الف باب: تفاوت میان نسخه‌ها

[[علم امامان]] [[اهل بیت]]{{عم}} در [[شناخت کامل]] [[دین الهی]]، [[احکام]] و [[معارف قرآن]] و [[سنت نبوی]] مرهون [[میراث علمی]] است که پیامبر{{صل}} به شکل معجزه‌آسایی در قالب هزار باب علم در لحظات پایانی [[عمر]] شریفشان در وجود [[علی]]{{ع}} نهادند و این، علاوه بر علومی بود که در طی سال‌ها به صورت خصوصی در [[اختیار]] وی قرار داده بودند و با دعای خویش ایشان را [[معصوم]] از [[نسیان]] آن [[علوم]] نموده بودند. این علوم از آن رو که منحصر در علی{{ع}} می‌شد و راهی جز انتقال [[وحی‌]] گونه آنها وجود نداشت [[شایسته]] نام [[علم غیب]] است. این [[علم]] پس از [[امام علی]]{{ع}} به [[امامان]] بعدی منتقل گردید. بنابراین اگر [[ائمه]]{{عم}} هیچ [[اشتباه]] عمدی و [[سهوی]] و [[فراموشی]] ندارند، مرهون علم غیب به [[کتاب خدا]] و مجموعه [[دین]] است. به عبارتی دیگر یکی از منابع [[علمی]] امامان{{ع}} [[وراثت از پیامبر]]{{صل}} است، به این معنی که [[پیامبر]] تمام [[معارف]] و [[شرایع]] را به [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} آموخت و این معارف و [[آگاهی]] از ایشان، [[نسل]] اندر نسل به فرزندانشان رسیده است. در این زمینه روایاتی وجود دارد با عنوان [[روایات]] الف باب که به طرق متعدد [[نقل]] شده<ref>مناقب، ج ۲، ص۳۶.</ref> و یکی از مجاری و راه‌های [[وراثت]] [[علوم امامان]]{{ع}} را تبیین می‌‌کند<ref>ر.ک: [[محمد تقی شاکر|شاکر، محمد تقی]]، [[منابع علم امام در قرآن (مقاله)|منابع علم امام در قرآن]]، فصلنامه امامت پژوهی، ش ۶، ص۱۷۵ ـ ۱۷۷؛ [[سید محمود جزائری|جزائری، سید محمود]]، [[کارکردهای علم غیب امامان معصوم در شئون ایشان (پایان‌نامه)|کارکردهای علم غیب امامان معصوم در شئون ایشان]]، ص۶۸-۷۱؛ [[محمد نظیر عرفانی|عرفانی، محمد نظیر]]، [[بررسی علم غیب معصومان در تفاسیر فریقین (پایان‌نامه)|بررسی علم غیب معصومان در تفاسیر فریقین]]، ص۱۵۱؛ مطهری، [[منصف علی مطهری|مطهری، منصف علی]]، [[علم ائمه از نظر عقل و نقل (پایان‌نامه)|علم ائمه از نظر عقل و نقل]]، ص۶۴؛ [[محمد تقی شاکر|شاکر، محمد تقی]]، [[علی رضا بهرامی|بهرامی، علی رضا]]، [[واکاوی نگاه فریقین به احادیث هزار درب دانش (مقاله)|واکاوی نگاه فریقین به احادیث هزار درب دانش]]، تحقیقات علوم قرآن و حدیث، ش ۲۶، ص۱۴۲؛ [[فتح‌الله نجارزادگان|نجارزادگان، فتح‌الله]]، [[محمد تقی شاکر|شاکر، محمد تقی]]، [[حسن محمدی احمدآبادی|محمدی احمدآبادی، حسن]]، [[ظاهر و باطن قرآن و مبادی آگاهی امام از آن (مقاله)|ظاهر و باطن قرآن و مبادی آگاهی امام از آن]]، فصلنامه معارف قرآنی، ش ۱۴، ص۴۸.</ref>.