جز
جایگزینی متن - 'حضرت حق' به 'حضرت حق'
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
#'''[[کبر]] ورزیدن:''' [[تکبّر]] و خویشتن را در رتبتی فراتر از رتبه [[حقیقی]] خود دیدن نیز، در همین شمار است. [[انسان]] فرومایه، بهویژه چون اندکی غنایِ مادّی یابد، خویشتن را بزرگ فرض کرده به این صفت [[زشت]] نیز آلوده میشود. [[قرآن کریم]] در این زمینه میفرماید: {{متن قرآن|إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا}}<ref>«بیگمان انسان را آزمندی بیشکیب آفریدهاند چون شرّی بدو رسد بیتاب است و چون خیری بدو رسد بازدارنده است» سوره معارج، آیه ۱۹-۲۱.</ref>، نیز میفرماید: {{متن قرآن|فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ}}<ref>«اما انسان، چون پروردگارش او را بیازماید و گرامی دارد و نعمت دهد، میگوید: پروردگارم مرا گرامی داشت و چون پروردگارش او را بیازماید و روزیاش را بر او تنگ گیرد میگوید پروردگارم مرا خوار داشت» سوره فجر، آیه ۱۵-۱۶.</ref>. | #'''[[کبر]] ورزیدن:''' [[تکبّر]] و خویشتن را در رتبتی فراتر از رتبه [[حقیقی]] خود دیدن نیز، در همین شمار است. [[انسان]] فرومایه، بهویژه چون اندکی غنایِ مادّی یابد، خویشتن را بزرگ فرض کرده به این صفت [[زشت]] نیز آلوده میشود. [[قرآن کریم]] در این زمینه میفرماید: {{متن قرآن|إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا}}<ref>«بیگمان انسان را آزمندی بیشکیب آفریدهاند چون شرّی بدو رسد بیتاب است و چون خیری بدو رسد بازدارنده است» سوره معارج، آیه ۱۹-۲۱.</ref>، نیز میفرماید: {{متن قرآن|فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ}}<ref>«اما انسان، چون پروردگارش او را بیازماید و گرامی دارد و نعمت دهد، میگوید: پروردگارم مرا گرامی داشت و چون پروردگارش او را بیازماید و روزیاش را بر او تنگ گیرد میگوید پروردگارم مرا خوار داشت» سوره فجر، آیه ۱۵-۱۶.</ref>. | ||
#'''پذیرش [[سلطه]] بیگانگان:''' این پذیرش که برای انسانهای پستمایه، سخت عادی جلوه میکند، معمولاً بمانند آتشی که در هیزم درگیرد، [[صاحب]] خود و نزدیکانش را فرو خواهد بلعید. [[تاریخ]] [[شهادت]] میدهد که فرومایگان چون به این صفت [[رذیلت]] آلوده بودهاند، به راحتی خویشتن، [[خانواده]]، [[شهر]] و [[کشور]] خود را به بیگانگان [[تسلیم]] نموده، از [[کرامت]] و [[بزرگواری]] خود چشم پوشیدهاند<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۲۸-۲۹.</ref>. | #'''پذیرش [[سلطه]] بیگانگان:''' این پذیرش که برای انسانهای پستمایه، سخت عادی جلوه میکند، معمولاً بمانند آتشی که در هیزم درگیرد، [[صاحب]] خود و نزدیکانش را فرو خواهد بلعید. [[تاریخ]] [[شهادت]] میدهد که فرومایگان چون به این صفت [[رذیلت]] آلوده بودهاند، به راحتی خویشتن، [[خانواده]]، [[شهر]] و [[کشور]] خود را به بیگانگان [[تسلیم]] نموده، از [[کرامت]] و [[بزرگواری]] خود چشم پوشیدهاند<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۲۸-۲۹.</ref>. | ||
*اکنون، اشاره میکنیم که [[بزرگواری]] [[انسان]]، به جهت جنبه [[روحانی]] اوست که [[روح]] [[حضرت | *اکنون، اشاره میکنیم که [[بزرگواری]] [[انسان]]، به جهت جنبه [[روحانی]] اوست که [[روح]] [[حضرت حق]] را در خویش دارد؛ و [[پستی]] و [[فرومایگی]] او، به جهت [[پستی]] مادّه جسمانی اوست، که از پائینترین و بیارزشترین مراتب عالم مادّه بهدست آمده است؛ از اینرو، بر اوست که با پرهیز از جنبههای مادّی و تقویت جنبههای [[روحانی]] و نفسانی، به تقویت [[بزرگواری]] در خویشتن و تضعیف [[فرومایگی]] در خود بپردازد، و با [[یاری]] جستن از [[حضرت حق]]، این مسیر دشوار را طی نماید، تا به فوائد بیشمار آن نایل آید<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۲ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۲، ص ۳۰.</ref>. | ||
==مراتب [[فرومایگی]] و انواع آن== | ==مراتب [[فرومایگی]] و انواع آن== | ||