تعامل با غیر مسلمان: تفاوت میان نسخه‌ها

بدیهی است که بخشی از همسایگانِ [[مردم مدینه]] یهود بودند. علی{{ع}} در [[خطبه]] طالوتیه بیان می‌کند که ویژگی اسلام و [[حکومت]] وی این است که نه به [[مسلمانی]] [[ظلم]] شده و نه به فرد معاهدی (غیرمسلمانی که با [[مسلمانان]] [[پیمان]] داشته‌اند)<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۳۲: {{متن حدیث|وَ لَا ظُلِمَ مِنْكُمْ مُسْلِمٌ وَ لَا مُعَاهَدٌ}}.</ref>. این سخن [[رسول]] خداست که فرمود: «هر کس به معاهدی ستم کند، من [[دشمن]] او خواهم بود»<ref>{{متن حدیث|مَنْ ظَلَمَ مُعَاهِداً كُنْتُ خَصْمَهُ}}؛ ابن شعبه حرانی، تحف العقول، ص۲۷۲.</ref>؛ چراکه رسول خدا{{صل}} با یهود مدینه که عبارت بودند از [[بنی نضیر]]، [[بنی قریظه]] و [[بنی قینقاع]]، [[قرارداد]] داشت<ref>ابوالحسن علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، ج۲، ص۳۵۸.</ref>، از آنان [[قرض]] می‌گرفت و با آنان مراوده داشت. رسول خدا{{صل}} از مردی [[یهودی]] به نام حُوَیحِر چند دینار قرض گرفته بود. او از [[پیامبر]] طلبش را درخواست کرد. حضرت آن مبلغ را نداشت و گفت ندارم. [[مرد]] [[یهودی]] گفت: از تو جدا نمی‌شوم تا آن را بدهی. حضرت فرمود: من در کنارت می‌مانم. [[پیامبر]]{{صل}} نمازهایش را همان جا خواند. [[اصحاب]]، مرد یهودی را [[تهدید]] می‌کردند که [[رسول خدا]]{{صل}} متوجه شد. فرمود: با او چه کار دارید؟ گفتند: یک یهودی تو را [[زندانی]] کرده است. حضرت فرمود: «[[خداوند]] [[نهی]] فرموده که به معاهد یا فرد دیگری [[ستم]] نمایم»<ref>{{متن حدیث|نَهَى تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَنْ أَظْلِمَ مُعَاهَداً وَ لَا غَيْرَهُ}}</ref>. وقتی ظهر گذشت، مرد یهودی [[مسلمان]] شد<ref>ابن اشعث، الجعفریات، ص۱۸۲؛ شیخ صدوق، أمالی، ص۴۶۵.</ref>. این [[سیره]] حضرت در برخورد با غیرمسلمانان است؛ از آنان [[قرض]] می‌گرفت و مورد [[احترام]] حضرت بودند؛ با اینکه پیامبر{{صل}} دارای [[قدرت]] بوده است.<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره فرهنگی و اجتماعی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)|سیره فرهنگی و اجتماعی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص۱۶۵.</ref>