پیمان الهی: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | ||
'''پیمان الهی''': عهدی که خداوند با انسان بسته و میثاق | '''[[پیمان الهی]]''': عهدی که [[خداوند]] با [[انسان]] بسته و [[میثاق]] [[پروردگار]]، در برخی [[روایات]] به [[ولایت]] و [[امامت]] [[ائمه]]{{عم}} [[تفسیر]] شده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۱۵۴.</ref>. | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*در آیۀ {{متن قرآن| لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ }}<ref> پیمان من به ستمکاران نمیرسد؛ سوره بقره، آیه:۱۲۴.</ref> نیز [[عهد]] به [[امامت]] [[تفسیر]] شده است<ref>بحار الأنوار، ج ۲۵ ص ۲۰۲</ref>. | *در آیۀ {{متن قرآن| لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ }}<ref> پیمان من به ستمکاران نمیرسد؛ سوره بقره، آیه:۱۲۴.</ref> نیز [[عهد]] به [[امامت]] [[تفسیر]] شده است<ref>بحار الأنوار، ج ۲۵ ص ۲۰۲</ref>. | ||
*[[روایات]] متعدّدی میگوید که [[خداوند]] با [[پیامبر]] [[عهد]] کرد که [[امام علی|علی]]{{ع}} را به [[وصایت]] [[تعیین]] کند، از [[پیامبران]] نیز در مورد [[ولایت]] [[امام علی|علی]]{{ع}}[[پیمان]] گرفته است: {{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ أَخَذَ عَهْدَ النَّبِيِّينَ بِوَلَايَةِ عَلِيٍّ}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۲۸۱، ج ۱۱ ص ۲۶۲.</ref> و این مضمون که [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} ضمن خبر دادن از حوادث و فتنههای [[آینده]] به [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}}، از او [[پیمان]] گرفت که [[صبر]] کند، در [[احادیث]] متعددی آمده است<ref>از جمله: بحار الأنوار، ج ۲۷ ص ۲۱۷ و ج ۲۸ ص ۴۵</ref> نیز [[پیمان]] گرفتن [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} از [[امام علی|علی]]{{ع}} که با [[ناکثین]] و [[قاسطین]] و [[مارقین]] بجنگد. در [[حدیثی]] هم بیان شده که [[ولایت]] [[امام علی|علی]]{{ع}} عهدی [[الهی]] با [[پیامبر]] است<ref>بحار الأنوار، ج ۳۷ ص ۱۴۱</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۱۵۴.</ref>. | * [[روایات]] متعدّدی میگوید که [[خداوند]] با [[پیامبر]] [[عهد]] کرد که [[امام علی|علی]]{{ع}} را به [[وصایت]] [[تعیین]] کند، از [[پیامبران]] نیز در مورد [[ولایت]] [[امام علی|علی]]{{ع}} [[پیمان]] گرفته است: {{متن حدیث|إِنَّ اللَّهَ أَخَذَ عَهْدَ النَّبِيِّينَ بِوَلَايَةِ عَلِيٍّ}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۲۸۱، ج ۱۱ ص ۲۶۲.</ref> و این مضمون که [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} ضمن خبر دادن از حوادث و فتنههای [[آینده]] به [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}}، از او [[پیمان]] گرفت که [[صبر]] کند، در [[احادیث]] متعددی آمده است<ref>از جمله: بحار الأنوار، ج ۲۷ ص ۲۱۷ و ج ۲۸ ص ۴۵</ref> نیز [[پیمان]] گرفتن [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} از [[امام علی|علی]]{{ع}} که با [[ناکثین]] و [[قاسطین]] و [[مارقین]] بجنگد. در [[حدیثی]] هم بیان شده که [[ولایت]] [[امام علی|علی]]{{ع}} عهدی [[الهی]] با [[پیامبر]] است<ref>بحار الأنوار، ج ۳۷ ص ۱۴۱</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۱۵۴.</ref>. | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
نسخهٔ ۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۰۸
 | این یک مقالهٔ خرد است. میتوانید با گسترش آن به امامتپدیا کمک کنید. |
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل پیمان الهی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
پیمان الهی: عهدی که خداوند با انسان بسته و میثاق پروردگار، در برخی روایات به ولایت و امامت ائمه(ع) تفسیر شده است[۱].
مقدمه
- در آیۀ ﴿ لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ﴾[۲] نیز عهد به امامت تفسیر شده است[۳].
- روایات متعدّدی میگوید که خداوند با پیامبر عهد کرد که علی(ع) را به وصایت تعیین کند، از پیامبران نیز در مورد ولایت علی(ع) پیمان گرفته است: «إِنَّ اللَّهَ أَخَذَ عَهْدَ النَّبِيِّينَ بِوَلَايَةِ عَلِيٍّ»[۴] و این مضمون که رسول خدا(ص) ضمن خبر دادن از حوادث و فتنههای آینده به علی بن ابی طالب(ع)، از او پیمان گرفت که صبر کند، در احادیث متعددی آمده است[۵] نیز پیمان گرفتن رسول خدا(ص) از علی(ع) که با ناکثین و قاسطین و مارقین بجنگد. در حدیثی هم بیان شده که ولایت علی(ع) عهدی الهی با پیامبر است[۶][۷].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۱۵۴.
- ↑ پیمان من به ستمکاران نمیرسد؛ سوره بقره، آیه:۱۲۴.
- ↑ بحار الأنوار، ج ۲۵ ص ۲۰۲
- ↑ بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۲۸۱، ج ۱۱ ص ۲۶۲.
- ↑ از جمله: بحار الأنوار، ج ۲۷ ص ۲۱۷ و ج ۲۸ ص ۴۵
- ↑ بحار الأنوار، ج ۳۷ ص ۱۴۱
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۱۵۴.