قریه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

قریه در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۱

۷٬۸۱۳ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۰ اکتبر ۲۰۲۲

←‏قریه

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۰٬۱۵۳

ویرایش

@@ خط ۷۳: / خط ۷۳: @@
 «[[بدیهی]] است عذاب در حالت [[آرامش]] طعم تلخ‌تری خواهد داشت و این [[کیفر]] یا گناهانشان نیز متناسب می‌باشد زیرا همان‌طور که با [[گناه]] خود آرامش دیگران را بر هم زدند [[خدا]] نیز [[آسایش]] خودشان را بر هم زد»<ref>برگزیده تفاسیر، ص۳۹۹.</ref>.
 احتمال زیاد وجود دارد که منظور از [[هلاکت]] و [[فروپاشی]] [[اقوام]] گذشته یا [[قوم لوط]] و یا [[قوم شعیب]] باشد. قوم لوط در شب گرفتار [[عذاب الهی]] شدند و قوم شعیب در روز [[مجازات]] شدند. جایگاه قوم لوط و قوم شعیب نیز در لابه‌لای این کتاب مورد اشاره قرار گرفته‌اند.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۳۳.</ref>
+==[[قریه]]==
+{{متن قرآن|وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قَالُوا أَخْرِجُوهُمْ مِنْ قَرْيَتِكُمْ إِنَّهُمْ أُنَاسٌ يَتَطَهَّرُونَ}}<ref>«و پاسخ قوم او جز این نبود که گفتند: اینان را از شهرتان بیرون کنید که آنان مردمی هستند که خود را پاک می‌نمایانند» سوره اعراف، آیه ۸۲.</ref>.
+===[[قوم لوط]]===
+[[آیه]] هشتاد و دوم [[سوره اعراف]] نادرستی و غیرمنطقی بودن راه انتخابی قوم لوط را مورد اشاره قرار می‌دهد. «قوم لوط چون دلیل [[درستی]] برای کارشان نداشتند لذا او را به [[تبعید]] [[تهدید]] کردند و این نهایت [[سفاهت]] این [[قوم]] را می‌رساند چون در جواب یا باید به عمل زشتشان اعتراف می‌کردند یا با دلیل حرف [[لوط]] را رد می‌کردند»<ref>پیشین، ص۴۲۳.</ref>. قوم لوط، لوط را «به خاطر اینکه مردی [[غریب]] و خوش نشین در [[شهر]] است [[خوار]] شمرده و کلامش را بی‌مقدار دانسته گفتند: شهر از ما است و این مرد در این شهر خوش نشین است و کس و کاری ندارد، او را نمی‌رسد که به [[کارها]] خورده‌گیری کند»<ref>تفسیر المیزان، ج۸، ص۲۵۵؛ و ر.ک: لطیف راشدی، قصه‌های قرآن، ص۲۷۶.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۳۶.</ref>
+===شهر لوط و مردمانش===
+[[ابراهیم]] از [[مصر]] کوچ کرد و لوط را در آن [[سفر]] همراه برد و با ثروتی سرشار و اندوخته‌های بی‌شمار به [[سرزمین فلسطین]] فرود آمدند و دیری نگذشت که آن [[سرزمین]] بر اغنام احشام‌شان تنگ شد، از این رو لوط از سر [[منزل]] عمویش ابراهیم کوچ کرد و در [[سریه]]«[[سدوم]]» منزل گزید. [[مردم]] آن قریه بداخلاق و تیره درون بودند.
+برخی نویسندگان در توصیف مردم سدوم می‌گویند: مردم سدوم دارای [[اخلاقی]] [[فاسد]] و [[باطنی]] [[ناپاک]] بودند. از انجام هیچ معصیتی [[پرهیز]] نمی‌کردند و در [[اعمال]] ناشایستی که انجام می‌دادند [[نصیحت]] پذیر نبودند<ref>جادالمولی، قصه‌های قرآن، ص۱۰۱.</ref>.
+برخی از بزرگان<ref>علامه مجلسی، تاریخ انبیاء، ص۳۱۸.</ref> در میان ذکر [[حدیثی]] از [[امام]] محمدباقر{{ع}} آورده‌اند: [[حضرت رسول]]{{صل}} فرمود: ای [[جبرئیل]] شهر ایشان قوم لوط در کجا بود؟ جبرئیل عرض کرد: آنجا که امروز «بحیره طبریه» است در نواحی [[شام]].
