جز
جایگزینی متن - 'میفرماید' به 'میفرماید'
جز (جایگزینی متن - ']]{{متن قرآن' به ']]: {{متن قرآن') |
جز (جایگزینی متن - 'میفرماید' به 'میفرماید') |
||
| خط ۸۵: | خط ۸۵: | ||
# [[قرآن]] کتابی نازل شده بر [[پیامبر]] به زبان [[عربی]] [[فصیح]] که در انتقال [[پیام]] [[وحی]] دارای پیامی روشن و آشکاراست و با توجه به [[موقعیت]] جغرافیایی زیست و [[بعثت پیامبر]] در [[آیات]] متعدد بر این نکته تأکید شده است و بر این [[پیام]] که [[پیامبران]] با زبان مردمی که در میان آنها هستند فرستاده شدند تا چگونگی انتقال [[پیام]] [[دعوت]] با سهولت و آسانی انجام پذیرد {{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ}}<ref>«و هیچ پیامبری را جز به زبان قومش نفرستادیم» سوره ابراهیم، آیه ۴.</ref>، {{متن قرآن|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ}}، {{متن قرآن|وَكَذَلِكَ أَنْزَلْنَاهُ حُكْمًا عَرَبِيًّا}}، {{متن قرآن|وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ}}؛ | # [[قرآن]] کتابی نازل شده بر [[پیامبر]] به زبان [[عربی]] [[فصیح]] که در انتقال [[پیام]] [[وحی]] دارای پیامی روشن و آشکاراست و با توجه به [[موقعیت]] جغرافیایی زیست و [[بعثت پیامبر]] در [[آیات]] متعدد بر این نکته تأکید شده است و بر این [[پیام]] که [[پیامبران]] با زبان مردمی که در میان آنها هستند فرستاده شدند تا چگونگی انتقال [[پیام]] [[دعوت]] با سهولت و آسانی انجام پذیرد {{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ}}<ref>«و هیچ پیامبری را جز به زبان قومش نفرستادیم» سوره ابراهیم، آیه ۴.</ref>، {{متن قرآن|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ}}، {{متن قرآن|وَكَذَلِكَ أَنْزَلْنَاهُ حُكْمًا عَرَبِيًّا}}، {{متن قرآن|وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ}}؛ | ||
# [[نعمت]] زبان گویای پیامبرکه از طرف [[خداوند]] به ایشان عطا شده واسطه آسان شدن محتوای بسیار عالی [[قرآن]] برای [[درک]] همگان و [[بشارت]] به [[تقوا]] پیشگان: {{متن قرآن|فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدًّا}}، {{متن قرآن|فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ}}؛ | # [[نعمت]] زبان گویای پیامبرکه از طرف [[خداوند]] به ایشان عطا شده واسطه آسان شدن محتوای بسیار عالی [[قرآن]] برای [[درک]] همگان و [[بشارت]] به [[تقوا]] پیشگان: {{متن قرآن|فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدًّا}}، {{متن قرآن|فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ}}؛ | ||
# [[خداوند]] به [[پیامبر]] | # [[خداوند]] به [[پیامبر]] میفرماید که محور بیان [[دعوت]] [[توحیدی]] تو [[وحی الهی]] باشد و آنچه را از کتاب پروردگارت به سوی تو [[وحی]] شده، بخوان و [[پیروی]] کن {{متن قرآن|وَاتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَ}} و به [[خرافات]]، مطالب بیاساس و دروغهای دیگران توجه نکن؛ برای اینکه سخنان و [[علم الهی]] همچون سخنان و [[دانش]] [[مردم]] نیست که هر روز بر اثر کشفیات [[جدید]]، دستخوش [[تغییر]] شود، و نتوان بر آن [[اعتماد]] کرد، بلکه [[علم الهی]] و [[وحی]] و سخنان [[خدا]] تغییرناپذیر و [[استوار]] است، چون زمینههای [[تغییر]] در آنها وجود ندارد. {{متن قرآن|لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمَاتِهِ}} و هیچ پناهگاهی جز او نمییابی {{متن قرآن|وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَدًا}} و همین [[استحکام]] و [[تغییرناپذیری]] [[کلام خداوند]] مهمترین نقش را در تأثیرگذاری بیان [[وحی الهی]] از طرف [[پیامبر]] را دارد. | ||
==[[قرآن]] و پیوند با تحقق [[اهداف]] [[وحیانی]] [[پیامبر]]== | ==[[قرآن]] و پیوند با تحقق [[اهداف]] [[وحیانی]] [[پیامبر]]== | ||
