|
|
| خط ۱: |
خط ۱: |
| ==آثار زیانبار لجاجتهای بیمنطق== | | == آثار زیانبار لجاجتهای بیمنطق == |
| شاید شما هم با کسانی مواجه شده باشید که تنها بر اساس حرفها و شنیدههای بیپایه و اساس دیگران، یا [[آداب و رسوم]] قبیلهای یا [[خانوادگی]] بر چیزهایی اصرار میورزند که با عقل و منطق و به قول سادهتر با دو دوتای حساب سرانگشتی ناسازگار است. این افراد نه تنها [[سبک زندگی]] خود را بر اساس آن پایهگذاری میکنند، بلکه حتی به [[جنگ]] عقاید و [[افکار]] و رفتارهای دیگران میروند که بر اساس منطق و عقلانیت است، اما چون آنها را برنمیتابند، بدان وقعی نمینهند و با صاحبان [[عقاید]] [[حق]] و رفتارهای [[عقلانی]] و منطقی بهستیزه میپردازند. | | شاید شما هم با کسانی مواجه شده باشید که تنها بر اساس حرفها و شنیدههای بیپایه و اساس دیگران، یا [[آداب و رسوم]] قبیلهای یا [[خانوادگی]] بر چیزهایی اصرار میورزند که با عقل و منطق و به قول سادهتر با دو دوتای حساب سرانگشتی ناسازگار است. این افراد نه تنها [[سبک زندگی]] خود را بر اساس آن پایهگذاری میکنند، بلکه حتی به [[جنگ]] عقاید و [[افکار]] و رفتارهای دیگران میروند که بر اساس منطق و عقلانیت است؛ اما چون آنها را برنمیتابند، بدان وَقعی نمینهند و با صاحبان [[عقاید]] [[حق]] و رفتارهای [[عقلانی]] و منطقی بهستیزه میپردازند. |
| از نظر [[قرآن]]، کسانی که لجوج وستیزهجوی بیمنطق و بیعقل هستند، به هیچ صراطی مستقیم نمیشوند؛ زیرا اصولا [[قلبی]] که باید به آنان [[یاری]] رساند تا [[شناختی]] نسبت به [[حق و باطل]] و مصادیق آنها پیدا کند و [[گرایشها]] وگریزشهای آنان را سامان دهد، در این افراد ممهور شده و [[تغییر]] [[حقیقت]] یافته و [[فطرت الهی]] آنان [[دفن]] شده و دیگر نوری از آن برنمیتابد تا بر چیزها بتابد و آن را روشن سازد و [[عاطفه]] و احساسی [[پاک]] ندارند تا گرایشهای آنان را جهت و سویه مناسب دهد.<ref>اعراف، آیه ۱۰۱</ref>
| |
| از نگاه قرآن، انسانهای لجوج و بیعقل و بیمنطق، حتی اگر به ظاهر بهرهمند از [[عقل]] ظاهری باشند، ولی از حقیقت عقل بیبهره هستند؛ زیرا عقل [[حقیقی]] [[گرایش]] به [[اسلام]] دارد و هر کسی که از اسلامگریزان باشد، گرفتار [[سفاهت]] و [[سبکمغزی]] و [[بیخردی]] است.<ref>بقره، آیه ۱۳۰</ref> این افراد هرگز به سخن [[حق گوش]] نمیدهند و فرقی ندارد که آنان را [[پند]] دهند یا ندهند؛ زیرا قلبی ندارند که متاثر از حق باشد؛ پس همانگونه که از نظر [[عقلی]] گرفتار [[ضعف]] و [[ناتوانی]] ادراکی هستند، از نظر گرایشی و [[احساسات]] و [[عواطف]] با مشکل مواجه هستند.<ref>یس، آیه ۱۰</ref>
| |
| قرآن میگوید افراد لجوج را اگر به [[آسمان]] [[عروج]] دهند و [[حقایق]] را نشانشان دهند، باز وقتی برگردند، دو احتمال را [[قوی]] میشمارند که شامل تاثیر روانگردان و مستی یا [[سحر]] و [[جادو]] است.<ref>حجر، آیات ۱۳ تا ۱۵؛ اعراف، آیه ۱۳۲</ref>
