی است که [[اهل بیت]]{{عم}} به ما یاد داده‌اند؛ این نمازی که می‌خوانیم، روزه‌ای که می‌گیریم، حجی که به جا می‌آوریم و سایر عبادات ما به دستور خود [[اهل بیت]]{{عم}} است، آنان‌ بارها فرموده‌اند که این گفته‌های ما، گفتۀ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} است<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*بنابراین، چون ما آن بزرگواران را قبول کرده‌ایم و از آن‌ها اطاعت و پیروی می‌کنیم، عمل ما با فرمایش [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و دستور قرآن مطابقت می‌کند و ناگزیر مورد قبول واقع می‌شود<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*عباداتی را که انسان به جا می‌آورد اگر با تقوا باشد مورد قبول است. یعنی اگر متقی باشید خدا اعمال شما را قبول می‌کند. تقوا کجاست؟ تقوا در ولایت [[اهل بیت]]{{عم}} است<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.