نیایش هجدهم: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

یکی از جلوه‌های [[مهربانی]] [[خدا]] دورکردن [[بلاها]]، امراض و خطرات از ما [[بندگان]] است.

متأسفانه بعضی به هنگام خطر و [[گرفتاری]]، خدا را صدا می‌زنند اما وقتی خطر رفع شد، او را فراموش می‌کنند. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن|وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ}}<ref>«و چون گزند به آدمی رسد ما را به پهلو خسبیده یا نشسته یا ایستاده فرا می‌خواند و چون از او آن گزند را بگردانیم به راه خود می‌رود گویی ما را برای (زدودن) گزندی که بدو رسیده بود فرا نخوانده است» سوره یونس، آیه ۱۲.</ref>.