بنی ملکان بن افصی: تفاوت میان نسخه‌ها

داده‌های [[تاریخی]] و نیز توجه به مناسبات نزدیک و تنگاتنگ میان [[قریش]] و بنی ملکان، ما را به این [[حقیقت]] سوق می‌دهد که ملکانی‌ها از همان دوران آغازین [[بعثت]]، با اسلام آشنا بوده‌اند. بی‌شک [[آگاهی]] آنان از حادثه بعثت به همان سال‌های نخست، حتی ماه‌های نخست [[پیامبری]] [[رسول]] [[ختمی مرتبت]]{{صل}} برمی‌گردد. امّا بر خلاف این آشنایی‌ها، نه تنها از گرویدن ایشان به [[اسلام]] گزارشی در دست نیست، بلکه برخی از ملکانی‌ها، [[قریش]] را در [[مبارزه]] با [[دعوت پیامبر]]{{صل}} [[همراهی]] هم می‌کردند. چندان که برخی از سران ایشان همانند مالک بن طلاطلة بن عمرو بن غبشان از مستهزئین [[رسول خدا]]{{صل}} و همدست قریش در [[آزاررسانی]] و ایجاد مزاحمت برای حضرت در راه [[دعوت]] بزرگشان بودند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۶۰؛ ابن عبد ربه، العقد الفرید، ج۳، ص۳۳۳؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۲.</ref>. با [[هجرت]] [[نبی اکرم]]{{صل}} به [[مدینه]]، این [[دشمنی‌ها]] همچنان تداوم یافت تا حدی که برخی از آنان، همگام با [[کفار]] [[مکه]] در نبردهای بزرگ قریش با حضرت، حضور یافتند که [[سباع بن عبدالعزی عمرو بن نضلة بن غبشان]] از جمله ایشان بود. گفته شده: زمانی که [[حمزه سید الشهداء]]{{ع}} در [[احد]] سخت [[نبرد]] می‌کرد و هر که را به نبردش می‌آمد، از پای درمی‌آورد، سباع بن عبدالعزی بدو نزدیک شد. [[حمزه]] گفت: «ای پسر ختنه‌کننده [[زنان]]؛ نزد من آی». در پیکاری که بین آن دو در گرفت، حمزه، ضربتی بر سباع وارد آورد و او را به خاک [[هلاکت]] افکند<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۱۲۸ و ج۳، ص۶۹؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۲، ص۵۱۶؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۱۵۶؛ ابن سید الناس، عیون الاثر، ج۲، ص۱۷.</ref>.

==بنی ملکان و مشارکت در وقایع پس از [[رحلت رسول خدا]]{{صل}}==