نجاشی (شاعر): تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (جایگزینی متن - '\[\[رده\:مدخل\]\]↵\[\[رده\:امام علی\]\]↵\[\[رده\:(.*)\]\]↵\[\[رده\:اعلام\]\]' به 'رده:مدخل رده:اصحاب امام علی رده:اعلام')
خط ۱: خط ۱:
{{امامت}}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط =  [[نجاشی شاعر در تاریخ اسلامی]] - [[نجاشی شاعر در تراجم و رجال]]| پرسش مرتبط  = }}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط =  [[نجاشی شاعر در تاریخ اسلامی]] - [[نجاشی شاعر در تراجم و رجال]]| پرسش مرتبط  = }}


==مقدمه==
==مقدمه==
[[نجاشی]] [[فرزند]] [[عمرو بن مالک]] از قبیلۀ [[بنی حارث بن کعب ]]و از [[شاعران]] به نام و [[فاضل]] و از [[اصحاب]] [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} بود<ref>رجال طوسی، ص۶۰ ش۶.</ref>. نام اصلی وی [[قیس]] و مادرش [[اهل]] [[حبشه]] و خودش [[اهل]] [[یمن]] بود به [[حجاز]] آمد و بعد در [[کوفه]] مستقر شد، و با [[حضرت علی]]{{ع}} [[بیعت]] کرد و با اشعار کوبنده و حماسی‌اش در [[جنگ جمل]] و [[صفین]] [[امام]]{{ع}} را [[یاری]] کرد.
[[نجاشی]] [[فرزند]] [[عمرو بن مالک]] از قبیلۀ [[بنی حارث بن کعب]]و از [[شاعران]] به نام و [[فاضل]] و از [[اصحاب]] [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} بود<ref>رجال طوسی، ص۶۰ ش۶.</ref>. نام اصلی وی [[قیس]] و مادرش [[اهل]] [[حبشه]] و خودش [[اهل]] [[یمن]] بود به [[حجاز]] آمد و بعد در [[کوفه]] مستقر شد، و با [[حضرت علی]]{{ع}} [[بیعت]] کرد و با اشعار کوبنده و حماسی‌اش در [[جنگ جمل]] و [[صفین]] [[امام]]{{ع}} را [[یاری]] کرد.


مؤرخان [[نقل]] کرده‌اند [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} به وی [[فرمان]] داد که با سروده‌هایش، در برابر [[شاعران]] [[شام]] در [[جنگ صفین]]، مقابله کند<ref>یکی از رسم‌های عرب در آن زمان این بوده که با شعر و رجز، زیاد سروکار داشته‌اند و در جنگ‌ها یکی از راه‌های پیروزی بر طرف مقابل، تحریک عواطف و احساسات به وسیله شاعران بوده است.</ref>.  
مؤرخان [[نقل]] کرده‌اند [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} به وی [[فرمان]] داد که با سروده‌هایش، در برابر [[شاعران]] [[شام]] در [[جنگ صفین]]، مقابله کند<ref>یکی از رسم‌های عرب در آن زمان این بوده که با شعر و رجز، زیاد سروکار داشته‌اند و در جنگ‌ها یکی از راه‌های پیروزی بر طرف مقابل، تحریک عواطف و احساسات به وسیله شاعران بوده است.</ref>.  
خط ۱۲: خط ۱۱:


ولی هیچ گاه [[دل]] از [[حضرت علی]]{{ع}} و [[فرزندان پیامبر]]{{صل}} برنداشت و بر [[ولایت]] آن [[حضرت]] باقی بود و پس از آن‌که [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} که به سمّ [[جعده]] (همسرش) به امر [[معاویه]] [[مسموم]] شد، [[نجاشی]] قصیده‌ای در رثای [[امام حسن]]{{ع}} سرود<ref>اصحاب الإمام امیرالمؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۴۸، ش۵۴۵.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۷۶-۱۳۷۸.</ref>
ولی هیچ گاه [[دل]] از [[حضرت علی]]{{ع}} و [[فرزندان پیامبر]]{{صل}} برنداشت و بر [[ولایت]] آن [[حضرت]] باقی بود و پس از آن‌که [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} که به سمّ [[جعده]] (همسرش) به امر [[معاویه]] [[مسموم]] شد، [[نجاشی]] قصیده‌ای در رثای [[امام حسن]]{{ع}} سرود<ref>اصحاب الإمام امیرالمؤمنین{{ع}}، ج۲، ص۴۸، ش۵۴۵.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۷۶-۱۳۷۸.</ref>
== جستارهای وابسته ==


== منابع ==
== منابع ==
خط ۲۳: خط ۲۰:
{{پانویس}}
{{پانویس}}


[[رده:مدخل]]
[[رده:اصحاب امام علی]]
[[رده:اصحاب امام علی]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:اعلام]]

نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۷

مقدمه

نجاشی فرزند عمرو بن مالک از قبیلۀ بنی حارث بن کعبو از شاعران به نام و فاضل و از اصحاب امیرمؤمنان علی(ع) بود[۱]. نام اصلی وی قیس و مادرش اهل حبشه و خودش اهل یمن بود به حجاز آمد و بعد در کوفه مستقر شد، و با حضرت علی(ع) بیعت کرد و با اشعار کوبنده و حماسی‌اش در جنگ جمل و صفین امام(ع) را یاری کرد.

مؤرخان نقل کرده‌اند امیرالمؤمنین(ع) به وی فرمان داد که با سروده‌هایش، در برابر شاعران شام در جنگ صفین، مقابله کند[۲].

اما او بعد از جنگ صفین گرفتار خواستۀ شیطانی شد و روزی در شهر کوفه، پایگاه حکومت علوی، در روز ماه رمضان شراب خورد، و تجاهر به گناه کرد به طوری که همسایگان از شراب‌خواری او آگاه شدند و در محضر امیرالمؤمنین(ع) بر گناه او شهادت دادند، حضرت طبق موازین اسلام، بر او حد جاری کرد و به خاطر حرمت‌شکنی ماه رمضان، بیست ضربه بیشتر بر او نواخت.

نجاشی که خود را از مقربان درگاه امام(ع) می‌دید، هرگز باور نمی‌کرد که حضرت علی(ع) حکم خدا را بر او جاری کند، لذا از حضرت خشمناک شد و شهر کوفه را به قصد شام ترک کرد و به معاویه ملحق شد[۳].

ولی هیچ گاه دل از حضرت علی(ع) و فرزندان پیامبر(ص) برنداشت و بر ولایت آن حضرت باقی بود و پس از آن‌که امام حسن مجتبی(ع) که به سمّ جعده (همسرش) به امر معاویه مسموم شد، نجاشی قصیده‌ای در رثای امام حسن(ع) سرود[۴].[۵]

منابع

پانویس

  1. رجال طوسی، ص۶۰ ش۶.
  2. یکی از رسم‌های عرب در آن زمان این بوده که با شعر و رجز، زیاد سروکار داشته‌اند و در جنگ‌ها یکی از راه‌های پیروزی بر طرف مقابل، تحریک عواطف و احساسات به وسیله شاعران بوده است.
  3. شرح ابن ابی الحدید، ج۵، ص۸۸؛ اعلام زرکلی، ج۵، ص۲۰۷.
  4. اصحاب الإمام امیرالمؤمنین(ع)، ج۲، ص۴۸، ش۵۴۵.
  5. ناظم‌زاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۲، ص۱۳۷۶-۱۳۷۸.