کعبه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:

# [[خداوند]] [[کعبه]]، [[بیت الحرام]] را [[وسیله]] برپایی [[مردم]] قرار داده است {{متن قرآن|جَعَلَ اللَّهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ قِيَامًا لِلنَّاسِ}} این [[خانه]] [[مقدس]] رمز [[وحدت]] [[مردم]] و مرکزی برای [[اجتماع]] [[دل‌ها]]، و [[کنگره]] [[عظیم]] برای [[استحکام]] پیوندهای گوناگون می‌باشد، و در پرتو این [[خانه]] [[مقدس]] و مرکزیت و [[معنویت]] آن‌که از ریشه‌های عمیق [[تاریخی]] مایه می‌گیرد می‌توانند بسیاری از نابه‌سامانی‌های خود را سامان بخشند و کاخ [[سعادت]] خود را بر پایه آن [[استوار]] سازند، [[مسلمانان]] می‌توانند در [[پناه]] این [[خانه]] و [[دستور]] سازنده [[حج]]، همه کار خود را سامان بخشند؛

# [[خداوند]] می‌فرماید: [[مسلمانان]] باید [[احترام]] [[مسجد الحرام]] را که [[کعبه]] در آن قرار گرفته نگهدارند، و این [[حرم امن الهی]] باید همیشه محترم شمرده شود، و لذا با [[مشرکان]] نزد [[مسجد الحرام]] [[پیکار]] نکنید، مگر آن‌که آنها در آنجا با شما بجنگند {{متن قرآن|وَلَا تُقَاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ حَتَّى يُقَاتِلُوكُمْ فِيهِ}} ولی اگر آنها با شما در آنجا [[جنگ]] کردند، از خود [[دفاع]] کنید و آنها را به [[قتل]] برسانید، چنین است جزای [[کافران]] {{متن قرآن|فَإِنْ قَاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ كَذَلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ}} چرا که وقتی آنها [[حرمت]] این [[حرم]] [[امن]] را بشکنند دیگر [[سکوت]] در برابر آنان جایز نیست. و باید پاسخ محکم به آنان داده شود تا از [[قداست]] و [[احترام]] [[حرم]] [[امن]] [[خدا]] هرگز [[سوء]] استفاده نکنند<ref>برگزیده تفسیر نمونه، ج۱، ص۱۷۳.</ref>.

# [[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] میگوید: و به خاطر بیاور زمانی را که محل [[خانه کعبه]] را برای [[ابراهیم]] آماده ساختیم تا در آن مکان [[اقدام]] به بنای [[خانه کعبه]] کند {{متن قرآن|وَإِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَاهِيمَ مَكَانَ الْبَيْتِ}} و هنگامی که [[خانه]] آماده شد به [[ابراهیم]] خطاب کردیم: این [[خانه]] را کانون [[توحید]] کن، و چیزی را شریک من قرار مده {{متن قرآن|أَنْ لَا تُشْرِكْ بِي شَيْئًا}} و خانه‌ام را برای طواف‌کنندگان و قیام‌کنندگان و رکوع‌کنندگان و سجودکنندگان [[پاک]] کن {{متن قرآن|وَطَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْقَائِمِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ}} در [[حقیقت]] [[ابراهیم]]{{ع}} [[مأمور]] بود [[خانه کعبه]] و اطراف آن را از هر گونه [[آلودگی]] ظاهری و معنوی و هر گونه [[بت]] و مظاهر [[شرک]] [[پاک]] و [[پاکیزه]] دارد، تا [[بندگان خدا]] در این مکان [[پاک]] جز به [[خدا]] نیندیشند، و مهم‌ترین [[عبادت]] این سر [[زمین]] را که [[طواف]] و [[نماز]] است در محیطی پیراسته از هر گونه [[آلودگی]] انجام دهند؛

# [[خداوند]] می‌فرماید: که [[قریش]] با این همه [[نعمت الهی]] که به [[برکت]] [[کعبه]] پیدا کرده‌اند پس به شکرانه این [[نعمت]] بزرگ باید [[پروردگار]] این [[خانه]] را [[عبادت]] کنند نه [[بت‌ها]] را {{متن قرآن|فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ}} همان کس که آنها را از [[گرسنگی]] [[نجات]] داد و از [[ترس]] و [[ناامنی]] ایمن ساخت {{متن قرآن|الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ}} از یک‌سو به آنها رونق [[تجارت]] عطا فرمود، و جلب [[منفعت]] نمود، و از سوی دیگر [[ناامنی]] را از آنها دور کرد و دفع ضرر فرمود<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۵۲۰.</ref>.

== منابع ==