امامت در کودکی: تفاوت میان نسخه‌ها

#در نگاه و [[باور]] [[شیعه]]، [[امامت]] [[انسان]] [[کودک]] و نوجوان، چیز تازه‌ای در [[جامعه]] [[شیعی]] نیست، بلکه به اتفاق [[شیعه]]، این کار پیش از [[امام مهدی]]{{ع}} نیز بوده است: [[امامت امام جواد]]{{ع}} در سن هشت سالگی و [[امامت امام هادی]]{{ع}} در سن نه سالگی نمونه این کار است.

*ممکن است کسی اشکال کند که چه ضرورتی دارد [[امام]]، [[کودکی]] باشد، در حالی که ممکن است، مورد [[شک و تردید]] گروهی قرار گیرد؟ آیا بهتر نبود که [[انسان]] بالغ و مکلّف، به [[مقام امامت]] [[برگزیده]] می‌شد؟

#[[امتحان]] [[مردم]]؛ زیرا با [[اثبات]] امامتِ طفل از راه [[معجزه]] و جهات دیگر، [[انسان]] [[امتحان]] می‌شود که چگونه در برابر [[حقّ]] [[تسلیم]] شود.

#برای [[اثبات]] این که [[امامت]] این شخص از جانب [[خدا]] است؛ زیرا اگر [[امامان]] تنها در بزرگسالی به [[مقام امامت]] می‌رسیدند، ممکن بود شخص [[خیال]] کند که [[مقامات]] و [[کمالات]] آنان اکتسابی است، ولی در طفل صغیر، هیچ‌گاه این [[گمان]] برده نمی‌شود و اگر طفلی، فضایلی در حدّ [[امامت]] داشت، شکّی نیست که او از جانب [[خداوند]] به [[مقام امامت]] رسیده است؛ همان‌گونه که درباره [[امام جواد]]{{ع}} چنین رخ نمود. از سویی توجیهی برای امّی بودن [[پیامبر]]{{صل}} این است که کسی [[گمان]] نکند آنچه را که برای [[مردم]] از [[معارف]] آورده، از دیگران فرا گرفته و یا در کتاب خوانده است.