+برخی نویسندگان مردم [[شهر سدوم]] را چنین معرفی می‌کنند: [[مردم]] این [[شهر]] همگی [[منحرف]] و در منجلاب [[گناه]] و [[معصیت]] غوطه‌ور بودند. بدون توجه به عواقب این کار اکثر آنان با [[راهزنی]] و [[تصرف]] [[اموال]] دیگران امرار معاش می‌کردند. بی‌پروا و جسورانه در کمین کاروان‌ها می‌نشستند و در موقع مناسب با بی‌رحمی کامل به آنان حمله‌ور می‌شدند و ضمن کشت و [[کشتار]] اموالشان را به [[سرقت]] می‌بردند<ref>تویسرکانی، قصه‌های قرآن، ص۱۰۵.</ref>.
+بنا به نوشته برخی نویسندگان: مردم [[شهر سدوم]] و چند قصبه دیگر به [[گناهان]] [[آلوده]] شدند و هر چند آنان را [[لوط]] [[نصیحت]] کرد سودمند نیفتاد<ref>خزائلی، اعلام قرآن، ص۵۴۲.</ref>.
+ناگفته نماند که «[[قوم لوط]] در پنچ شهر مجاور هم در کنار [[بحر المیت]] [[زندگی]] می‌کردند. ۱- شهر سدوم ([[اسدم]]) مرکز قوم لوط ۲- [[شهر عموره]] (عمریه) ۳- [[شهر صبوبیم]] ۴-شهر أرمه ۵- [[شهر صوغر]]»<ref>جادالمولی، قصه‌های قرآن، ص۱۰۱.</ref> که مجموع اینها را با صفت [[موتفکات]] یاد می‌کنند.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۳۷.</ref>
+===نکته پایانی===
+نکته پایانی آن که: «[[سدوم]]» که اکنون «اسدم» نامیده می‌شود، بر فراز [[کوه]] نمک در جنوب [[غربی]] دریای لوط واقع است. این شهر مرکز شهرهای قوم لوط بوده است. این مختصات را اطلاعات [[قرآنی]] به دست می‌دهد<ref>اطلاعات قرآنی، ص۴۷۹.</ref>.
+برخی نویسندگان معتقداند: سدوم Sadom شهری باستانی در [[فلسطین]] است، بر کرانه دریای لوط که به [[روایت]] [[کتاب مقدس]] به [[مکافات]] کارهای بد مردم آن؛ [[خدا]] بارانی از آتشی بر آن فرو بارید<ref>عزیزالله کاسب، تاریخ انبیاء، ص۶۲۲.</ref>.
+در [[قاموس کتاب مقدس]] آمده است: موضع سدوم به واسطه انقلابی که بر [[مداین]] [[مؤتفکات]] وارد آمد معلوم نیست و بسیاری را [[گمان]] بر این بود که دریای لوط = دریای مرده محل این شهر‌ها بوده است و بعضی از [[سیاحت]] گران قدیم گفته‌اند که ستون‌ها و سایر آثاری که دلالت بر خرابه [[شهرها]] می‌نماید در قعر دریای مرقوم [[مشاهده]] کرده‌اند.
+بعضی دیگر بر آنند که آن جزء دریایی که به جنوب لسان واقع و عمقش بیش از ۱۳ قدم نیست محل آن شهرها می‌باشد لکن در [[کتاب مقدس]] دلیل بر اینکه آن [[شهرها]] را آب گرفته باشد نیست. علاوه بر این از [[تاریخ]] و طبقات الارض آن مکان معلوم می‌شود که چنین مطلبی واقع نگشته است پس موضع آن شهرها جز در دو طرف نمی‌تواند بود یعنی یا به طرف شمال است یا به طرف جنوب»<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۷۱.</ref>.
+از میان آنچه گذشت می‌توان به این نکته رسید که [[سدوم]] در جوار و کرانه دریای مرده واقع بوده است به استناد گفته دائره المعارف کتاب مقدس ثابت می‌شود که سدوم در سواحل جنوبی دریای مرده قرار داشته است<ref>دائرة المعارف کتاب مقدس، ص۷۹۷.</ref>. نگارنده به این مطلب این را می‌افزاید که [[مؤتفکات]] در سواحل جنوب شرقی واقع بوده‌اند.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۶۳۹.</ref>
 == منابع ==