غصب خلافت: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۵۴

این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به امامت‌پدیا کمک کنید.

این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

غصب خلافت در حدیث | غصب خلافت در کلام اسلامی

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل غصب خلافت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

غصب خلافت جانشینی پیامبر اکرم و پیشوایی امّت پس از آن حضرت، امری تعیینی از سوی خداست. بارها از جمله در غدیر خم، رسول خدا(ص) جانشین خود را تعیین کرد و علی(ع) را به خلافت نصب نمود و از مردم هم بیعت گرفت^[۱].

مقدمه

پس از پیامبر، توطئه‌ای در سقیفه شکل گرفت و امیر المؤمنین را از صحنه کنار زدند و با دیگری بیعت کردند و این نقطۀ انحراف، سبب شد که امامان معصوم از اهل بیت در دوره‌ها و قرن‌های بعدی هم مظلوم و از حق خود محروم شدند. امامان، پیوسته مدّعی این حق بودند و برای اثبات آن برای خود و غصب آن توسط دیگران احتجاج می‌کردند. حضرت علی(ع) در خطبه شقشقیه می‌فرماید: اری تراثی نهبا^[۲] میراث خلافت را که از آن من بود، غارت‌شده می‌بینم. در جای دیگر می‌فرماید: اجمعوا علی منازعتی أمرا هو لی^[۳] با من به منازعۀ حق و حکومتی برخاستند و هماهنگ شدند که از آن من است. در جای دیگر خود را به خلافت شایسته‌تر می‌داند و کوتاه آمدن خود را برای مراعات مصلحت مسلمین و حفظ وحدت می‌داند^[۴] و در موردی اهل بیت را محور و مدار دین و رهبری و شایستۀ وصایت و وراثت معرفی کرده، و به خلافت رسیدن خویش را بازگشت حق به صاحب حق می‌داند.^[۵] غصب خلافت از آل پیغمبر، بزرگترین ظلمی بود که هم به اهل بیت شد، هم به امّت محمّدی، چراکه زیان آن به همۀ مسلمین رسید و مصالح اسلام و امّت در پای ریاست‌طلبی و قبیله‌گرایی عدّه‌ای قربانی شد. شیعه پیوسته بر ضدّ این غصب خروشیده و شاعران متعهد شیعی سقیفه را به محاکمه کشیده‌اند. حتی در خطبۀ حضرت زهرا(ع) در مسجد نبوی نیز از آن غصب و کنار نهادن علی(ع) انتقاد شده است.^[۶] امام حسین(ع) نیز به نقل از رسول خدا که فرموده است انّ الخلافة محرّمة علی آل أبی سفیان^[۷]، خلافت یزید را نامشروع می‌دانست و با او بیعت نکرد. خانه‌نشینی علی، آغاز یک تاریخ هولناک و خونین است و بیعت سقیفه، که آرام و هوشیارانه آغاز شد، بیعت‌های خونینی را به دنبال خواهد داشت و فدک، سرآغاز غصب‌های بزرگ و ستم‌های بزرگ فردا خواهد بود. فردا، سیاه و هولناک و خونین است و فرداها و فرداها و فرداها و غارت‌ها و قتل‌عام‌ها، و "خلافتهای فردا" مصیبتی بزرگ برای اسلام، فاجعه‌ای سنگین برای بشریّت.^[۸]^[۹].

جستارهای وابسته

منابع

محدثی، جواد، فرهنگ غدیر.

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۴۴۶.
↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۳
↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۱۷۲
↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۷۴
↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۲
↑ دربارۀ فتنه‌های پس از پیامبر، ر. ک: «بحار الأنوار» ، ج ۲۸ به بعد
↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص ۲۸۵
↑ فاطمه فاطمه است، شریعتی، ص ۱۷۹
↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۴۴۶.

[1] محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۴۴۶.

[2] نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۳

[3] نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۱۷۲

[4] نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۷۴

[5] نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۲

[6] دربارۀ فتنه‌های پس از پیامبر، ر. ک: «بحار الأنوار» ، ج ۲۸ به بعد

[7] موسوعة کلمات الامام الحسین، ص ۲۸۵

[8] فاطمه فاطمه است، شریعتی، ص ۱۷۹

[9] محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۴۴۶.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

