سادات موسوی: تفاوت میان نسخه‌ها

از میان [[علویان]] و ساداتی که پس از [[تدفین]] [[امام رضا]]{{ع}} در نوغانِ [[توس]]، روی به این [[شهر]] آورده، «[[سادات موسوی]]» از همه مقدّم‌تر و بر [[عمران]] [[حرم]] [[حضرت]] تأثیرگذارتر بوده‌اند. در آن [[روزگار]] سادات هر شهر، یکی از بزرگان خویش را به عنوان «[[نقیب]]»<ref>نقیب به معنی سالار، مهتر و پیشوا و کسی که به حال گروه اشراف داشته باشد. این منصب توسل مستعین خلیفه عباسی (۲۴۸ – ۲۵۲ ه.ق) به وجود آمد. تاریخ جامع قم، ج۱، ص۹.</ref> [[انتخاب]] می‌کردند تا به امور صنفی و گروهی و [[حفظ]] [[نسب]] و کیان [[خانوادگی]] ایشان بپردازد. سادات موسوی [[مشهد]] که از حدود [[قرن پنجم]] حضوری فعال در این شهر داشتند، برای خویش نقیبانی انتخاب می‌کردند و همین [[نقباء]] اداره حرم [[حضرت رضا]]{{ع}} و [[موقوفات]] آن را هم بر عهده داشتند. این نقیبان تا [[قرن نهم]] ([[عهد]] تیموریان) از [[قدرت]] بسیاری در مشهد برخوردار بودند و گاه عملاً حکومت شهر را هم در دست داشتند، تا این که با بوجود آمدن [[سادات رضوی]]، از قدرت ایشان کاسته شد<ref>مجالس المؤمنین، ج۱، ص۱۴۵.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]] ص ۳۶۸.</ref>