قرآن در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#{{متن قرآن|وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتَابِ وَمُهَيْمِنًا عَلَيْهِ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ عَمَّا جَاءَكَ مِنَ الْحَقِّ لِكُلٍّ جَعَلْنَا مِنْكُمْ شِرْعَةً وَمِنْهَاجًا وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَعَلَكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَكِنْ لِيَبْلُوَكُمْ فِي مَا آتَاكُمْ فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرَاتِ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ}}<ref>«و ما این کتاب را به سوی تو به درستی فرو فرستاده‌ایم که کتاب پیش از خود را راست می‌شمارد و نگاهبان بر آن است؛ پس میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و به جای آنچه از حق به تو رسیده است از خواسته‌های آنان پیروی مکن، ما به هر یک از شما شریعت و راهی داده‌ایم و اگر خداوند می‌خواست شما را امّتی یگانه می‌گردانید لیک (نگردانید) تا شما را در آنچه‌تان داده است بیازماید؛ پس در کارهای خیر بر یکدیگر پیشی گیرید، بازگشت همه شما به سوی خداوند است بنابراین شما را از آنچه در آن اختلاف می‌ورزیدید آگاه می‌گرداند» سوره مائده، آیه ۴۸.</ref>.

#{{متن قرآن|وَإِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآيَةٍ قَالُوا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَا قُلْ إِنَّمَا أَتَّبِعُ مَا يُوحَى إِلَيَّ مِنْ رَبِّي هَذَا بَصَائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ}}<ref>«و چون برای آنان آیه‌ای (دلخواه آنان) نیاورده‌ای می‌گویند: چرا خود آیه‌ای برنگزیدی؟ بگو من تنها از آنچه از سوی پروردگارم به من وحی می‌شود پیروی می‌کنم؛ این (ها) بینش‌هایی است از سوی پروردگارتان و رهنمود و بخشایشی است برای مردمی که ایمان دارند» سوره اعراف، آیه ۲۰۳.</ref>

#{{متن قرآن|آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ}}<ref>«این پیامبر به آنچه از (سوی) پروردگارش به سوی او فرو فرستاده‌اند، ایمان دارد و همه مؤمنان به خداوند و فرشتگانش و کتاب‌هایش و پیامبرانش، ایمان دارند (و می‌گویند) میان هیچ یک از پیامبران وی، فرق نمی‌نهیم و می‌گویند: شنیدیم و فرمان بردیم؛ پروردگارا! آمرزش تو را (می‌جوییم) و بازگشت (هر چیز) به سوی توست» سوره بقره، آیه ۲۸۵.</ref>.

#{{متن قرآن|وَيَوْمَ نَبْعَثُ فِي كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيدًا عَلَيْهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَجِئْنَا بِكَ شَهِيدًا عَلَى هَؤُلَاءِ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبْيَانًا لِكُلِّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً وَبُشْرَى لِلْمُسْلِمِينَ}}<ref>«و (یاد کن) روزی را که در هر امّتی گواهی از خودشان بر آنان برانگیزیم و تو را بر اینان گواه آوریم و بر تو این کتاب را فرو فرستادیم که بیانگر هر چیز و رهنمود و بخشایش و نویدبخشی برای مسلمانان است» سوره نحل، آیه ۸۹.</ref>.

#{{متن قرآن|مَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَهُمْ يَلْعَبُونَ * لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ وَأَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا هَلْ هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ}}<ref>«هیچ یادکرد تازه‌ای از سوی پروردگارشان به آنان نمی‌رسد مگر که آن را شنیده‌اند و سرگرم بازی‌اند * در حالی که دلبستگان سرگرمی‌اند و ستمکاران (مشرک) در نهان رازگویی کردند که: آیا این (پیامبر) جز بشری مانند شماست؟ آیا با آنکه (به چشم خود) می‌بینید به جادو روی می‌آورید؟» سوره انبیاء، آیه ۲-۳.</ref>.