| خط ۱۳۳: | خط ۱۳۳: | ||
# [[مأموریت پیامبر]] برای [[قرائت قرآن]]، همراه با ترتیل {{متن قرآن|... وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا}} [[مأموریت پیامبر]] برای [[قرائت قرآن]]، همراه با ترتیل: {{متن قرآن|... وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا}} و [[القاء]] [[وحی]] از طرف [[خداوند]] و [[پذیرش]] آن سخنی سنگین و مسئولیتی بزرگ برای [[پیامبر]] {{متن قرآن|إِنَّا سَنُلْقِي عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقِيلًا}} سنگین از نظر محتوا، و مفهوم [[آیات]]! و بیان [[مسؤولیتها]]. سنگین از نظر [[تحمل]] آن بر [[قلوب]] و [[دلها]]، سنگین از نظر [[تبلیغ]]، و [[مشکلات]] راه [[دعوت]]! و [[برنامهریزی]] و اجرای کامل آن! سنگین در ترازوی عمل و در عرصه [[قیامت]]. | # [[مأموریت پیامبر]] برای [[قرائت قرآن]]، همراه با ترتیل {{متن قرآن|... وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا}} [[مأموریت پیامبر]] برای [[قرائت قرآن]]، همراه با ترتیل: {{متن قرآن|... وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا}} و [[القاء]] [[وحی]] از طرف [[خداوند]] و [[پذیرش]] آن سخنی سنگین و مسئولیتی بزرگ برای [[پیامبر]] {{متن قرآن|إِنَّا سَنُلْقِي عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقِيلًا}} سنگین از نظر محتوا، و مفهوم [[آیات]]! و بیان [[مسؤولیتها]]. سنگین از نظر [[تحمل]] آن بر [[قلوب]] و [[دلها]]، سنگین از نظر [[تبلیغ]]، و [[مشکلات]] راه [[دعوت]]! و [[برنامهریزی]] و اجرای کامل آن! سنگین در ترازوی عمل و در عرصه [[قیامت]]. | ||
# [[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: نزدیک بود آنها تو را با وسوسههای خود از آنچه بر تو [[وحی]] کردیم بفریبند، تا غیر آن را به ما نسبت دهی؛ و در آن صورت، تو را به [[دوستی]] خود برمیگزینند {{متن قرآن|وَإِنْ كَادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهُ وَإِذًا لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا}} و اگر ما تو را [[ثابت قدم]] نمیساختیم و در پرتو [[مقام عصمت]]، مصون از [[انحراف]] نبودی نزدیک بود به آنان [[تمایل]] کنی {{متن قرآن|وَلَوْلَا أَنْ ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلًا}} اما این تثبیت [[الهی]] [[مانع]] از آن [[تمایل]] شد. [[علامه طباطبایی]] مینویسد: و معنای [[آیه]] این است که [[مشرکین]] نزدیک شد تو را بلغزانند و از آنچه به تو [[وحی]] نمودیم منحرفت کنند تا مرامی مخالف آن پیشگیری و اعمالی بر خلاف آن انجام دهی و بدین [[وسیله]] افترایی به ما ببندی و روش [[اختلاف طبقاتی]] را روشی خداپسندانه جلوه دهی و گفتند که اگر چنین کنی و یک مشت گدا و ژندهپوش را از خود برانی، با تو [[رفاقت]] میکنیم. {{متن قرآن|وَلَوْلَا أَنْ ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلًا}} “تثبیت” در اینجا به طوری که از سیاق برمیآید به معنای [[عصمت]] و [[حفظ]] [[الهی]] است و اگر جواب “لولا” را خود [[رکون]] قرار نداده و نفرمود “ترکن” بلکه نزدیک شدن به [[رکون]] را قرار داده فرمود: {{متن قرآن|لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ}} برای