←نزول و محتوای زبور
| خط ۳۷: | خط ۳۷: | ||
=== [[نزول]] و محتوای [[زبور]]=== | === [[نزول]] و محتوای [[زبور]]=== | ||
برخی نزول زبور را دفعی دانستهاند.<ref>علل الشرایع، ج ۲، ص۴۷۰.</ref> بر اساس برخی روایات، زبور در هجدهم [[ماه رمضان]] نازل شده است <ref>الکافی، ج ۲، ص۶۲۹؛ نورالثقلین، ج ۱، ص۵۷۳.</ref> و هنگام [[تلاوت]] آن به وسیله [[حضرت داود]]{{ع}} [[کوهها]] و پرندگان با آن حضرت همنوا میشدهاند.<ref>نور الثقلین، ج ۳، ص۴۴۴.</ref> برخی [[مفسران]] [[آیه]] ۷۹ | برخی نزول زبور را دفعی دانستهاند.<ref>علل الشرایع، ج ۲، ص۴۷۰.</ref> بر اساس برخی روایات، زبور در هجدهم [[ماه رمضان]] نازل شده است <ref>الکافی، ج ۲، ص۶۲۹؛ نورالثقلین، ج ۱، ص۵۷۳.</ref> و هنگام [[تلاوت]] آن به وسیله [[حضرت داود]]{{ع}} [[کوهها]] و پرندگان با آن حضرت همنوا میشدهاند.<ref>نور الثقلین، ج ۳، ص۴۴۴.</ref> برخی [[مفسران]] [[آیه]] {{متن قرآن|فَفَهَّمْنَاهَا سُلَيْمَانَ وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا وَسَخَّرْنَا مَعَ دَاوُودَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَ وَكُنَّا فَاعِلِينَ}}<ref>«و آن (داوری) را به سلیمان فهماندیم و به هر یک داوری و دانشی دادیم و کوهها و پرندهها را رام کردیم که همراه با داود نیایش میکردند و کننده (ی این کار) بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۹.</ref> را اشاره به این همنوایی دانستهاند.<ref>نور الثقلین، ج ۳، ص۴۴۴ ـ ۴۴۵.</ref> بر اساس برخی گزارشهای [[تفسیری]]، هنگام [[تلاوت]] [[زبور]]، [[بنیاسرائیل]]، [[جنیان]]، درندگان و پرندگان، مجذوب صدای دلنشین [[داوود]]{{ع}} شده و به ترتیب پشت سر آن حضرت میایستادند.<ref>نک: تفسیر قرطبی، ج ۶، ص۱۷؛ تفسیر ثعلبی، ج ۳، ص۴۱۵ ـ ۴۱۶؛ تفسیر بغوی، ج ۱، ص۵۰۰.</ref> البته این گزارشها که بدون مستندات معتبری ارائه شدهاند، تا حدودی اغراقآمیزند. | ||
شماری از [[مفسران]] به [[پیروی]] از [[قتاده]] گفتهاند: محتوای زبور، [[حکمت]] و [[مواعظ]] و دعاهایی است در [[ستایش]] و [[تمجید]] [[خداوند]]؛ و [[احکام]] [[حلال و حرام]] و [[واجبات]] و حدود در آن وجود ندارند.<ref>جامع البیان، ج ۱، ص۵۰ ـ ۵۱؛ تفسیر قرطبی، ج ۶، ص۱۰، ۱۷، ۲۷۸.</ref> توصیه به [[کنارهگیری]] از [[خطاکاران]]، [[ستمگران]] و بیکاران، [[توهین]] نکردن به [[اولیای الهی]]، [[خداترسی]] و [[بندگی خدا]] و تقسیم ساعات [[عمر]] به ۴ بخش (برای [[عبادت]]، [[محاسبه]] نفس، [[لذتجویی]] [[حلال]] و [[معاشرت]] با [[دوستان]] [[صالح]]) از آموزههای دیگر زبور خوانده شدهاند؛<ref>الدرالمنثور، ج ۴، ص۱۸۹.</ref> همچنین مفسرانی مانند قتاده و [[ابوالعالیه]]، صابئیها را پیرو زبور دانستهاند.<ref>جامعالبیان، ج ۱، ص۴۵۶.</ref> | شماری از [[مفسران]] به [[پیروی]] از [[قتاده]] گفتهاند: محتوای زبور، [[حکمت]] و [[مواعظ]] و دعاهایی است در [[ستایش]] و [[تمجید]] [[خداوند]]؛ و [[احکام]] [[حلال و حرام]] و [[واجبات]] و حدود در آن وجود ندارند.<ref>جامع البیان، ج ۱، ص۵۰ ـ ۵۱؛ تفسیر قرطبی، ج ۶، ص۱۰، ۱۷، ۲۷۸.</ref> توصیه به [[کنارهگیری]] از [[خطاکاران]]، [[ستمگران]] و بیکاران، [[توهین]] نکردن به [[اولیای الهی]]، [[خداترسی]] و [[بندگی خدا]] و تقسیم ساعات [[عمر]] به ۴ بخش (برای [[عبادت]]، [[محاسبه]] نفس، [[لذتجویی]] [[حلال]] و [[معاشرت]] با [[دوستان]] [[صالح]]) از آموزههای دیگر زبور خوانده شدهاند؛<ref>الدرالمنثور، ج ۴، ص۱۸۹.</ref> همچنین مفسرانی مانند قتاده و [[ابوالعالیه]]، صابئیها را پیرو زبور دانستهاند.<ref>جامعالبیان، ج ۱، ص۴۵۶.</ref> | ||