| |
|
| |
|
| این افراد [[راه رشد]] را نمیپذیرند و نمیخواهند در [[عقلانیت]] به جایی برسند که [[رشد]] نامیده میشود و گرایشها و گریزشها براساس حق و باطل باشد.<ref>اعراف، آیه ۱۴۶</ref>
| | از نظر [[قرآن]]، کسانی که لجوج وستیزهجوی بیمنطق و بیعقل هستند، به هیچ صراطی مستقیم نمیشوند؛ زیرا اصولا [[قلبی]] که باید به آنان [[یاری]] رساند تا [[شناختی]] نسبت به [[حق و باطل]] و مصادیق آنها پیدا کند و [[گرایشها]] وگریزشهای آنان را سامان دهد، در این افراد ممهور شده و [[تغییر]] [[حقیقت]] یافته و [[فطرت الهی]] آنان [[دفن]] شده و دیگر نوری از آن برنمیتابد تا بر چیزها بتابد و آن را روشن سازد و [[عاطفه]] و احساسی [[پاک]] ندارند تا گرایشهای آنان را جهت و سویه مناسب دهد<ref>اعراف، آیه ۱۰۱.</ref>. |
| به نظر میرسد که زنگار [[قلب]]<ref>مطففین، آیات ۱۱ تا ۱۴</ref>، ناشنوایی نسبت به حقایق و انذارها و [[هشدارها]]<ref>احقاف، آیات ۲۲۱ و ۲۶</ref>، [[کجفهمی]] و برداشتهای نادرست از پیامها<ref>زخرف، آیه ۵۸</ref> و [[تفسیر]] غلط از [[دلایل]] روشن<ref>اسراء، آیات ۳۹ و ۴۱</ref>، [[روحیه]] پرخاشگری<ref>زخرف، آیات ۵۷ تا ۶۴</ref>، [[محرومیت]] از دستیابی به [[بصیرت]] و [[بینایی]] [[حقیقی]]<ref>یس، آیه ۹</ref>، عدم [[توفیق]] [[استغفار]] و [[توبه]]<ref>کهف، آیات ۵۲ تا ۵۵</ref> و محرومیت از [[هدایت]] پاداشی [[وحیانی]]<ref>فرقان، آیات ۴۱ و ۴۲؛ روم، آیات ۵۲ و ۵۳</ref> از جمله آثار [[لجاجت]] مبتنی بر [[بیخردی]] و بیمنطقی است.
| |
| [[مأموریت]] عاقلان آن است که به این افراد، [[حقایق]] را [[ابلاغ]] کنند و از [[مجادله]] با آنان [[پرهیز]] نمایند؛ زیرا در برابر مجادلهگر لجوج نمیتوان با [[جدال]] به نتیجه رسید؛ زیرا گویی [[انسان]] بخواهد با مشت در برابر مشت کسی را هدایت کند؛ پس نسبت به این افراد باید با [[کرامت]] و [[بزرگواری]] عبور کرد تا آنان در لجاجت و [[عناد]] خویش بمانند و هر کاری [[دوست]] دارند بکنند.<ref>انعام، آیه ۹۱</ref>
| |
| مجادلهگران لجوج با تشکیل گروهها و [[احزاب]] همسو تلاش میکنند تا گفتمان [[حاکم]] و [[قدرت]] را در دست گیرند و به [[سرکوب]] [[حق]] و [[حقیقت]] بپردازند و [[اجازه]] ندهند حق شنیده و دیده یا اقامه شود و احقاق گردد.<ref>غافر، آیه ۵</ref>
| |
|
| |
|
| از نظر [[آموزههای قرآن]]، افراد لجوج گرفتار عذابهای سخت و دردناک در [[دنیا]] و [[آخرت]] خواهند شد، به ویژه کسانی که با لجاجت خویش نه تنها [[ایمان]] نیاوردند بلکه مانع ایمانآوری دیگران شدهاند.<ref>زخرف، آیات ۴۶ و ۴۸؛ مؤمنون، آیات ۴۵ تا ۴۸</ref> افراد لجوج چنان گرفتار بیمنطقی وستیزهجویی نسبت به حق هستند که گاه برای اینکه اوج عناد و لجاجت خویش را بیان کنند، از [[خدا]] و [[پیامبران]] درخواست میکنند تا اگر [[وعدههای الهی]] حق است، خدا آن را نازل کند و آنان را [[عذاب]] نماید.