این بود که با در نظر داشتن اینکه [[رکون]] به معنای کمترین میل است دلالت کند بر اینکه [[رسول خدا]]{{صل}} میل به [[کفار]] که نکرد سهل است؛ بلکه نزدیک به میل هم نشد، و اینکه فرمود{{متن قرآن|إِلَيْهِمْ}} و [[رکون]] را به [[مشرکین]] نسبت دادند به [[اجابت]] خواستههای آنان این معنا را تأکید میکند. و معنای [[آیه]] این است که اگر ما با [[عصمت]] خود تو را [[پایداری]] نمیدادیم نزدیک میشدی به اینکه به سوی آنان اندکی میل کنی، لیکن ما تو را [[استوار]] ساختیم، و در نتیجه به آنان کمترین میلی نکردی تا چه رسد به اینکه اجابتشان کنی، پس [[رسول خدا]]{{صل}} ایشان را [[اجابت]] نکرد و ذرهای میل به ایشان هم ننمود و نه نزدیک بود میل کند<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۲۳۷.</ref>. و این خود دلیلی است بر زلالی [[وحی]] و [[الهی]] بودن آن؛ | # [[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: نزدیک بود آنها تو را با وسوسههای خود از آنچه بر تو [[وحی]] کردیم بفریبند، تا غیر آن را به ما نسبت دهی؛ و در آن صورت، تو را به [[دوستی]] خود برمیگزینند {{متن قرآن|وَإِنْ كَادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهُ وَإِذًا لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا}} و اگر ما تو را [[ثابت قدم]] نمیساختیم و در پرتو [[مقام عصمت]]، مصون از [[انحراف]] نبودی نزدیک بود به آنان [[تمایل]] کنی {{متن قرآن|وَلَوْلَا أَنْ ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلًا}} اما این تثبیت [[الهی]] [[مانع]] از آن [[تمایل]] شد. [[علامه طباطبایی]] مینویسد: و معنای [[آیه]] این است که [[مشرکین]] نزدیک شد تو را بلغزانند و از آنچه به تو [[وحی]] نمودیم منحرفت کنند تا مرامی مخالف آن پیشگیری و اعمالی بر خلاف آن انجام دهی و بدین [[وسیله]] افترایی به ما ببندی و روش [[اختلاف طبقاتی]] را روشی خداپسندانه جلوه دهی و گفتند که اگر چنین کنی و یک مشت گدا و ژندهپوش را از خود برانی، با تو [[رفاقت]] میکنیم. {{متن قرآن|وَلَوْلَا أَنْ ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلًا}} “تثبیت” در اینجا به طوری که از سیاق برمیآید به معنای [[عصمت]] و [[حفظ]] [[الهی]] است و اگر جواب “لولا” را خود [[رکون]] قرار نداده و نفرمود “ترکن” بلکه نزدیک شدن به [[رکون]] را قرار داده فرمود: {{متن قرآن|لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ}} برای این بود که با در نظر داشتن اینکه [[رکون]] به معنای کمترین میل است دلالت کند بر اینکه [[رسول خدا]]{{صل}} میل به [[کفار]] که نکرد سهل است؛ بلکه نزدیک به میل هم نشد، و اینکه فرمود{{متن قرآن|إِلَيْهِمْ}} و [[رکون]] را به [[مشرکین]] نسبت دادند به [[اجابت]] خواستههای آنان این معنا را تأکید میکند. و معنای [[آیه]] این است که اگر ما با [[عصمت]] خود تو را [[پایداری]] نمیدادیم نزدیک میشدی به اینکه به سوی آنان اندکی میل کنی، لیکن ما تو را [[استوار]] ساختیم، و در نتیجه به آنان کمترین میلی نکردی تا چه رسد به اینکه اجابتشان کنی، پس [[رسول خدا]]{{صل}} ایشان را [[اجابت]] نکرد و ذرهای میل به ایشان هم ننمود و نه نزدیک بود میل کند<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۲۳۷.