رضایت در اخلاق اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

*"رضا" در منابع لغت [[فارسی]]، به معنای: ۱- [[خشنودی]]، خوشدلی؛ ۲- [[صلاح]]، صواب‌دید آمده است<ref>معین، محمد، فرهنگ فارسی، ج۲، ص۱۶۵۹.</ref>. در متون لغت [[عربی]] به معنای [[خشنودی]]<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ قرآن‌، ترجمه و تحقیق: سید غلامرضا خسروی حسینی، ج‌۲، ص۸۰.</ref> و ضد [[سخط]] است<ref>قرشی، سید علی‌اکبر، قاموس قرآن‌، ج‌۳، ص۱۰۴.</ref>، و به معنای [[اختیار]] کردن نیز آمده است<ref>معزی فیومی، احمد بن محمد، مصباح المنیر، ص۲۳۰. </ref>، و اصل این ماده به موافقت میل [[آدمی]] به آن‌چه با آن مواجه است دلالت دارد<ref>مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج‌۴، ص۱۵۲.</ref>.

# "[[رضا]]" از مفاهیمی است که صاحبان [[شعور]] و [[اصحاب]] [[اراده]] با آن توصیف می‌شوند، و در مقابل آن، صفت [[خشم]] و [[سخط]] قرار دارد، و هر دو [[وصف]] وجودی هستند (نه چون [[علم]] و [[جهل]] که [[علم]] وجودی و [[جهل]] عدم [[علم]] است).

# [[رضا]] و [[خشنودی]] همواره به اوصاف و [[افعال]] مربوط می‌شود، نه به ذوات، چنان‌که [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن|وَرَضُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا}}<ref>«و به زندگی این جهان خشنودند» سوره یونس، آیه ۷.</ref>.

# [[رضا]] عین [[اراده]] نیست، هر چند هر عملی که [[اراده]] بدان تعلق گیرد، بعد از وقوع، ممکن است [[رضایت]] هم به دنبال داشته باشد. زیرا، [[اراده]] همواره به امری مربوط می‌شود که هنوز واقع نشده، و [[رضا]] همواره به چیزی تعلق می‌گیرد که واقع شده و یا وقوعش فرض شده باشد<ref>طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، مترجم: سید محمدباقر موسوی همدانی، ج‌۱۷، ص۳۶۶-۳۶۷.</ref>.

== پانویس ==