بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*غیبت [[امام مهدی]]{{ع}} به هر دلیل که باشد، بخشی از فلسفه وجودی او را در هاله پنهانزیستی قرار میدهد و مردم از او محروم میشوند و آن، بخش مباشرت او در هدایت ظاهری و تشکیل حکومت و اجرای عدالت است؛ ولی هدایت با واسطه و معنوی او به وسیله نمایندگانش برای بیان احکام و اجرای حکومت و عدالت به حال خود باقی است. همانگونه که در زمان ظهورش گاهی هدایت یا ولایت و فرماندهی بخشی را به نخبگان خود وامیگذارد و مردم از آنان بهرهمند میشوند، در زمان غیبت نیز این نمایندگی ادامه دارد و کار نمایندگان، کار [[امام معصوم]] است، چه اینکه آنها از جانب او نصب شدهاند. | *[[غیبت]] [[امام مهدی]]{{ع}} به هر [[دلیل]] که باشد، بخشی از [[فلسفه]] وجودی او را در هاله [[پنهانزیستی]] قرار میدهد و [[مردم]] از او محروم میشوند و آن، بخش مباشرت او در [[هدایت ظاهری]] و [[تشکیل حکومت]] و [[اجرای عدالت]] است؛ ولی [[هدایت]] با واسطه و معنوی او به وسیله نمایندگانش برای بیان [[احکام]] و اجرای [[حکومت]] و [[عدالت]] به حال خود باقی است. همانگونه که در زمان ظهورش گاهی [[هدایت]] یا [[ولایت]] و [[فرماندهی]] بخشی را به [[نخبگان]] خود وامیگذارد و [[مردم]] از آنان بهرهمند میشوند، در [[زمان غیبت]] نیز این نمایندگی ادامه دارد و کار نمایندگان، کار [[امام معصوم]] است، چه اینکه آنها از جانب او [[نصب]] شدهاند. | ||
*تفاوت بین زمان ظهور و | *تفاوت بین [[زمان ظهور]] و [[غیبت]]، فقط از جهت محروم بودن [[مردم]] از [[درک]] حضور و مباشرت [[هدایت ظاهری]] و تصدّی امور است که این به دلیلی- چه بدانیم و چه ندانیم- واقع شده است. | ||
*افزون بر هدایت معنوی [[امام]]، اصل وجود او هم حکمت و لطف است که در نظام حکیمانه الهی وجود او ضرورت دارد. از سخنان معصومان{{عم}} به دست میآید که نه فقط پدید آمدن مجموعه هستی، بلکه دوام نظام | *افزون بر [[هدایت]] معنوی [[امام]]، اصل وجود او هم [[حکمت]] و [[لطف]] است که در [[نظام]] حکیمانه الهی وجود او [[ضرورت]] دارد. از سخنان [[معصومان]]{{عم}} به دست میآید که نه فقط پدید آمدن مجموعه هستی، بلکه دوام [[نظام آفرینش]]، به واسطه وجود [[انوار]] مقدّس [[پیامبر]]{{صل}} و [[اهل بیت]]{{عم}} بوده است؛ به گونهای که استمرار وجود موجودات بدون وجود یکی از آنها غیر ممکن است. | ||
*باید توجه داشت که اصل وابستگی سایر ممکنات به [[امام]]{{ع}} و چگونگی آن و مسایل مشابه آن را دانشمندان و عالمان با دلایل کافی در محل خود اثبات کردهاند؛ چنانکه به وسیله [[وحی]] و خبر آنان که با عالم غیب ارتباط و اتصال. نیز ثابت است. | *باید توجه داشت که اصل وابستگی سایر ممکنات به [[امام]]{{ع}} و چگونگی آن و مسایل مشابه آن را [[دانشمندان]] و [[عالمان]] با [[دلایل]] کافی در محل خود اثبات کردهاند؛ چنانکه به وسیله [[وحی]] و خبر آنان که با [[عالم غیب]] ارتباط و اتصال. نیز ثابت است. | ||
