بنی‌عبدالدار در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

با [[ظهور اسلام]] بنی‌‌عبدالدار به دو گروه [[مسلمان]] و [[دشمن]] اسلام تقسیم شدند. شماری از آنان در همان سالهای نخست [[ایمان]] آوردند و حتی به [[حبشه]] [[هجرت]] کردند<ref> السیرة‌‌النبویه، ج ۱، ص ۳۲۲، ۳۲۵؛ ج ۴، ص ۳۶۱.</ref> و بعدها در جنگ‌های [[رسول خدا]]{{صل}}<ref> المغازی، ج ۱، ص ۲۲۱، ۲۳۹.</ref> در کنار آن [[حضرت]]{{صل}} بودند که معروف‌‌ترین آنان [[مصعب ‌‌بن‌‌ عمیر]] مشهور به [[مصعب الخیر]] است. بسیاری از آنان در شمار [[دشمنان پیامبر]]{{صل}} قرار گرفتند که از سرسخت‌‌ترین آنها [[نضر بن حارث]]، [[شیطان]] [[قریش]] بود.<ref> السیرة النبویه، ج ۱، ص ۱۹۴ - ۱۹۵.</ref> به نظر می‌‌رسد آخرین اسلام‌‌آوردندگان [[بنی عبدالدار]] در [[فتح مکه]] ([[سال هشتم هجری]]) به همراه دیگر [[قبایل]] قریش [[مسلمان]] شده باشند.<ref>[[محمد الله‌اکبری|الله‌اکبری، محمد]]، [[بنی عبدالدار (مقاله)|مقاله «بنی عبدالدار»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.

[[مفسران]] [[نزول]] شماری از [[آیات قرآن]] را در [[شأن]] بنی عبدالدار دانسته‌‌اند:  

#{{متن قرآن|إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذِينَ لَا يَعْقِلُونَ}}<ref>«بدترین جنبندگان نزد خداوند ناشنوایانی گنگند که خرد نمی‌ورزند» سوره انفال، آیه ۲۲.</ref> به گفته مفسران چون از جمعیت بسیار بنی عبدالدار اندکی مسلمان شده بودند و سران آنان بر [[کفر]] مانده، با [[اسلام]] و [[پیامبر]]{{صل}} [[دشمنی]] می‌‌کردند می‌‌گفتند که ما نسبت به آنچه [[محمد]]{{صل}} آورده کر و کوریم و نمی‌‌شنویم و پاسخش نمی‌‌گوییم و بنا به [[نقلی]] از [[رسول خدا]]{{صل}} خواستند تا [[مردگان]] آنان از جمله [[قصی‌‌ بن کلاب]] را زنده کند تا به رسالتش [[گواهی]] دهد تا [[ایمان]] بیاورند. این [[آیه]] در شأن آنان فرود آمد.<ref>جامع البیان، مج ۶، ج ۹، ص ۲۸۰؛ تفسیر ابن ابی حاتم، ج ۵، ص‌‌۱۶۷۷؛ التبیان، ج ۵، ص ۹۹؛ مجمع البیان، ج ۴، ص ۸۱۸‌‌.</ref> به روایتی این آیه در شأن [[نضر بن حارث]] یکی از عبادره فرود آمده است. <ref>التبیان، ج ۵، ص ۹۹؛ مجمع البیان، ج ۴، ص ۸۱۸.</ref>