انتقام در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

:*از [[انتقام]] گرفتن از [[استهزا]] کنندگان و رویارویی با آنان: {{متن قرآن|إِنْ تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَمَا تَسْخَرُونَ}}<ref>«اگر ما را ریشخند کنید ما نیز شما را همانند ریشخندی که می‌کنید ریشخند خواهیم کرد» سوره هود، آیه ۳۸.</ref>. برخی [[مفسران]] گفته‌اند: [[استهزا]] هرچند در ابتدا امری [[قبیح]] است؛ اما به عنوان مقابله به مثل و مجازات، به ویژه آنجا که فایده‌ای عقلایی بر آن مترتب باشد جایز است<ref>المیزان، ج۱۰، ص۲۲۵.</ref>.

:*و نیز اگر فردی [[انسانی]] را بکشد یا جراحتی بر او وارد کند [[انتقام]] گرفتن از او جایز خواهد بود: {{متن قرآن|أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ... وَالْجُرُوحَ قِصَاصٌ}}<ref>«آدمی در برابر آدمی... و (نیز) زخم‌ها قصاص دارند» سوره مائده، آیه ۴۵.</ref>.

*لیکن [[انتقام]] در این دو مورد یعنی [[انتقام]] [[پسندیده]] و لازم و [[انتقام]] مجاز شرایطی دارد؛ از جمله:

#'''رعایت [[اعتدال]] و [[حدود الهی]]؛''' به این معنا که [[انتقام]] باید به اندازه [[بدی]] و ظلمی باشد که به [[انسان]] شده است: {{متن قرآن|وَجَزَاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُهَا إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ}}<ref>«و کیفر هر بدی بدی‌یی، مانند آن است... بی‌گمان او ستمگران را دوست نمی‌دارد» سوره شوری، آیه ۴۰.</ref>. جمله {{متن قرآن|إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ}} اشاره به این دارد که اگر فرد در گرفتن [[انتقام]] از حدّ [[اعتدال]] [[تجاوز]] کند [[ظالم]] شمرده شده و مورد [[خشم خداوند]] قرار خواهد گرفت<ref>المیزان، ج۱۸، ص۶۷.</ref>. نیز <ref>{{متن قرآن|وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُوا بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُمْ بِهِ وَلَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ}} «و اگر کیفر می‌کنید مانند آنچه خود کیفر شده‌اید کیفر کنید و اگر شکیبایی پیشه کنید همان برای شکیبایان بهتر است» سوره نحل، آیه ۱۲۶.</ref>؛ {{متن قرآن|ذَلِكَ وَمَنْ عَاقَبَ بِمِثْلِ مَا عُوقِبَ بِهِ ثُمَّ بُغِيَ عَلَيْهِ لَيَنْصُرَنَّهُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ}}<ref> «چنین است و هر کس مانند کیفری که دیده است (دیگران را) کیفر کند سپس بر او ستم رود خداوند او را یاری خواهد کرد، بی‌گمان خداوند درگذرنده‌ای آمرزنده است» سوره حج، آیه ۶۰.</ref>، بنابراین، در [[انتقام]] گرفتن نباید مرتکب [[فساد]] و کار [[حرام]] شد<ref>جامع السعادات، ج۱، ص۳۳۴.</ref>.