*طبق همین اطلاعاتی که ایشان به ما میدهند، بر فرض که دلیل عقلی مستقلی هم نباشد، به آنچه خبر میدهند اعتقاد مییابیم؛ زیرا برای تحقیق اینگونه موضوعات- به ویژه تفاصیل آن- راهی مطمئنتر و باوربخشتر از [[وحی]] و اخبار [[انبیا]] و اوصیای آنها نیست. | *طبق همین اطلاعاتی که ایشان به ما میدهند، بر فرض که [[دلیل عقلی]] مستقلی هم نباشد، به آنچه خبر میدهند [[اعتقاد]] مییابیم؛ زیرا برای تحقیق اینگونه موضوعات- به ویژه تفاصیل آن- راهی مطمئنتر و باوربخشتر از [[وحی]] و [[اخبار]] [[انبیا]] و اوصیای آنها نیست. | ||
*در روایات فراوانی به این حقیقت اشاره شده که جهان هستی به برکت وجود نور پاک معصومان{{عم}} آفریده شده است. [[رسول گرامی اسلام]]{{صل}} خطاب به [[امام علی|مولای متقیان]]{{ع}} فرمود: "ای علی! اگر ما نبودیم، خداوند سبحانه و تعالی، آدم و حوا و بهشت و جهنم و آسمان و زمین را نمیآفرید ...."<ref>{{عربی|" يَا عَلِيُّ لَوْ لَا نَحْنُ مَا خَلَقَ اللَّهُ آدَمَ وَ لَا حَوَّاءَ وَ لَا الْجَنَّةَ وَ لَا النَّارَ وَ لَا السَّمَاءَ وَ لَا الْأَرْضَ "}}، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا علیه السّلام، ج ۱، ص ۲۶۲</ref> | *در [[روایات]] فراوانی به این [[حقیقت]] اشاره شده که [[جهان هستی]] به [[برکت]] وجود [[نور]] [[پاک]] [[معصومان]]{{عم}} آفریده شده است. [[رسول گرامی اسلام]]{{صل}} خطاب به [[امام علی|مولای متقیان]]{{ع}} فرمود: "ای [[علی]]! اگر ما نبودیم، [[خداوند]] سبحانه و تعالی، [[آدم]] و [[حوا]] و [[بهشت]] و [[جهنم]] و [[آسمان]] و [[زمین]] را نمیآفرید ...."<ref>{{عربی|" يَا عَلِيُّ لَوْ لَا نَحْنُ مَا خَلَقَ اللَّهُ آدَمَ وَ لَا حَوَّاءَ وَ لَا الْجَنَّةَ وَ لَا النَّارَ وَ لَا السَّمَاءَ وَ لَا الْأَرْضَ "}}، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا علیه السّلام، ج ۱، ص ۲۶۲</ref> | ||
*بدون | *بدون [[شک]]، به همان [[میزان]] که موجودات در هنگام پدید آمدن، نیازمند [[فیض]] الهی هستند، در دوام و استمرار وجود نیز نیازمند [[فیض]] [[خداوند]] سبحانه و تعالی هستند<ref> لطف اللّه صافی گلپایگانی، وابستگی جهان به امام زمان عجّل اللّه تعالی فرجه الشریف، ص ۷.</ref>. در [[روایات]] فراوانی [[پیشوایان]] [[معصوم]]{{عم}} واسطههای [[فیض]] الهی معرفی شدهاند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش و او از [[امام سجاد]]{{ع}} [[نقل]] کرده است که فرمود: "ما، [[پیشوایان]] [[مسلمین]] و حجّتهای [[خداوند]] سبحانه و تعالی بر جهانیان و سرور [[مؤمنان]] و [[رهبر]] سپیدجبینان و مولای اهل ایمانایم. و ما [[امان]] اهل زمینیام؛ همچنانکه [[ستارگان]] [[امان]] اهل آسمانند. و ما کسانی هستیم که [[خداوند]] سبحانه و تعالی به واسطه ما [[آسمان]] را نگاه داشته تا بر [[زمین]] نیفتد، مگر به [[اذن]] او و به واسطه ما [[زمین]] را نگاه داشته که اهلش را نلرزاند. به سبب ما [[باران]] را فرو فرستد و [[رحمت]] را منتشر کند و [[برکات]] [[زمین]] را خارج سازد. و اگر نبود که ما بر روی زمینیم، اهلش را فرو میبرد<ref> شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۲۰۷، ح ۲۲</ref>. | ||