<ref>هود، آیات ۲۵ تا ۳۲</ref> | | از نگاه قرآن، انسانهای لجوج و بیعقل و بیمنطق، حتی اگر به ظاهر بهرهمند از [[عقل]] ظاهری باشند، ولی از حقیقت عقل بیبهره هستند؛ زیرا عقل [[حقیقی]] [[گرایش]] به [[اسلام]] دارد و هر کسی که از اسلام، گریزان باشد، گرفتار [[سفاهت]] و [[سبکمغزی]] و [[بیخردی]] است.<ref>بقره، آیه ۱۳۰.</ref> این افراد هرگز به سخن [[حق گوش]] نمیدهند و فرقی ندارد که آنان را [[پند]] دهند یا ندهند؛ زیرا قلبی ندارند که متاثر از حق باشد؛ پس همانگونه که از نظر [[عقلی]] گرفتار [[ضعف]] و [[ناتوانی]] ادراکی هستند، از نظر گرایشی و [[احساسات]] و [[عواطف]] با مشکل مواجه هستند<ref>یس، آیه ۱۰.</ref>. |
| خسارت و [[زیانکاری]]<ref>مائده، آیات ۲۰ تا ۲۶</ref>، [[فسق]]، [[قساوت قلب]]<ref>بقره، آیات ۶۳ تا ۷۴</ref>، [[لعن]] و [[نفرین]] پیامبران<ref>مائده، آیات ۲۰ تا ۲۶</ref>، [[لعن خدا]]، [[غضب الهی]]<ref>شوری، آیات ۱۳ تا ۱۶</ref>، [[آوارگی]]، عذابهای ناگهانی هلاککننده چون [[صاعقه]]<ref>بقره، آیه ۵۵</ref>، بادهای سرد و سهمناک<ref>فصلت، آیات ۱۳ تا ۱۶؛ قمر، آیات ۱۸ و ۱۹</ref>، [[غرق]] شدن<ref>اعراف، آیات ۱۳۰ تا ۱۳۶</ref> و [[انتقام]] سخت [[الهی]] از جمله آثار [[لجاجت]] غیر منطقی است.
| | |
| [[خدا]] افراد لجوج را همانگونه که در [[دنیا]] گرفتار [[ذلت]] هستند<ref>غافر، آیات ۶۹ تا ۷۲</ref>، در [[آخرت]] به ذلتی [[پستتر]] گرفتار میکند. [[فرشتگان]] [[عذاب]] گردنهای آنان را با [[غل و زنجیر]] میبندند و به سوی [[دوزخ]] میکشانند. در دوزخ آب داغ مینوشانند<ref>غافر، آیات ۶۹ تا ۷۲</ref>، و در [[آتش دوزخ]] میافکنند<ref>حج، آیات ۳ و ۴</ref> تا جایی که میسوزند.<ref>حج، آیات ۸ و ۹</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[لجاجت و ویژگیهای افراد لجوج از نگاه قرآن (مقاله)|لجاجت و ویژگیهای افراد لجوج از نگاه قرآن]].</ref> | | قرآن میگوید افراد لجوج را اگر به [[آسمان]] [[عروج]] دهند و [[حقایق]] را نشانشان دهند، باز وقتی برگردند، دو احتمال را [[قوی]] میشمارند که شامل تاثیر روانگردان و مستی یا [[سحر]] و [[جادو]] است<ref>حجر، آیات ۱۳ تا ۱۵؛ اعراف، آیه ۱۳۲.</ref>. |
| | |
| | این افراد [[راه رشد]] را نمیپذیرند و نمیخواهند در [[عقلانیت]] به جایی برسند که [[رشد]] نامیده میشود و گرایشها و گریزشها براساس حق و باطل باشد<ref>اعراف، آیه ۱۴۶.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[لجاجت و ویژگیهای افراد لجوج از نگاه قرآن (مقاله)|لجاجت و ویژگیهای افراد لجوج از نگاه قرآن]].</ref> |
|
| |
|
| ==عوامل و بسترهای لجاجت غیرمنطقی== | | ==عوامل و بسترهای لجاجت غیرمنطقی== |