@@ خط ۱۳: / خط ۱۳: @@
 ==مقدمه==
-*پس از [[پیامبر]]، توطئه‌ای در [[سقیفه]] شکل گرفت و [[امام علی|امیر المؤمنین]] را از صحنه کنار زدند و با دیگری بیعت کردند و این نقطۀ انحراف، سبب شد که [[امامان]] [[معصوم]] از [[اهل بیت]] در دوره‌ها و قرن‌های بعدی هم مظلوم و از حق خود محروم شدند. [[امامان]]، پیوسته مدّعی این حق بودند و برای اثبات آن برای خود و غصب آن توسط دیگران احتجاج می‌کردند. [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} در [[خطبه شقشقیه]] می‌فرماید: {{عربی|اندازه=155%|اری تراثی نهبا}}<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۳</ref> میراث خلافت را که از آن من بود، غارت‌شده می‌بینم. در جای دیگر می‌فرماید: {{عربی|اندازه=155%|اجمعوا علی منازعتی أمرا هو لی}}<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۱۷۲</ref> با من به منازعۀ حق و حکومتی برخاستند و هماهنگ شدند که از آن من است. در جای دیگر خود را به خلافت شایسته‌تر می‌داند و کوتاه آمدن خود را برای مراعات مصلحت مسلمین و حفظ وحدت می‌داند<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۷۴</ref> و در موردی [[اهل بیت]] را محور و مدار دین و رهبری و شایستۀ وصایت و وراثت معرفی کرده، و به خلافت رسیدن خویش را بازگشت حق به صاحب حق می‌داند.<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۲</ref> غصب خلافت از [[آل محمد|آل پیغمبر]]، بزرگترین ظلمی بود که هم به [[اهل بیت]] شد، هم به امّت محمّدی، چراکه زیان آن به همۀ مسلمین رسید و مصالح [[اسلام]] و امّت در پای ریاست‌طلبی و قبیله‌گرایی عدّه‌ای قربانی شد. [[شیعه]] پیوسته بر ضدّ این غصب خروشیده و شاعران متعهد شیعی [[سقیفه]] را به محاکمه کشیده‌اند. حتی در خطبۀ [[فاطمه زهرا|حضرت زهرا]]{{عم}} در مسجد نبوی نیز از آن غصب و کنار نهادن [[امام علی|علی]]{{ع}} انتقاد شده است.<ref>دربارۀ فتنه‌های پس از پیامبر، ر. ک: «بحار الأنوار» ، ج ۲۸ به بعد</ref> [[امام حسین]]{{ع}} نیز به نقل از [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] که فرموده است {{عربی|اندازه=155%|انّ الخلافة محرّمة علی آل أبی سفیان}}<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص ۲۸۵</ref>، خلافت یزید را نامشروع می‌دانست و با او بیعت نکرد. خانه‌نشینی [[امام علی|علی]]، آغاز یک تاریخ هولناک و خونین است و بیعت سقیفه، که آرام و هوشیارانه آغاز شد، بیعت‌های خونینی را به دنبال خواهد داشت و فدک، سرآغاز غصب‌های بزرگ و ستم‌های بزرگ فردا خواهد بود. فردا، سیاه و هولناک و خونین است و فرداها و فرداها و فرداها و غارت‌ها و قتل‌عام‌ها، و "خلافتهای فردا" مصیبتی بزرگ برای اسلام، فاجعه‌ای سنگین برای بشریّت.<ref>فاطمه فاطمه است، شریعتی، ص ۱۷۹</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۴۴۶.</ref>.
+*پس از [[پیامبر]]، توطئه‌ای در [[سقیفه]] شکل گرفت و [[امام علی|امیر المؤمنین]] را از صحنه کنار زدند و با دیگری بیعت کردند و این نقطۀ انحراف، سبب شد که [[امامان]] [[معصوم]] از [[اهل بیت]] در دوره‌ها و قرن‌های بعدی هم مظلوم و از حق خود محروم شدند. [[امامان]]، پیوسته مدّعی این حق بودند و برای اثبات آن برای خود و غصب آن توسط دیگران احتجاج می‌کردند. [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} در [[خطبه شقشقیه]] می‌فرماید: {{عربی|اری تراثی نهبا}}<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۳</ref> میراث خلافت را که از آن من بود، غارت‌شده می‌بینم. در جای دیگر می‌فرماید: {{عربی|اجمعوا علی منازعتی أمرا هو لی}}<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۱۷۲</ref> با من به منازعۀ حق و حکومتی برخاستند و هماهنگ شدند که از آن من است. در جای دیگر خود را به خلافت شایسته‌تر می‌داند و کوتاه آمدن خود را برای مراعات مصلحت مسلمین و حفظ وحدت می‌داند<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۷۴</ref> و در موردی [[اهل بیت]] را محور و مدار دین و رهبری و شایستۀ وصایت و وراثت معرفی کرده، و به خلافت رسیدن خویش را بازگشت حق به صاحب حق می‌داند.<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۲</ref> غصب خلافت از [[آل محمد|آل پیغمبر]]، بزرگترین ظلمی بود که هم به [[اهل بیت]] شد، هم به امّت محمّدی، چراکه زیان آن به همۀ مسلمین رسید و مصالح [[اسلام]] و امّت در پای ریاست‌طلبی و قبیله‌گرایی عدّه‌ای قربانی شد. [[شیعه]] پیوسته بر ضدّ این غصب خروشیده و شاعران متعهد شیعی [[سقیفه]] را به محاکمه کشیده‌اند. حتی در خطبۀ [[فاطمه زهرا|حضرت زهرا]]{{عم}} در مسجد نبوی نیز از آن غصب و کنار نهادن [[امام علی|علی]]{{ع}} انتقاد شده است.<ref>دربارۀ فتنه‌های پس از پیامبر، ر. ک: «بحار الأنوار» ، ج ۲۸ به بعد</ref> [[امام حسین]]{{ع}} نیز به نقل از [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] که فرموده است {{عربی|انّ الخلافة محرّمة علی آل أبی سفیان}}<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص ۲۸۵</ref>، خلافت یزید را نامشروع می‌دانست و با او بیعت نکرد. خانه‌نشینی [[امام علی|علی]]، آغاز یک تاریخ هولناک و خونین است و بیعت سقیفه، که آرام و هوشیارانه آغاز شد، بیعت‌های خونینی را به دنبال خواهد داشت و فدک، سرآغاز غصب‌های بزرگ و ستم‌های بزرگ فردا خواهد بود. فردا، سیاه و هولناک و خونین است و فرداها و فرداها و فرداها و غارت‌ها و قتل‌عام‌ها، و "خلافتهای فردا" مصیبتی بزرگ برای اسلام، فاجعه‌ای سنگین برای بشریّت.<ref>فاطمه فاطمه است، شریعتی، ص ۱۷۹</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۴۴۶.</ref>.
 == جستارهای وابسته ==