*پس به سبب وجود [[امام]] و [[پیامبر]]{{عم}} است که نه فقط ما، که جهان هستی از برکت فیضهای الهی بهرهمند میشوند. | *پس به سبب وجود [[امام]] و [[پیامبر]]{{عم}} است که نه فقط ما، که [[جهان هستی]] از [[برکت]] فیضهای الهی بهرهمند میشوند. | ||
*[[امام صادق]] {{ع}} درباره فواید تکوینی [[امام]] چنین فرموده است: "... به سبب ما درختان میوه میدهند و میوهها به ثمر میرسند و رودها جاری میشوند. و به سبب ما ابر آسمان میبارد و گیاهان از زمین میرویند. و به بندگی ما خداوند سبحانه و تعالی پرستیده میشود و اگر ما نبودیم، هرگز خداوند سبحانه و تعالی پرستیده نمیشد ...."<ref> {{عربی|" بِنَا أَثْمَرَتِ الْأَشْجَارُ وَ أَيْنَعَتِ الثِّمَارُ وَ جَرَتِ الْأَنْهَارُ وَ بِنَا يَنْزِلُ غَيْثُ السَّمَاءِ وَ يَنْبُتُ عُشْبُ الْأَرْضِ وَ بِعِبَادَتِنَا عُبِدَ اللَّهُ وَ لَوْ لَا نَحْنُ مَا عُبِدَ اللَّهُ"}}، شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۱۴۴، ح ۲۳</ref> بدینسان، بهرهمندی همه آفریدهها از هستی و ادامه وجود، بسته به وجود حجّت روی زمین است. البته این نوع بهرهمندی، به پذیرش یا ردّ [[امام]] ارتباطی ندارد و خداوند سبحانه و تعالی به واسطه وجود [[امام]]، تمام موجودات را بهرهمند میکند. | *[[امام صادق]] {{ع}} درباره فواید تکوینی [[امام]] چنین فرموده است: "... به سبب ما درختان میوه میدهند و میوهها به ثمر میرسند و رودها جاری میشوند. و به سبب ما ابر [[آسمان]] میبارد و گیاهان از [[زمین]] میرویند. و به [[بندگی]] ما [[خداوند]] سبحانه و تعالی پرستیده میشود و اگر ما نبودیم، هرگز [[خداوند]] سبحانه و تعالی پرستیده نمیشد ...."<ref> {{عربی|" بِنَا أَثْمَرَتِ الْأَشْجَارُ وَ أَيْنَعَتِ الثِّمَارُ وَ جَرَتِ الْأَنْهَارُ وَ بِنَا يَنْزِلُ غَيْثُ السَّمَاءِ وَ يَنْبُتُ عُشْبُ الْأَرْضِ وَ بِعِبَادَتِنَا عُبِدَ اللَّهُ وَ لَوْ لَا نَحْنُ مَا عُبِدَ اللَّهُ"}}، شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۱۴۴، ح ۲۳</ref> بدینسان، بهرهمندی همه آفریدهها از هستی و ادامه وجود، بسته به وجود [[حجّت]] روی [[زمین]] است. البته این نوع بهرهمندی، به پذیرش یا ردّ [[امام]] ارتباطی ندارد و [[خداوند]] سبحانه و تعالی به واسطه وجود [[امام]]، تمام موجودات را بهرهمند میکند. | ||
