اصحاب کهف در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

روایات اسلامی معمولاً اصحاب کهف را همانند روایات [[مسیحی]]، جوانانی اشراف زاده دانسته که در [[عید]] بزرگی با مرکبهای خود به بیرون [[شهر]] رفتند و بتهایی را که می‌پرستیدند به همراه خود بردند. [[خداوند]] در دلهایشان [[نور ایمان]] برافروخت و آنان به خداوند [[یکتا]] [[ایمان]] آوردند و هر چند در آغاز، [[ایمان]] خود را از یکدیگر پوشیده می‌داشتند؛ امّا به تدریج ایمان خود را به یکدیگر اظهار کردند. <ref>جامع البیان، مج ۹، ج ۱۵، ص ۲۵۶؛ تفسیر ابن کثیر، ج ۳، ص ۷۸ ـ ۷۹. </ref> بر پایه برخی روایات با اینکه [[پادشاه]] [[جبار]] و [[بت]] پرست عصر، همه کسانی را که از [[پرستش]] بتها سرباز می‌زدند می‌کشت؛ ولی به اصحاب کهف مدتی مهلت داد تا از ایمان خود بازگردند. آنان از این [[فرصت]] استفاده کرده و به غار [[پناه]] بردند. <ref> جامع البیان، مج ۹، ج ۱۵، ص ۲۵۳. </ref> برخی دیگر از [[روایات]]، آنان را [[امین]] و رازدار [[پادشاه]] عصر خود قلمداد کرده که [[هدایت یافته]] و به [[غار]] [[پناه]] بردند. <ref>عرائس المجالس، ص ۳۷۱ ـ ۳۷۴؛ البرهان، ج ۳، ص ۶۲۲. </ref> روایتی از [[وهب بن منبه]]، ماجرای [[ایمان آوردن]] [[اصحاب کهف]] را کاملاً متفاوت و مربوط به گرویدن [[جوانان]] [[شهر]] اِفسوس به یکی از حواریان [[حضرت عیسی]] دانسته است. براساس این [[روایت]]، یکی از حواریان حضرت عیسی {{ع}} بر [[اثر سجده]] نکردن به بتِ سر درِ [[شهر]] از ورود به شهر [[ممنوع]] شده بود و به ناچار در گرمابه‌ای در بیرون شهر به کار و [[تبلیغ دین]] [[خدا]] پرداخت و از این [[راه]] برخی جوانان شهر به او گرویدند. <ref>جامع البیان، مج ۹، ج ۱۵، ص ۲۵۷؛ روض الجنان، ج۱۲، ص۳۱۸ـ۳۱۹؛ الکامل، ج۱، ص۳۵۵ ـ ۳۵۶. </ref> همچنین براساس برخی روایات، اصحاب کهف جوانانی رومی بوده‌اند که [[پیش از بعثت]] [[عیسی]] {{ع}} وارد غار شدند و پس از [[بعثت]] آن [[حضرت]] از [[خواب]] برخاستند؛<ref> المعارف، ص ۵۴. </ref> امّا برخی روایات، همه ماجرا را مربوط به [[زمان]] پس از بعثت حضرت عیسی {{ع}} و آنان را افرادی دانسته که بر [[شریعت]] عیسی {{ع}} بوده‌اند <ref>تاریخ طبری، ج ۱، ص ۳۷۳. </ref>.<ref>[[منصور نصیری|نصیری، منصور]]، [[اصحاب کهف - نصیری (مقاله)|مقاله «اصحاب کهف»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>