مقام امام: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[دشمنی]] با این [[اندیشه]] [[ناب]] و مقرون به صواب، از زمان [[رحلت پیامبر اکرم]]{{صل}} اوج گرفت و موجب گردید که با فضاسازی، [[تبلیغ]]، [[تهدید]] و [[تطمیع]] و غیره، [[امیرالمؤمنین]] [[حضرت علی]]{{ع}} را که [[وصیّ]] [[منصوب]] [[الهی]] بود، [[خانه‌نشین]] سازند و در نهایت به [[شهادت]] برسانند. و البته تلاش‌ها فقط به [[غصب]] [[حکومت]] منتهی نگردید و موضوع [[سبّ]] و [[لعن]] مولایمان [[حضرت علی]]{{ع}}، ده‌ها سال پس از [[شهادت]] ایشان بر [[منابر]] و خطبه‌های رسمی غاصبان استمرار داشت؛ تا از این طریق نسل‌های پیاپی از [[اندیشه]] [[ناب]] [[ولایت]] باز مانند. [[شهادت]] یکایک [[امامان شیعه]]{{عم}} نیز کوشش مضاعفی برای هدم [[تفکر]] و [[اندیشه شیعی]] بود که [[تاریخ امامت]] و [[ولایت]] را خون‌بار و گلگون کرده است. در کنار این جنایات سهمگین، [[تحریف]] در [[دین]] نیز پس از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} به طور جدّی و رسمی آغازگشت؛ تا به آنجا که [[کتاب خدا]]، به [[تنهایی]] و بدون مفسّر [[معصوم]]، مبنا و منبع برای [[استنباط]] قرارگرفت و [[فهم]] ناقص بشری برای [[تفسیر]] آن کافی تلقّی گردید و [[شأن]] و [[منزلت]] [[ائمه معصوم]]{{عم}}، همسان با سایرین ترسیم شد و برای برخی دیگر از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}}، احادیثی مشابه آنچه در [[شأن]] [[مقام ولایت]] [[علی]]{{ع}} [[نقل]] شده بود، [[جعل]] گردید و باب هم‌آوردی و مقایسه بین [[امام]] [[معصوم]] و [[جایگاه]] رفیع [[امامت]] با انسان‌های معمولی بازگردید. [[غافل]] از آنکه مبنای این [[قیاس]] از اساس [[باطل]] است و تفاوت از [[زمین]] تا [[آسمان]] است.

* [[راهبرد]] غاصبان و سودجویان برای آنکه بتوانند [[حکومت]] افراد عادی - غیرمعصوم - و فراتر از آن، افراد [[جائر]] و [[فاسق]] را توجیه نمایند، همین بود که [[شأن]] خلیفه‌الله را به گونه ای مطرح کنند و چنان تنزّل دهند که افرادی نظیر [[معاویه]] و [[یزید بن معاویه]]، [[مروان بن حکم]] و [[عبدالملک بن مروان]] و [[هارون]] و [[مأمون]] و [[متوکّل]] [[عباسی]] و سایر خلفای [[جور]] نیز بتوانند بر این [[مسند]] تکیه زنند. بر همین اساس، [[غاصبان خلافت]] [[نبوی]] به این امر بسنده ننمودند؛ بلکه تلاش کردند تا برای عملکرد ناصواب خود توجیه و [[تبیین]] [[علمی]] و [[شرعی]] نیز فراهم سازند. بدین ترتیب، [[گرایش‌ها]] و فرقه‌های مختلفی پدید آمد تا از این طریق، [[کلام]] [[نورانی]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} نیز در میان انبوه گرد و غبار نظریه‌پردازان و قیل و قال‌های بی‌حاصل، به عنوان یک نظر در عرض و هم‌سنگ سایر نظریات تلقّی گردد. این ترفند تا به امروز استمرار دارد و مکتب‌سازی، تحت عناوینی همچون قرائت‌های مختلف از [[دین]] و نسببّت [[حق]] و [[اخلاق]] و [[پلورالیسم دینی]] و غیره دنبال می‌شود. این ترفندی برای فراموش کردن موضوع اصلی، یعنی پرداختن به [[جایگاه]] [[انسان]] در [[نظام آفرینش]] و [[فلسفه خلقت]] و پرداختن به جوهره [[کرامت انسانی]] و [[مسئولیّت]] او در قبال این همه [[ارزش]] است؛ تا در نتیجه، مسئله [[ولایت]] که کیمیای گوهر [[انسانی]] و ملاک ارزش‌گذاری [[انسان]] در [[فرهنگ دینی]] است، رو به [[فراموشی]] نهد.

* [[امام صادق]]{{ع}} در تعبیری گویا و روشن، پرده از [[ارتباط]] [[اعمال]] [[خیر و شر]] با موضوع [[ولایت]] بر می‌دارند و می‌فرمایند: {{متن حدیث|نَحْنُ أَصْلُ كُلِّ خَيْرٍ، وَ مِنْ فُرُوعِنَا كُلُّ بِرٍّ، فَمِنَ الْبِرِّ التَّوْحِيدُ وَ الصَّلَاةُ وَ الصِّيَامُ وَ كَظْمُ الْغَيْظِ وَ الْعَفْوُ عَنِ الْمُسِي‌ءِ وَ رَحْمَةُ الْفَقِيرِ وَ تَعَهُّدُ الْجَارِ وَ الْإِقْرَارُ بِالْفَضْلِ لِأَهْلِهِ‌}}.

{{مدخل وابسته}}