غلو در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[علم کلام]] و [[رجال شیعه]]، غلوّ بر دو قسم [[غلو]] در ذات و غلو در صفات (به ویژه صفت [[عصمت]] و [[علم غیب]] [[امامان]]) مطرح است و همان طور که ذکر شد آن قدر موارد غلو از نظر مورد و کیفیت گسترده است که بین خود [[علمای شیعه]] [[اختلافات]] متعددی درباره [[میزان]] و معیار غلو وجود دارد، محقق خویی در این باره می‌فرماید: غلو دارای درجاتی است و ممکن است شخصی که دارای [[درجه]] پایینی از غلو است، اشخاصِ درجه بالا را از [[غلات]] بداند و آنها را [[لعنت]] کند<ref>معجم الرجال، ج۱۹، ص۱۳۶؛ مثل نصربن صباح.</ref>؛ مثلاً در گذشته [[شیخ صدوق]] و [[دانشمندان]] [[قم]] سهوالنبی را جایز می‌دانستند و [[معتقد]] بودند [[پیامبر]] می‌تواند [[سهو]] کند و کسانی که سهوالنبی را قبول نداشتند غالی می‌شمردند<ref>الفقیه، ص۲۹۶.</ref>، در مقابل [[شیخ مفید]] و علمای [[بغداد]] سهوالنبی را قبول نداشتند و طرف‌داران سهوالنبی را مقصّر در [[حق]] [[ائمه]] می‌دانستند<ref>مقالات کنگره شیخ مفید، ج۱، ص۳۲.</ref>، یا عده‌ای معتقدند امامان [[علم]] به {{متن حدیث|مَا كَانَ‏ وَ مَا يَكُونُ‏}} و همه جزئیات عالم دارند ولی عده‌ای دیگر معتقدند ائمه {{عم}} فقط در مواردی که [[خداوند]] بخواهد [[علم به جزئیات]] دارند<ref>اوائل المقالات، ص۶۸.</ref>.