#{{متن قرآن|وَلَا يَصُدُّنَّكَ عَنْ آيَاتِ اللَّهِ بَعْدَ إِذْ أُنْزِلَتْ إِلَيْكَ وَادْعُ إِلَى رَبِّكَ وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>«و مبادا تو را از آیات خداوند پس از آنکه بر تو فرو فرستاده شده است باز دارند! و (مردم را) به سوی پروردگارت فرا خوان و هیچ گاه از مشرکان مباش» سوره قصص، آیه ۸۷.</ref>. '''نکته''': [[کافران]] درصدد بازداشتن [[پیامبر]] از [[ابلاغ]] [[آیات قرآن]]: و [[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: نباید [[کفار]] تو را از [[آیات]] [[خداوند]] بعد از آن‌که بر تو نازل شد باز دارند {{متن قرآن|وَلَا يَصُدُّنَّكَ عَنْ آيَاتِ اللَّهِ بَعْدَ إِذْ أُنْزِلَتْ إِلَيْكَ}} گرچه [[نهی]] متوجه [[کفار]] است، اما مفهومش عدم [[تسلیم پیامبر]] {{صل}} در برابر کارشکنی‌ها و توطئه‌های آنها است، به گفته “ابن عباس” [[مفسر]] معروف، مخاطب گرچه شخص [[پیامبر]] {{صل}} است، اما منظور عموم مردمند، و از قبیل ضرب المثل معروف [[عرب]] – {{عربی|ایاک اعنی و اسمعی یا جاره}} - می‌باشد. ضرب المثلی معروف در میان [[عرب]] که میگوید با همسایه‌ات سخن میگویم ولی منظور و مخاطب من تو هستی<ref>تفسیر نمونه، ج۱۶، ص۱۸۸.</ref>. و درست به این می‌ماند که بگوییم: نباید فلان شخص تو را [[وسوسه]] کند، یعنی [[تسلیم]] وسوسه‌های او مباش. و به این ترتیب به [[پیامبر]] {{صل}} [[دستور]] می‌دهد هنگامی که [[آیات الهی]] نازل شد باید با [[قاطعیت]] روی آن بایستی، و هر گونه دو دلی و تردید را از خود دور سازی، موانع را هر چه باشد از سر راه برداری، و به سوی مقصد با قدم‌های محکم پیش بروی که [[خدا]] همراه تو و [[پشتیبان]] تو است. و به دنبال این [[دستور]] که جنبه [[نفی]] داشت، [[دستور]] دوم را که جنبه [[اثبات]] دارد صادر می‌کند و می‌گوید به سوی پروردگارت [[دعوت]] کن {{متن قرآن|وَادْعُ إِلَى رَبِّكَ}} خداوندی که مالک تو است، صاحب [[اختیار]] تو است، و مربی و پرورش دهنده تو می‌باشد. و بعد از [[دعوت]] به سوی اللَّه، با [[نفی]] هر گونه [[شرک]] و [[بت‌پرستی]] می‌گوید: قطعاً از [[مشرکان]] مباش {{متن قرآن|وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ}}.

