تربیت: تفاوت میان نسخه‌ها

بحث از تربیت پیشینه‌ای دیرینه دارد و در تمام [[سرزمین‌ها]]، [[تمدن‌ها]]، [[ادیان]] و آیین‌های مختلف به آن توجه شده است. در هند و چین باستان آموزه‌های [[تربیتی]] وجود داشته است؛ مانند آموزه‌های کنفوسیوس که [[فیلسوف]] و [[معلم]] اخلاق معروفی در چین بوده<ref>کنفوسیوس، مکالمات، ۷۲–۷۳.</ref> و آموزه‌های بودا که از [[راهبان]] هندی بود و این آموزه‌ها در مدرسه‌ها و مرکزهای گوناگونی [[آموزش]] داده می‌شد<ref>مایر، تاریخ اندیشه‌های تربیتی، ۱/۷۰–۸۰ و ۹۰–۹۱.</ref>. در یونان باستان نیز جنبه ادبیِ تربیت بیش از جنبه مذهبی آن بود و به خواندن، نوشتن، حساب، [[شعر]]، [[علوم]]، [[فلسفه]] و [[اخلاق]] اهمیت داده می‌شد و فیلسوفانی چون سقراط، افلاطون و ارسطو به مسئله تربیت و [[تعلیم]] توجه ویژه‌ای داشتند<ref>مایر، تاریخ اندیشه‌های تربیتی، ۱/۱۲۶–۱۵۶.</ref>. در [[ایران]] باستان تربیت بر آرمان‌های [[خداشناسی]] [[استوار]] بوده و [[هدف]] [[ایرانیان]] ایجاد خصلت‌های [[اخلاقی]] و [[راستی]] بوده است؛ چنان‌که در آن [[زمان]] برای مردان، [[شجاعت]] و برای [[زنان]]، متانت اهمیت داشت<ref>مایر، تاریخ اندیشه‌های تربیتی، ۱/۱۱۶.</ref>.

در [[ادیان آسمانی]] به تربیت و تعلیم توجه ویژه شده است. در [[دین زرتشت]]، تربیت افراد به [[افعال]] [[نیک]]، [[عشق]] به راستی و [[غلبه]] بر [[هوای نفس]] و [[شهوت]] و [[مبارزه]] با اهریمن از اهمیت فراوانی برخوردار است<ref>یسنا، سرآغاز، ۱–۱۵.</ref>. در [[یهودیت]]، طبقه‌ای به نام ربّانی و رِبّیّون وظیفه‌شان تربیت [[مردم]] و تعلیم [[تورات]] و انجام مراسم [[عبادات]] و [[مناسک]] مذهبی بوده است<ref>ناس، تاریخ جامع ادیان، ۵۳۹–۵۴۰.</ref> و اساس آموزه‌های [[تربیتی]] [[مسیحیت]] بر اخلاق شخص و اهمیت فرد استوار است و [[اصلاح جامعه]] بر پایه [[اصلاح]] افراد آن است<ref>ناس، تاریخ جامع ادیان، ۵۳۹–۵۴۰.</ref>.

[[قرآن کریم]] بر [[ربوبیت]] و تربیت [[حق‌تعالی]] در همه اشیا تأکید کرده<ref>سوره انعام، آیه ۱۶۴.</ref> و در نخستین [[سوره]] [[قرآن]]، صفت «[[ربوبیّت]]» [[خداوند]] برای عالمیان بیان شده است<ref>سوره فاتحه، آیه ۲.</ref>. در [[روایات]] نیز به تربیت نیکوی فرزند<ref>صدوق، من لایحضره الفقیه، ۳/۵۶۵.</ref> و زمان آن<ref>کلینی، الکافی، ۶/۴۶–۴۷.</ref> اشاره شده است. ظهور [[اسلام]] به همراه تربیت، [[تزکیه]] و تربیت [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در مواجهه با [[مسلمانان]] بود<ref>طباطبایی، المیزان، ۱/۳۲۳.</ref>. [[امامان معصوم]]{{ع}} نیز در زمان [[حیات]] خود به تربیت [[شیعه]] و شاگردانی که [[معارف اسلامی]] را گسترش می‌دادند، پرداختند<ref>سبحانی، بحوث فی الملل و النحل، ۶/۶۹۳.</ref>. اندیشمندان بسیاری در [[اسلام]] به بحث از علوم تربیتی پرداخته‌اند و بیشتر، مباحث تربیتی را در کنار مباحث اخلاقی بحث شده است<ref>[[علی محمد پورابراهیم|پورابراهیم]] و [[محمد مهدی فیروزمهر|فیروزمهر]]، [[تربیت - پورابراهیم و فیروزمهر (مقاله)|مقاله «تربیت»]]، [[دانشنامه امام خمینی ج۳ (کتاب)|دانشنامه امام خمینی ج۳]]، ص ۳۰۱ ـ ۳۱۴.</ref>.