قرآن در معارف و سیره حسینی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]] به [[قرآن کریم]] توجه و عنایت فوق‌العاده‌ای داشتند. آن بزرگواران [[زندگی]] خود را در جهت [[آموزش]] و [[تفسیر]] و فهماندن [[آیات]] و اجرای آن و [[حفظ]] و حراستش از چنگ [[تبهکاران]] و تحریف‌گران صرف نمودند. توجه اهل بیت {{عم}} به قرآن کریم در [[رفتار]] و ارشادات و سخنانشان به خوبی جلوه‌گر شد. پیرامون تفسیر و [[تأویل قرآن]] و [[اجرای احکام]] آن سخنان بسیار ارزشمندی از [[امام]] [[ابا عبدالله الحسین]] {{ع}} نقل شده که بسیار خواندنی و درخور دقّت است، از جمله که فرمود:

# هرکس در نمازش آن‌گاه که به [[عبادت]] ایستاده آیه‌ای از [[قرآن]] [[تلاوت]] کند، [[خداوند]] در نامه عملش برای هر حرف یکصد [[حسنه]] می‌نویسد و اگر در غیر [[نماز]] بخواند، برای هر حرف‌ ده حسنه و اگر تنها به قرآن گوش فرادهد برای هر حرف یک حسنه نوشته می‌شود و اگر قرآن را در شب ختم کند، [[فرشتگان]] برایش [[درود]] می‌فرستند تا شب را به [[روز]] برساند و اگر در روز ختم نماید فرشتگان تا شب بر او درود می‌فرستند و دعایش [[مستجاب]] می‌شود و [[ارزش]] آن از آن‌چه بین [[زمین]] و [[آسمان]] است برایش بهتر است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۵۱، به نقل از کافی، ج۲، ص۶۱۱، ح۳.</ref>.

# امام {{ع}} در تفسیر این فرموده [[خدای متعال]] {{متن قرآن|تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ}}<ref>«روزی که (این) زمین زمینی دیگر گردد» سوره ابراهیم، آیه ۴۸.</ref> و منظور از آن، فرمود: منظور زمینی است که در آن گناهی صورت نگرفته باشد و همان‌گونه که [[روز]] نخست آن را پدید آورده، برجسته و بدون [[کوه]] و گیاه باشد<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۵۱</ref>.

# مردی معنای {{متن قرآن|كهيعص}}<ref>«کاف، ‌ها، یا، عین، صاد» سوره مریم، آیه ۱.</ref> را از [[امام حسین]] {{ع}} پرسید، حضرت در پاسخ فرمود: اگر آن را برایت [[تفسیر]] کنم، قادر بر راه رفتن روی آب خواهی بود<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۱، به نقل از ینابیع الموده، ص۴۸۴.</ref>.

# [[نصر بن مالک]] به امام حسین {{ع}} عرضه داشت: ای ابا عبد الله! منظور از آیه شریفه {{متن قرآن|هَذَانِ خَصْمَانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ}}<ref>«اینان دو گروه دشمنند که درباره پروردگارشان با هم به دشمنی برخاستند» سوره حج، آیه ۱۹.</ref> چیست؟ حضرت فرمود: ما و [[بنی امیه]] درباره [[خدا]] با یکدیگر به [[مخالفت]] پرداختیم، ما گفتیم: [[خداوند]] راست فرمود و آنان گفتند: خدا [[دروغ]] گفت. بنابراین، ما و آنان در [[قیامت]] با یکدیگر [[خصومت]] و [[دشمنی]] خواهیم نمود<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۳، به نقل از حیاة الامام الحسین، ج۲، ص۲۳۴.</ref>.

# امام حسین {{ع}} در تفسیر [[نعمت]] در آیه {{متن قرآن|وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ}}<ref>«و نعمت پروردگارت را باز گوی!» سوره ضحی، آیه ۱۱.</ref> فرموده است: [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[فرمان]] داد نعمت‌هایی را که در دینش بدو عنایت کرده بازگو نماید<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۷، به نقل از محاسن، ج۱، ص۳۴۴، ح۱۱.</ref>.

# [[روایت]] شده که [[عبد الرحمان سلمی]] [[سوره حمد]] را به فرزند [[امام حسین]] {{ع}} آموخت، وقتی فرزند آن [[آیه]] را برای پدر بزرگوارش قرائت کرد امام {{ع}} یک‌هزار [[دینار]] و یک‌هزار [[جامه]] به آموزگارش [[هدیه]] کرد و دهانش را پر از جواهر نمود، سبب آن را از امام {{ع}} پرسیدند: حضرت فرمود: این مبلغ در برابر عطا و [[بخشش]] وی ناچیز است. منظور امام از بخشش او [[آموزش قرآن]] [[سوره حمد]] بود<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۸۲۷، به نقل از بحار الانوار، ج۴۴، ص۱۹۱.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]]، ص۲۹۳.</ref>