*بنابراین اگر تقدیر خداوند توانای | *بنابراین اگر تقدیر [[خداوند]] توانای [[حکیم]]، چنان باشد که- آنگونه که بعضی از [[فرشتگان]]، واسطه [[نزول]] برخی [[برکات]] شدهاند- فیضهای [[عام و خاص]] به واسطه [[امام]] به آفریدگان برسد و [[امام]] مجرای [[فیض]] باشد، خواه ناخواه وجود و بقای سایر ممکنات که به [[فیض]] الهی حدوث و بقا دارند، به مجرای [[فیض]] مرتبط خواهند بود. در فرض عدم این مجاری [[فیض]]، باز هم فیاضیت خدا- اگر قصور در پذیرنده [[فیض]] نباشد برقرار است؛ امّا میتوان گفت ممکنات همه آن استعداد را ندارند که بدون واسطه، تلقی [[فیض]] کنند و قصور خودشان مانع از کسب [[فیض]] مستقیم است<ref>ر.ک: لطف اللّه صافی گلپایگانی، وابستگی جهان به امام زمان عجّل اللّه تعالی فرجه الشریف، ص ۳۷</ref>. شکی نیست همه آنچه در [[شأن]] [[امام]]{{ع}} گفته شد، به حضور ظاهری او ارتباطی ندارد و [[امام]] [[غایب]] نیز مانند [[امام]] حاضر، [[واسطه فیض الهی]] است. افزون بر بهرههای یاد شده، فایدههای دیگری هست که البته مشروط به [[اعتقاد]] و باور به ایشان است. | ||
*برخی از فواید این بخش بدین قرار است: | *برخی از فواید این بخش بدین قرار است: | ||
#'''نگهبانی از آیین خداوند سبحانه و تعالی با هدایتهای باطنی:''' بیگمان پیشوایان معصوم{{عم}}، معلّمان و مربّیان اصلی انسانها هستند و | #'''نگهبانی از [[آیین]] [[خداوند]] سبحانه و تعالی با هدایتهای باطنی:''' بیگمان [[پیشوایان]] [[معصوم]]{{عم}}، معلّمان و مربّیان اصلی انسانها هستند و [[مردم]]، همواره از زلال [[معارف]] [[ناب]] آن بزرگواران بهرهها بردهاند. در [[زمان غیبت]] نیز، اگرچه دسترسی مستقیم و استفاده همه جانبه از محضر [[امام مهدی|امام عصر]]{{ع}} ممکن نیست، آن معدن [[علوم]] الهی به راههای مختلف، گره از مشکلات علمی و فکری [[شیعیان]] باز میکند. این مهّم نه فقط در در دوره [[غیبت صغرا]] با پاسخگویی به پرسشهای [[مردم]] و [[دانشمندان]]، از طریق نامههای [[امام]] "[[توقیعات]]" تحقق یافت، بلکه در دوران [[غیبت کبرا]] نیز به صورت هدایتهای [[باطنی]] صورت پذیرفت. بنابراین شکی نیست بقای [[مکتب]] [[تشیع]] در گرو حمایتهای آن [[امام]] [[پنهان]] بوده است. [[شیعه]] بر این باور است که آن حضرت همواره در هنگامههای حساس و حوادث تعیینکننده، بسان دستی غیبی ارادههای نقشآفرین را در جهت [[اصلاح]] امور، [[هدایت]] کرده، این باور الهی را از نابودی در پناه گرفته است. این [[اصلاحات]] به طور عمده با هدایتهای [[باطنی]] صورت میپذیرد. هدایتهایی که گاهی به وسیله شخص [[امام]] و گاهی به وسیله دیگران درباره [[صالحان]] و شایستگان انجام میگیرد. [[امام]]، از راه [[باطن]]، بر [[نفوس]] افراد اشراف دارد و آنان را مورد [[هدایت]] و [[تربیت]] خود قرار میدهد. با القاهای نیکو یا با نگهداشتنهای [[باطنی]]، راه برخی از افراد را عوض میکند یا آنها را در راه صحیحی که دارند، استوار و ثابت قدم میدارد؛ گرچه این [[هدایت]]، از دیدگان [[پنهان]] است. چه بسیار افرادی که یکباره از راهی که داشتند، برگشتند و هرگز حاضر نشدند دوباره بدان برگردند و چه بسیار افرادی که در کار خود متزلزل و مردد بودند؛ ولی یکباره در آن مستقر شدند. | ||
