مسجد کوفه: تفاوت میان نسخه‌ها

*از مکان‏‎های منسوب به [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏، مسجد کوفه است. این مکان بیشتر در روایات مربوط به عصر ظهور و حاکمیت [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}‏ وارد شده است. از روایات استفاده می‌‏شود که این مسجد، در عصر ظهور از جایگاه و پایگاه مهم و برجسته‌‏ای برخوردار است که برخی از این قرار است:

#'''مرکز دادرسی؛''' [[امام صادق]]{{ع}} در این‏ باره فرمود: مرکز حکومت [[امام مهدی|مهدی]]{{ع}} کوفه و مرکز قضاوت و دادرسی او مسجد اعظم کوفه است<ref>{{عربی|" دَارُ مُلْكِهِ‏ الْكُوفَةُ وَ مَجْلِسُ‏ حُكْمِهِ‏ جَامِعُهَا‏‏‏‏‏‏"}}، محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۱۱</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص: ۴۰۰ - ۴۰۱.</ref>.  

#'''محل اقامه جمعه و جماعت؛''' [[امام علی]]{{ع}} در خطبه‌‏ای طولانی، ویژگی‌‏های مسجد کوفه را چنین شمرده است: ای اهل کوفه! خداوند سبحانه و تعالی به شما نعمت‏‌هایی داده که به هیچ‏کس نداده است. از برتری محل برگزاری نماز شما این است که این‏جا خانه آدم، خانه نوح، خانه ادریس، عبادتگاه [[حضرت ابراهیم خلیل]] و عبادتگاه برادرم [[حضرت خضر]]{{ع}} بود و امروز محل عبادت و مناجات من است .... برای مسجد کوفه زمانی فرا می‏‌رسد که محل برگزاری نماز [[امام مهدی|مهدی]]{{ع}} از تبار من و محل عبادت هر مؤمن می‌‏شود. هیچ مؤمنی روی زمین نمی‌‏ماند، مگر این‏که به این مسجد بیاید، یا قلبش برای این مسجد پر بزند<ref>  شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج ۱، ص ۲۳۱، ح ۶۹۶</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در این ‏باره فرمود:" هنگامی که [[امام مهدی|قائم آل محمد]]{{ع}} قیام کند، پشت کوفه مسجدی بسازد کند که هزار در دارد، و خانه‏‌های کوفه به دو رود کربلا متصل می‏‌شود<ref>  شیخ مفید، الارشاد، ج ۲، ص ۳۸۰</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص: ۴۰۰ - ۴۰۱.</ref>.  

#'''محل برگزاری کلاس‏های آموزش آیات [[قرآن]]'''؛ [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} فرمود: "گویی شیعیان خود را می‏‌بینم که در مسجد کوفه خیمه زده، به مردم [[قرآن]] را آن‏گونه که نازل شده آموزش می‌‏دهند"<ref>{{عربی|" كَأَنِّي‏ أَنْظُرُ إِلَى‏ شِيعَتِنَا بِمَسْجِدِ الْكُوفَةِ قَدْ ضَرَبُوا الْفَسَاطِيطَ يُعَلِّمُونَ‏ النَّاسَ‏ الْقُرْآنَ‏ كَمَا أُنْزِلَ‏ أَمَا إِنَّ قَائِمَنَا إِذَا قَامَ كَسَرَهُ وَ سَوَّى قِبْلَتَهُ‏‏‏‏‏‏‏"}}، نعمانی، الغیبة، ص ۳۱۷، ح ۳.</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص: ۴۰۰ - ۴۰۱.</ref>.