←اشتقاق لفظ قرآن
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
بنابراین نظر چون [[آیات قرآنی]] به یکدیگر مقرون میگردند و به هم میپیوندند مجموعه و قسمتی از [[آیات]] نازل بر [[حضرت محمد]]{{صل}} به نام قرآن نامیده شده است، لکن [[حق]] این است که قرآن مأخوذ از [[قراء]] باشد زیرا: | بنابراین نظر چون [[آیات قرآنی]] به یکدیگر مقرون میگردند و به هم میپیوندند مجموعه و قسمتی از [[آیات]] نازل بر [[حضرت محمد]]{{صل}} به نام قرآن نامیده شده است، لکن [[حق]] این است که قرآن مأخوذ از [[قراء]] باشد زیرا: | ||
# | #آیه نازل بر [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} آیه {{متن قرآن|اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ}}<ref>«بخوان به نام پروردگار خویش که آفرید» سوره علق، آیه ۱.</ref> بوده و در اولین [[وحی]]، [[پیغمبر]] مکرم به قرائت [[مأمور]] گردیده منتهی قرائت، معنی وسیعتری دارد و به زبان آوردن تلقینات را نیز شامل میگردد چنانکه خواندن در زبان فارسی نیز دارای همین سعه معنی است. حضرت محمد مأمور بوده که آنچه به وی [[الهام]] میشده بر زبان آورد و تکرار کند و مجموعه و قسمتهای الهام شده به نام قرآن به معنی «مقرو» موسوم گردیده است . | ||
# | #[[تسمیه]] قرآن اولین بار در [[سوره مزمل]] که سومین سوره نازله است دیده میشود و در این هنگام آیات بسیاری هنوز نازل نشده بود تا به مناسبت [[اجتماع]] آیات وضم و مقارنه آنها نام قرآن وضع گردد. | ||
# | #منکر بودن قرآن در بعضی موارد دلیل آن است که پیش از [[نزول قرآن]] هم این عنوان سابقه داشته و مخصوصا آیه ۶۲ از [[سوره یونس]] {{متن قرآن|وَمَا تَتْلُو مِنْهُ مِنْ قُرْآنٍ}}<ref>«و از آن هیچ قرآنی نمیخوانی» سوره یونس، آیه ۶۱.</ref> بهترین مؤید این نظر است. رابعا [[یهودیان]] قسمتی از [[تورات]] را به نام قرائت مینامیدهاند و سریانیان نیز به قسمتهائی از [[انجیل]] نام قیریانه که هم ریشه با قرائت است میدادهاند. | ||
بنابر [[دلایل]] مذکور به [[ظن]] [[قوی]] [[قرآن]] به معنی «مقرو» و مأخوذ از ریشه قرائت است و این نام در [[قرآن مجید]] به صفات [[کریم]] و عظیم و [[مجید]] و [[مبین]] و [[عربی]] و غیرذی [[عوج]] موصوف است. | بنابر [[دلایل]] مذکور به [[ظن]] [[قوی]] [[قرآن]] به معنی «مقرو» و مأخوذ از ریشه قرائت است و این نام در [[قرآن مجید]] به صفات [[کریم]] و عظیم و [[مجید]] و [[مبین]] و [[عربی]] و غیرذی [[عوج]] موصوف است. | ||