سیادت اسلام: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۷

مقدمه

سیادت اسلام، به معنای سروری، مجد و شرف یافتن اسلام است. قرآن کریم، سیادت اسلام و مسلمین را اصلی غیر قابل خدشه تلقی و شرط تحقق آن را ایمان قرار داد^[۱]. این نوع از سیادت، به معنای نژادپرستی نیست؛ زیرا مراد از سیادت متعلق به عقیده و طرز فکر است، نه اشخاص و افراد ملت و جامعه. از این‌رو، سیادت اکتسابی است و هر فرد، اجتماع، گروه و نژادی از هر رنگ و سرزمینی می‌تواند این عزّت و سیادت را به دست آورد. سیادت اسلام را به طور مشخّص، می‌توان در شعار آغازین مسلمانان «الإسلام يعلو و لا يعلى عليه»^[۲] و نیز از آیه شریفه ﴿وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ﴾^[۳] باز شناخت. به همین جهت، پذیرش سیادت و سلطه بیگانه در اسلام ممنوع شده است^[۴]. سیادت اسلام، بایستی همواره در تعهدات بین المللی، رعایت و حفظ گردد^[۵]، حتّی در تعهدات با ذمیان. طبق این اصل، عده‌ای از فقها بر ذمیان لازم شمرده‌اند تا از ساختن بناهای مرتفع نسبت به ساختمان‌های همسایگان مسلمان خود، خودداری نمایند و نیز از ارتکاب علنی اعمالی که باعث هتک حرمت مسلمین می‌گردد امتناع ورزند^[۶]^[۷].

منابع

فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی

پانویس

↑ ﴿وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ﴾ «و سستی نورزید و اندوهگین مباشید که اگر مؤمن باشید شما برترید» سوره آل عمران، آیه ۱۳۹.
↑ وسایل الشیعه، ج۱۷، ص۴۷۶؛ من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۳۳۴؛ القواعد الفقهیه، ج۱، ص۱۵۹.
↑ «فراپایگی تنها از آن خداوند و پیامبر او و مؤمنان است» سوره منافقون، آیه ۸؛ سوره توبه، آیه ۴۰.
↑ ر. ک: نفی سبیل.
↑ تحریر الوسیله، ج۱، ص۴۸۵، مسائل ۴ و ۵.
↑ جواهر الکلام، ج۲۱، ص۲۶۹-۲۷۰ و ۲۷۵؛ کنز العمال، ج۲، ص۳۰۴، شماره ۶۳۵۶.
↑ فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی، ص ۱۲۳.

[1] ﴿وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ﴾ «و سستی نورزید و اندوهگین مباشید که اگر مؤمن باشید شما برترید» سوره آل عمران، آیه ۱۳۹.

[2] وسایل الشیعه، ج۱۷، ص۴۷۶؛ من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۳۳۴؛ القواعد الفقهیه، ج۱، ص۱۵۹.

[3] «فراپایگی تنها از آن خداوند و پیامبر او و مؤمنان است» سوره منافقون، آیه ۸؛ سوره توبه، آیه ۴۰.

[4] ر. ک: نفی سبیل.

[5] تحریر الوسیله، ج۱، ص۴۸۵، مسائل ۴ و ۵.

[6] جواهر الکلام، ج۲۱، ص۲۶۹-۲۷۰ و ۲۷۵؛ کنز العمال، ج۲، ص۳۰۴، شماره ۶۳۵۶.