#{{متن قرآن|قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهَادَةً قُلِ اللَّهُ شَهِيدٌ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَأُوحِيَ إِلَيَّ هَذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَمَنْ بَلَغَ أَئِنَّكُمْ لَتَشْهَدُونَ أَنَّ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرَى قُلْ لَا أَشْهَدُ قُلْ إِنَّمَا هُوَ إِلَهٌ وَاحِدٌ وَإِنَّنِي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ}}<ref>«بگو: چه چیزی در گواهی بزرگ‌تر است؟ بگو: خداوند که میان من و شما گواه است و به من این قرآن وحی شده است تا با آن به شما و به هر کس که (این قرآن به او) برسد، هشدار دهم، آیا شما گواهی می‌دهید که با خداوند خدایان دیگری هست؟ بگو: من گواهی نمی‌دهم؛ بگو: تنها او خدایی یگانه است و من از شرکی که می‌ورزید بیزارم» سوره انعام، آیه ۱۹.</ref>. '''نکته''': در مقابل [[مخالفان]] [[دعوت]] وعدای از [[مشرکان]] [[مکه]] که برخی از آنان نزد [[پیامبر]] {{صل}} آمدند و گفتند: تو چگونه [[پیامبری]] هستی که احدی را با تو موافق نمی‌بینیم حتی از [[یهود]] و [[نصاری]] درباره تو [[تحقیق]] کردیم آنها نیز [[گواهی]] و شهادتی به [[حقانیت]] تو بر اساس محتویات [[تورات]] و [[انجیل]] ندادند، لااقل کسی را به ما نشان ده که [[گواه]] بر [[رسالت]] تو باشد. [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] میدهد به آنها بگو: به [[عقیده]] شما بالاترین [[شهادت]]، [[شهادت]] کیست {{متن قرآن|قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهَادَةً}} غیر از این است که بالاترین [[شهادت]]، [[شهادت]] [[پروردگار]] است بگو: [[خداوند بزرگ]] [[گواه]] میان من و شما است {{متن قرآن|قُلِ اللَّهُ شَهِيدٌ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ}} و [[بهترین]] [[دلیل]] آن این است که: این [[قرآن]] بر من [[وحی]] شده است {{متن قرآن|وَأُوحِيَ إِلَيَّ هَذَا الْقُرْآنُ}} و [[گواه]] به [[رسالت]] من [[قرآن]] است [[قرآنی]] که ممکن نیست ساخته [[فکر]] بشری آن هم در آن عصر و زمان و در آن محیط و مکان بوده باشد [[قرآنی]] که محتوای انواع شواهد [[اعجاز]] می‌باشد. سپس به [[هدف]] [[نزول قرآن]] پرداخته و می‌گوید: این [[قرآن]] به این جهت بر من نازل شده است که شما و تمام کسانی را که سخنان من در طول [[تاریخ]] [[بشر]] و پهنه زمان و در تمام نقاط [[جهان]] به گوش آنها می‌رسد از [[مخالفت]] [[فرمان خدا]] بترسانم و به عواقب دردناک این [[مخالفت]] توجه دهم {{متن قرآن|لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَمَنْ بَلَغَ}}.

#{{متن قرآن|وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا قُلْ كَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ}}<ref>«و کافران می‌گویند: تو فرستاده (خداوند) نیستی؛ بگو: میان من و شما خداوند و کسی که دانش کتاب نزد اوست، گواه بس» سوره رعد، آیه ۴۳.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]]، خود [[گواه]] [[نزول قرآن]] بر [[پیامبر]]: {{متن قرآن|لَكِنِ اللَّهُ يَشْهَدُ بِمَا أَنْزَلَ إِلَيْكَ أَنْزَلَهُ بِعِلْمِهِ وَالْمَلَائِكَةُ يَشْهَدُونَ وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا}} با [[علم]] و [[آگاهی]] بی‌انتهایش و [[فرشتگان]]، [[گواهان]] [[نزول قرآن]] بر [[پیامبر]]: {{متن قرآن|وَالْمَلَائِكَةُ يَشْهَدُونَ}} و آگاهان و [[عالمان]] به کتاب به مُنزل بودن [[آیات قرآن]] [[شهادت]] میدهند {{متن قرآن|وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ}}<ref>از امام باقر و امام صادق {{ع}} نقل شده که منظور از آیه علی {{ع}} و سایر ائمه است. برید بن معاویه از امام صادق {{ع}} نقل کرده است که فرمود: «خداوند ما را قصد کرده است. اول و افضل و برگزیده‌تر ما بعد از پیامبر، علی {{ع}} است». عبد اللَّه بن کثیر روایت کرده است که آن بزرگوار دست بر سینه گذاشت و فرمود: «به خدا علم کتاب به‌طور کامل، پیش ماست» مؤید آن، روایت است از شعبی که گفت: بعد از پیامبر گرامی اسلام، احدی به کتاب خدا عالم‌تر از علی و اولاد صالحش نیستند. عاصم بن ابی النجود از ابی عبد الرحمن سلمی نقل کرده است که گفت: احدی ندیدم که قرآن را بهتر از علی بن ابی‌طالب قرائت کند. ابوعبدالرحمن نیز از عبدالله مسعود نقل کرده است که می‌گفت: اگر کسی به قرآن عالم‌تر از من بود، به او مراجعه می‌کردم. گفتند: علی چطور؟ پاسخ داد: مگر من به علی مراجعه و از او استفاده نکرده‌ام‌؟ (ترجمه مجمع البیان ج۱۳، ص۹۱).</ref> [[کفایت]] [[خداوند]] در [[شهادت]] و [[گواه]] بودن [[نزول قرآن]] بر [[پیامبر]]: {{متن قرآن|...وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا}}.