#'''نگهداشت جامعه از ناامیدی و سرخوردگی:''' بدون | #'''نگهداشت [[جامعه]] از [[ناامیدی]] و سرخوردگی:''' بدون [[شک]]، باور به [[امام]]{{ع}} [[غایب]] سبب [[امیدواری]] [[مسلمانان]] به آینده روشن میشود. این [[امیدواری]]، از بزرگترین اسباب موفقیت و [[پیشرفت]] است. [[جامعه]] [[شیعی]]، طبق باور خویش به وجود [[امام]] [[شاهد]] و زنده، همواره [[منتظر ظهور]] آن حضرت است. او را در میان خود نمیبیند؛ اما خود را یگانه و جدا از او نمیداند. باری؛ [[امام]] [[پنهان]]، همواره مراقب حال و وضع [[شیعیان]] است و همین مسأله باعث میشود پیروانشان به [[امید]] [[لطف]] و عنایت حضرتش، برای رسیدن به وضع مطلوب جهانی [[تلاش]] کنند. به بیان دیگر، [[امام]]- اگرچه غایب- نقطه اتکایی است که [[پیروان]] خود را در ورطههای نابودی و [[ناامیدی]] در [[حمایت]] و پناه خود میگیرد و بسان پناهگاهی مطمئن [[پیروان]] خود را به [[تلاش]] و کوشش در راه رشد و تعالی وامیدارد؛ بنابراین حالت [[امید]] و [[انتظار]] به آینده، از فواید دیگری است که بر وجود آن حضرت مترتب است. بدون [[تردید]]، جامعهای که به پیشوای زنده- اگرچه غایب- [[معتقد]] است، همواره از فروافتادن در [[ناامیدی]] در [[امان]] خواهد بود و شکی نیست جامعهای که دچار [[ناامیدی]] شد، رو به [[انحطاط]] خواهد رفت. امروزه [[جامعه]] [[شیعی]]، [[استواری]]، [[پویایی]] و [[شادابی]] خود را مرهون این باورمندی میداند که از فواید آن [[امام]] [[پنهان]] به حساب میآید. آری؛ اوضاع نابسامان و اسفبار [[جهان]] و سیل بنیان کن [[ستم]] و [[بیداد]]، خیرخواهان [[بشریت]] را نگران کرده است؛ به گونهای که ممکن است گاهی در اصل قابلیت [[اصلاح]] [[بشر]] [[تردید]] کنند. در این صورت، یگانه روزنه امیدی که برای ###[[313]]### باز میماند و یگانه بارقه امیدی که در این [[جهان]] ظلمتزده، [[امید]] میآفریند، همان [[انتظار فرج]] و فرا رسیدن عصر سراسر [[عدل]] [[حکومت]] [[توحید]] و نفوذ [[دستورهای الهی]] است. | ||
#'''ایمنی بخش از بلاها:''' بدون | #'''ایمنی بخش از بلاها:''' بدون [[تردید]]، [[امنیت]]، از اساسیترین نیازهای زندگی است. پدید آمدن رخدادهای ناگوار، همواره این نیاز را مورد تهدید جدی قرار داده، زندگی و حیات طبیعی موجودات را به مخاطره انداخته است. بخشی از این نگرانیها با کنترل عوامل شناخته شده برطرف میشود؛ امّا در موارد فراوانی عواملی ناشناخته و خارج از کنترل، ناامنیهایی را بر زندگی تحمیل میکند. در برخی [[روایات]]، [[امام]] و [[حجت الهی]]، عامل [[امنیت]] [[زمین]] و اهل آن، دانسته شده است. [[امام مهدی]]{{ع}} خود فرموده است: "من، سبب ایمنی از بلاها برای ساکنان [[زمین]] هستم<ref>{{عربی|" وَ إِنِّي لَأَمَانٌ لِأَهْلِ الْأَرْضِ "}}، شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۴۸۳، ح ۴</ref>. [[حجّت]] [[خداوند]] سبحانه و تعالی و [[امام معصوم]]، مانع