[7] فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی، ص ۱۲۳.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[سیادت اسلام در قرآن]] - [[سیادت اسلام در حدیث]] - [[سیادت اسلام در فقه اسلامی]] - [[سیادت اسلام در فقه سیاسی]]| پرسش مرتبط  = سیادت اسلام (پرسش)}}
-==مقدمه==
+== مقدمه ==
 سیادت اسلام، به معنای [[سروری]]، [[مجد]] و [[شرف]] یافتن [[اسلام]] است. [[قرآن کریم]]، سیادت اسلام و [[مسلمین]] را اصلی غیر قابل خدشه تلقی و شرط تحقق آن را [[ایمان]] قرار داد<ref>{{متن قرآن|وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ}} «و سستی نورزید و اندوهگین مباشید که اگر مؤمن باشید شما برترید» سوره آل عمران، آیه ۱۳۹.</ref>. این نوع از [[سیادت]]، به معنای [[نژادپرستی]] نیست؛ زیرا مراد از [[سیادت]] متعلق به [[عقیده]] و طرز [[فکر]] است، نه اشخاص و افراد [[ملت]] و [[جامعه]].
-از این‌رو، [[سیادت]] اکتسابی است و هر [[فرد]]، [[اجتماع]]، گروه و نژادی از هر رنگ و سرزمینی می‌تواند این [[عزّت]] و [[سیادت]] را به دست آورد. سیادت اسلام را به طور مشخّص، می‌توان در [[شعار]] آغازین [[مسلمانان]] {{متن حدیث|الإسلام يعلو و لا يعلى عليه}}<ref>وسایل الشیعه، ج۱۷، ص۴۷۶؛ من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۳۳۴؛ القواعد الفقهیه، ج۱، ص۱۵۹.</ref> و نیز از [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«فراپایگی تنها از آن خداوند و پیامبر او و مؤمنان است» سوره منافقون، آیه ۸؛ سوره توبه، آیه ۴۰.</ref> باز [[شناخت]]. به همین جهت، [[پذیرش]] [[سیادت]] و [[سلطه]] [[بیگانه]] در [[اسلام]] [[ممنوع]] شده است<ref>ر.ک: نفی سبیل.</ref>. سیادت اسلام، بایستی همواره در تعهدات بین المللی، رعایت و [[حفظ]] گردد<ref>تحریر الوسیله، ج۱، ص۴۸۵، مسائل ۴ و ۵.</ref>، حتّی در تعهدات با ذمیان. طبق این اصل، عده‌ای از [[فقها]] بر ذمیان لازم شمرده‌اند تا از ساختن بناهای مرتفع نسبت به ساختمان‌های [[همسایگان]] [[مسلمان]] خود، خودداری نمایند و نیز از ارتکاب علنی اعمالی که باعث [[هتک حرمت]] [[مسلمین]] می‌گردد [[امتناع]] ورزند<ref>جواهر الکلام، ج۲۱، ص۲۶۹-۲۷۰ و ۲۷۵؛ کنز العمال، ج۲، ص۳۰۴، شماره ۶۳۵۶.</ref><ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۱۲۳.</ref>.
+از این‌رو، [[سیادت]] اکتسابی است و هر [[فرد]]، [[اجتماع]]، گروه و نژادی از هر رنگ و سرزمینی می‌تواند این [[عزّت]] و [[سیادت]] را به دست آورد. سیادت اسلام را به طور مشخّص، می‌توان در [[شعار]] آغازین [[مسلمانان]] {{متن حدیث|الإسلام يعلو و لا يعلى عليه}}<ref>وسایل الشیعه، ج۱۷، ص۴۷۶؛ من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۳۳۴؛ القواعد الفقهیه، ج۱، ص۱۵۹.</ref> و نیز از [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«فراپایگی تنها از آن خداوند و پیامبر او و مؤمنان است» سوره منافقون، آیه ۸؛ سوره توبه، آیه ۴۰.</ref> باز [[شناخت]]. به همین جهت، [[پذیرش]] [[سیادت]] و [[سلطه]] [[بیگانه]] در [[اسلام]] [[ممنوع]] شده است<ref>ر. ک: نفی سبیل.</ref>. سیادت اسلام، بایستی همواره در تعهدات بین المللی، رعایت و [[حفظ]] گردد<ref>تحریر الوسیله، ج۱، ص۴۸۵، مسائل ۴ و ۵.</ref>، حتّی در تعهدات با ذمیان. طبق این اصل، عده‌ای از [[فقها]] بر ذمیان لازم شمرده‌اند تا از ساختن بناهای مرتفع نسبت به ساختمان‌های [[همسایگان]] [[مسلمان]] خود، خودداری نمایند و نیز از ارتکاب علنی اعمالی که باعث [[هتک حرمت]] [[مسلمین]] می‌گردد [[امتناع]] ورزند<ref>جواهر الکلام، ج۲۱، ص۲۶۹-۲۷۰ و ۲۷۵؛ کنز العمال، ج۲، ص۳۰۴، شماره ۶۳۵۶.</ref><ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۱۲۳.</ref>.
 == منابع ==
 {{منابع}}