</ref>. و این خود دلیلی است بر زلالی [[وحی]] و [[الهی]] بودن آن؛ | ||
# [[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] | # [[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میفرماید: آنچه داری از [[برکت]] [[رحمت]] اوست و اگر بخواهیم آنچه را بر تو [[وحی]] فرستادهایم، از تو میگیریم {{متن قرآن|وَلَئِنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ}} سپس کسی را نمییابی که در برابر ما از تو [[دفاع]] کند و آن را از ما بازپس گیرد {{متن قرآن|ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهِ عَلَيْنَا وَكِيلًا}} پس این ماییم که این آگاهیهای [[وحیانی]] را به تو بخشیدهایم تا [[رهبر]] و [[هادی]] [[مردم]] باشی، و این ماییم که هرگاه [[صلاح]] بدانیم از تو بازپس میگیریم، و هیچکس را در این رابطه دخل و تصرفی نیست. [[علامه طباطبایی]] مینویسد: {{متن قرآن|وَلَئِنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهِ عَلَيْنَا وَكِيلًا}} [[کلامی]] است متصل به ما قبلش، زیرا [[آیه]] قبلی {{متن قرآن|وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا}}<ref>«از تو درباره روح میپرسند بگو روح از امر پروردگار من است و به شما از دانش جز اندکی ندادهاند» سوره اسراء، آیه ۸۵.</ref> اگر چه متعرض مطلق [[روح]] بود که خود دارای مراتب مختلفی است اما بر حسب سیاق [[آیات]] مورد بحث که درباره [[قرآن]] [[گفتگو]] داشت میفهمیم که مقصود از آن خصوص آن [[روحی]] است که از [[آسمان]] بر [[رسول خدا]]{{صل}} نازل میشود و [[قرآن]] را به او [[القاء]] میکرد. و بنابراین، معنای [[آیه]] مورد بحث - و [[خدا]] داناتر است - چنین خواهد شد آن [[روح]] که بر تو نازل میشود و [[قرآن]] را به امر ما به تو [[القاء]] میکند از تحت [[قدرت]] ما خارج نیست و قسم میخورم که اگر بخواهیم همان [[روح]] را که کلمه [[القاء]] شده ما به تو است، از بین میبریم، آن وقت است که دیگر کسی را که به نفع تو و علیه ما [[وکیل]] به آن باشد نخواهی یافت یعنی کسی را نخواهی جست که از تو [[دفاع]] نموده و ما را محکوم و مجبور به برگرداندن آن نماید<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۲۷۹.</ref>؛ | ||
#ساده شدن حقایق [[قرآن]] با زبان گویای [[پیامبر]] هنگام [[تبلیغ]] آن جهت [[تذکر]] و [[بشارت]] به [[تقواپیشگان]]: {{متن قرآن|فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ}}، {{متن قرآن|فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ}} و [[انذار]] [[دشمنان]] [[متعصب]]، از [[وظائف]] [[پیامبر]] در [[تبلیغ]] با [[قرآن]]: {{متن قرآن|وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدًّا}}؛ | #ساده شدن حقایق [[قرآن]] با زبان گویای [[پیامبر]] هنگام [[تبلیغ]] آن جهت [[تذکر]] و [[بشارت]] به [[تقواپیشگان]]: {{متن قرآن|فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ}}، {{متن قرآن|فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ}} و [[انذار]] [[دشمنان]] [[متعصب]]، از [[وظائف]] [[پیامبر]] در [[تبلیغ]] با [[قرآن]]: {{متن قرآن|وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدًّا}}؛ | ||
# [[پیامبر]] [[مأمور]] به [[ابلاغ]] همه [[پیام]] [[وحی]] و مجاز نبودن ایشان به ترک [[ابلاغ]] کمترین بخش از [[قرآن]]: {{متن قرآن|فَلَعَلَّكَ تَارِكٌ بَعْضَ مَا يُوحَى إِلَيْكَ وَضَائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ...}}؛ | # [[پیامبر]] [[مأمور]] به [[ابلاغ]] همه [[پیام]] [[وحی]] و مجاز نبودن ایشان به ترک [[ابلاغ]] کمترین بخش از [[قرآن]]: {{متن قرآن|فَلَعَلَّكَ تَارِكٌ بَعْضَ مَا يُوحَى إِلَيْكَ وَضَائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ...}}؛ | ||