فراست در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

==فراست از منظر قرآن==

[[مفسران]] [[تفسیر نمونه]] در ذیل [[آیه]] نوشته‌اند: متوسمین آنهایی هستند که با فراست و [[هشیاری]] و [[بینش]] مخصوص خود از هر علامتی جریانی را [[کشف]] می‌‌کنند و از هر اشاره‌ای حقیقتی و از هر نکته‌ای، مطلب مهم و آموزنده‌ای را… در [[آیات]] فوق دیدیم که گاهی می‌‌گوید در سرگذشت عبرت‌انگیز [[قوم لوط]]، نشانه‌هایی برای متوسمین است و گاهی می‌‌گوید برای [[مؤمنین]] است. جمع میان این دو تعبیر به ما می‌‌فهماند که [[مؤمنان راستین]]، متوسم هستند؛ یعنی با فراست، سریع‌الانتقال و کاملاً [[هوشیار]]. در روایتی از امام [[باقر]]{{ع}} می‌‌خوانیم: که [[تفسیر]] {{متن قرآن|إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ}} را از آن حضرت سؤال کردند، فرمود: منظور [[امت اسلام]] است. سپس اضافه کرد: {{متن حدیث|قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: اتَّقُوا فِرَاسَةَ الْمُؤْمِنِ، فَإِنَّهُ يَنْظُرُ بِنُورِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ!}}<ref>تفسیر نمونه، ذیل آیه ۷۵ سوره حجر.</ref>؛ «[[پیامبر]]{{صل}} فرمود: از فراست [[مؤمن]] بپرهیزید؛ چراکه به [[نور خدا]] می‌‌بیند!». در [[روایت]] دیگری می‌‌خوانیم که [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: «متوسمین، امامانند»؛ و از [[امیر مؤمنان علی]]{{ع}} نقل شده که فرمود: «متوسم، پیامبر بود، و من بعد از آن حضرت و سپس [[امامان]] از [[دودمان]] من».