دعوت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

خداوند در این آیه، با کلمه امر {{متن قرآن|ادْعُ إِلَى...}} [[وجوب]] [[دعوت]] را [[اعلان]] داشته است. باتوجه به اینکه صیغه امر، دلالت بر [[وجوب]] [[مأمور]] به دارد (به جز آن مواردی که با قرینه، استثنا شده باشد) و نیز با توجه به [[سیره]] و [[سنت]] [[سیاسی]] [[پیامبر اسلام]] که مسأله دعوت را در سرلوحه برنامه‌های خود قرار داده بود، وجوب دعوت برای [[مسلمانان]]، محرز و مسلّم می‌باشد. تنها مسأله‌ای که می‌تواند مورد اختلاف‌نظر بین [[فقها]] قرار گیرد، [[واجب کفایی]] و یا عینی‌بودن آن است؛ چون در [[تکالیف]] [[اسلامی]]، دو نوع وجوب ملاحظه می‌شود؛ یکی وجوب [[عینی]] نام دارد که به شخص مکلّف، عیناً [[واجب]] است و با انجام‌دادن دیگران از [[ذمه]] او ساقط نمی‌شود؛ مانند [[تکلیف]] [[نماز]] و... که هرکس خودش باید آن را به‌جا آورد.