از آن است که [[مردم]] به سبب انواع [[گناهان]] و مفاسدی که انجام میدهند به عذابهای سخت الهی گرفتار آیند و طومار حیات [[زمین]] و اهل آن در هم پیچیده شود. [[قرآن کریم]] در اینباره، خطاب به [[پیامبر اسلام]]{{صل}} که بزرگترین [[حجت الهی]] است، میفرماید: {{متن قرآن| وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنتَ فِيهِمْ وَمَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ}}<ref> خداوند بر آن نیست تا تو در میان آنان هستی آنان را عذاب کند و تا آمرزش میخواهند خداوند بر آن نیست که عذاب کننده آنها باشد؛ سوره انفال ، آیه: ۳۳.</ref>. [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} که نمونه کامل [[رحمت]] و [[مهر]] [[پروردگار]] است نیز به [[عنایت خاص]] خود بلاهای بزرگ را- به ویژه از [[جامعه]] [[شیعیان]] و فرد فرد آنها- دور میکند؛ گرچه در بسیاری از موارد، [[شیعیان]] به [[لطف]] و [[کرامت]] او توجه نداشته باشند و دست یاریگر او را بر سر خود نشناسند. آن گرامی در [[مقام]] معرفی خود فرموده است: "من آخرین [[جانشین]] [[پیامبر خدا]] هستم. [[خدای تعالی]]، به واسطه من بلاها را از [[خاندان]] و شیعیانم دور میکند"{{عربی|" أَنَا خَاتَمُ الْأَوْصِيَاءِ وَ بِي يَدْفَعُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الْبَلَاءَ عَنْ أَهْلِي وَ شِيعَتِي"}}. | ||
#'''ایجاد پروای الهی در پرتو باور وجود [[امام]] زنده در جامعه:''' از روایات اسلامی به دست میآید که در دوران غیبت [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} و در زمانهای معینی، اعمال انسانها به آن حضرت عرضه میشود. این باور، خود در ایجاد پروای الهی، و خویشتنداری برابر انجام کارها، نقشی بسیار مهم و اساسی دارد. مرحوم [[کلینی]] در کتاب | #'''ایجاد پروای الهی در پرتو باور وجود [[امام]] زنده در جامعه:''' از [[روایات اسلامی]] به دست میآید که در [[دوران غیبت]] [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} و در زمانهای معینی، اعمال [[انسانها]] به آن حضرت عرضه میشود. این باور، خود در ایجاد پروای الهی، و خویشتنداری برابر انجام کارها، نقشی بسیار مهم و اساسی دارد. مرحوم [[کلینی]] در [[کتاب کافی]]، بخشی را با عنوان {{عربی|" بَابُ عَرْضِ الْأَعْمَالِ عَلَى النَّبِيِ {{صل}} وَ الْأَئِمَّةِ {{عم}}"}}، پدید آورده و در آن روایاتی را یادآور شده که در آن، سخن از [[عرضه اعمال]] بر [[امام]] زنده هر عصر دارد. در [[روایت]] چهارم این باب، [[عبد اللّه بن ابان زیات]] که [[جایگاه]] خوبی نزد [[امام رضا|حضرت رضا]]{{ع}} داشت، از آن حضرت خواست برای او و اهل بیتاش [[دعا]] کند آن حضرت فرمود: "مگر چنین نمیکنم؟ به [[خدا]] [[سوگند]] اعمال شما در هرروز و شب بر من عرضه میشود<ref>{{عربی|" أَ وَ لَسْتُ أَفْعَلُ وَ اللَّهِ إِنَ أَعْمَالَكُمْ لَتُعْرَضُ عَلَيَ فِي كُلِ يَوْمٍ وَ لَيْلَةٍ "}}.