آیه تبلیغ در تفسیر و علوم قرآنی: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[آیه]] بر اهمیت و حساسیت فراوان [[پیام]] مورد نظر دلالت می‌کند؛ زیرا تصریح دارد که در صورت [[ابلاغ]] نکردن پیام،[[ رسالت]] [[پروردگار]] به انجام نرسیده و گویی پیام، ارزشی برابر با پیام [[نبوت]] و [[رسالت]] دارد. نمی‌توان تصور کرد که پیام، در حوزه [[اعتقادی]] مانند [[توحید]] و نبوت و [[معاد]] یا موضوعی [[فقهی]] از قبیل [[احکام]] [[نماز]] و [[روزه]] و [[حج]] بوده است؛ زیرا [[سوره مائده]] از آخرین سوره‌های نازل شده است و این [[حقایق]] پیش از آن بر [[پیامبر]] نازل و به [[مردم]] ابلاغ شده بود. می‌توان گفت که در اواخر [[حیات رسول خدا]]{{صل}} نوبت به اعلام مطلبی رسید که علاوه بر اهمیت و تازگی برای مردم، در جای خود مکمل اصل رسالت به شمار می‌رفت و آن چیزی جز طرح [[رهبری امت اسلامی]] پس از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} نبود.در واقع آنچه که پیامبر [[مأمور]] به ابلاغش شده بود دارای چنان اهمیتی بوده است که اگر انجام نمی‌داده سایر احکام و [[دستورات]][[ دین]] مهمل و بی‌اثر شده و مانند جسدی فاقد [[روح]] می‌‌گشته است و آن همان [[ولایت امر]] [[امت]] است که باید به [[اذن الهی]]، [[امام]] [[حافظ دین]] و [[سرپرست]] و [[تدبیر]] کننده [[امور جامعه]] باشد و [[روایات شیعه]] و [[سنی]] نیز [[تأیید]] می‌‌کنند که آیه۶۷ سوره مائده در باره [[ولایت امام علی]]{{ع}} نازل شده است. <ref>طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، الناشر منشورات اسماعيليان، ج۶، ص۴۶ و ۴۸.</ref>.