</ref> [[عبد اللّه بن ابان]] گفت: از این فرمایش حضرت شگفتزده شدم. حضرت در پاسخ فرمود: مگر [[کتاب خدا]] را نخواندهای که فرمود: "و بگو: هر کار میخواهید انجام دهید؛ پس به [[یقین]] [[خداوند]] سبحانه و تعالی، پیامبرش و [[مؤمنان]] عملتان را میبینند؟ فرمود: به [[خدا]] [[سوگند]]! مقصود از او [[مؤمن]] [[امام علی|علی بن ابی طالب]] است"<ref> {{عربی|" أَ مَا تَقْرَأُ كِتَابَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ}} قَالَ هُوَ وَ اللَّهِ عَلِيُ بْنُ أَبِي طَالِبٍ {{ع}}."}}، محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۲۲۰</ref>. این [[آگاهی]]، آثار تربیتی فراوانی دارد و که مهمترین آنها، این است که [[انسان]] را به نوعی مراقبت دائمی در [[رفتار]] خود وامیدارد. انسانی که بداند افزون بر [[خداوند]] سبحانه و تعالی، [[پیامبران]] و [[فرشتگان]]، امامی زنده نیز وجود دارد که اعمال او بر وی عرضه میشود، به طور قطع [[رفتار]] خود را با دقت بیشتری انجام میدهد. | ||
#'''یاری برخی نیازمندان:''' جدای از اینکه در همه حالتها، خود آن حضرت به یاری استمداد کنندگان میآید یا اینکه ملازمان و اولیای او و نیز این که یاری شدن توسط آن حضرت، همراه ملاقات باشد یا نه، شکی نیست که در طول تاریخ | #'''[[یاری]] برخی نیازمندان:''' جدای از اینکه در همه حالتها، خود آن حضرت به [[یاری]] [[استمداد]] کنندگان میآید یا اینکه ملازمان و اولیای او و نیز این که [[یاری]] شدن توسط آن حضرت، همراه [[ملاقات]] باشد یا نه، شکی نیست که در طول [[تاریخ]] [[غیبت]]، انسانهای بسیاری به دست آن حضرت یا [[اراده]] ایشان از سختیها و مشکلات [[نجات]] یافتهاند. | ||
#'''دعای خیر حضرت در حق مؤمنان:''' شکی نیست که [[امام معصوم]]{{ع}} از هر پدر و مادری مهربانتر است و در همه حال، خوبی بندگان خدا- به ویژه مؤمنان- را میخواهد؛ از این رو همواره برای موفقیت آنها و نیز دوری مصیبتها و مشکلات از آنها، دعا میکند. این هم در موارد فراوانی رخ داده است<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص: ۳۳۴ - ۳۴۰.</ref>. | #'''دعای خیر حضرت در [[حق]] مؤمنان:''' شکی نیست که [[امام معصوم]]{{ع}} از هر پدر و مادری مهربانتر است و در همه حال، خوبی [[بندگان]] خدا- به ویژه مؤمنان- را میخواهد؛ از این رو همواره برای موفقیت آنها و نیز دوری مصیبتها و مشکلات از آنها، [[دعا]] میکند. این هم در موارد فراوانی رخ داده است<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص: ۳۳۴ - ۳۴۰.</ref>. | ||
==پرسشهای وابسته== | ==پرسشهای وابسته== | ||
* [[فواید امام غایب چیست؟ (پرسش)]] | * [[فواید امام غایب چیست؟ (پرسش)]] | ||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
[[رده:امام مهدی]] | [[رده:امام مهدی]] | ||
[[رده:فواید امام غایب]] | [[رده:فواید امام غایب]] | ||
[[رده:اتمام لینک داخلی]] | |||