←منابع
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←منابع) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۳۹۰: | خط ۳۹۰: | ||
از پدرانش{{عم}} نقل فرمود: پیامبر خدا{{صل}} به علی{{ع}} فرمودند: | از پدرانش{{عم}} نقل فرمود: پیامبر خدا{{صل}} به علی{{ع}} فرمودند: | ||
ای علی تو از من هستی و من از تو - تا آنجا که فرمودند: - ای علی تو و [[امامان]] از نسلت در [[روز قیامت]] بر [[اعراف]] هستید که [[مجرمان]] را از چهرهشان، و [[مؤمنان]] را با نشانههایشان میشناسی. ای علی اگر تو نبودی، مؤمنان پس از من شناخته نمیشدند....<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۵، ص ۳۰۸-۳۲۳.</ref> | ای علی تو از من هستی و من از تو - تا آنجا که فرمودند: - ای علی تو و [[امامان]] از نسلت در [[روز قیامت]] بر [[اعراف]] هستید که [[مجرمان]] را از چهرهشان، و [[مؤمنان]] را با نشانههایشان میشناسی. ای علی اگر تو نبودی، مؤمنان پس از من شناخته نمیشدند....<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۵، ص ۳۰۸-۳۲۳.</ref> | ||
==روایاتی که با مضمون «الاثنی عشر من آل محمد» وارد شده است== | |||
[[روایات]] [[نصب حاکم]] بعد الرسول با عنوان «الاثنی عشر من آل محمد» یا به مضمون آن فراوان است، در اینجا به نقل نمونهای از آنها اکتفا میکنیم: | |||
۱. [[کلینی]] در [[اصول کافی]] به [[سند صحیح]] [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ أَبِي حَمْزَةَ قَالَ: سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ{{ع}} يَقُولُ: إِنَّ اللَّهَ خَلَقَ مُحَمَّداً وَ عَلِيّاً وَ أَحَدَ عَشَرَ مِنْ وُلْدِهِ مِنْ نُورِ عَظَمَتِهِ، فَأَقَامَهُمْ أَشْبَاحاً فِي ضِيَاءِ نُورِهِ يَعْبُدُونَهُ قَبْلَ خَلْقِ الْخَلْقِ، يُسَبِّحُونَ اللَّهَ وَ يُقَدِّسُونَهُ، وَ هُمُ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>کافی، ج۱، ص۵۳۰.</ref>؛ | |||
از [[ابوحمزه]] نقل است که گفت: | |||
از [[امام سجاد]]{{ع}} شنیدم که میفرمود: به [[یقین]] [[خداوند]]، محمد، علی و یازده تن از فرزندانش را از [[نور]] [[عظمت]] خود آفرید و آنها را پرتویی در نور خود برپا داشت که پیش از [[آفرینش]] [[آفریدگان]] میپرستیدندش، و [[خدا]] را [[تسبیح]] و [[تقدیس]] میکردند و آنان همان [[امامان]] از [[فرزندان پیامبر]] خدا{{صل}} هستند. | |||
۲ | |||
. [[صدوق]] به سندش از [[اصبغ بن نباته]] روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|قَالَ: خَرَجَ عَلَيْنَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ{{ع}} ذَاتَ يَوْمٍ وَ يَدُهُ فِي يَدِ ابْنِهِ الْحَسَنِ{{ع}} وَ هُوَ يَقُولُ: خَرَجَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} ذَاتَ يَوْمٍ وَ يَدِي فِي يَدِهِ هَكَذَا وَ هُوَ يَقُولُ: خَيْرُ الْخَلْقِ بَعْدِي وَ سَيِّدُهُمْ أَخِي هَذَا وَ هُوَ إِمَامُ كُلِّ مُسْلِمٍ، وَ مَوْلَى كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدَ وَفَاتِي، أَلَا وَ إِنِّي أَقُولُ: خَيْرُ الْخَلْقِ بَعْدِي وَ سَيِّدُهُمْ ابْنِي هَذَا، وَ هُوَ إِمَامُ كُلِّ مُؤْمِنٍ، وَ مَوْلَى كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدَ وَفَاتِي، أَلَا وَ إِنَّهُ سَيُظْلَمُ بَعْدِي كَمَا ظُلِمْتُ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}. وَ خَيْرُ الْخَلْقِ وَ سَيِّدُهُمْ بَعْدَ الْحَسَنِ ابْنِي أَخُوهُ الْحُسَيْنُ الْمَظْلُومُ بَعْدَ أَخِيهِ الْمَقْتُولُ فِي أَرْضِ كَرْبَلَاءَ أَمَا إِنَّهُ وَ أَصْحَابُهُ مِنْ سَادَةِ الشُّهَدَاءِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَ مِنْ بَعْدِ الْحُسَيْنِ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِهِ خُلَفَاءُ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ وَ حُجَجُهُ عَلَى عِبَادِهِ، وَ أُمَنَاؤُهُ عَلَى وَحْيِهِ، وَ أَئِمَّةُ الْمُسْلِمِينَ وَ قَادَةُ الْمُؤْمِنِينَ وَ سَادَةُ الْمُتَّقِينَ، تَاسِعُهُمُ الْقَائِمُ الَّذِي يَمْلَأُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ الْأَرْضَ نُوراً بَعْدَ ظُلْمَتِهَا، وَ عَدْلًا بَعْدَ جَوْرِهَا، وَ عِلْماً بَعْدَ جَهْلِهَا...}}<ref>اکمال الدین، ج۱، ص۲۴۷.</ref>؛ | |||
گفت: روزی [[امیر المؤمنین]]{{ع}} دست حسن{{ع}} را گرفته بود و بیرون شد و به سوی ما آمد و میفرمود: روزی [[پیامبر خدا]]{{صل}} دست مرا اینچنین گرفته بود و بیرون شد و به سوی ما آمد و میفرمود: بهترین [[آفریدگان]] و سرورشان پس از من همین برادرم است و او [[امام]] هر [[مسلمان]] و مولای هر [[مؤمن]] پس از وفاتم است، هان به [[یقین]] میگویم: بهترین آفریدگان و سرورشان پس از من همین پسرم است و او [[امام هر مؤمن]]، و مولای هر مؤمن پس از وفاتم است، هان به یقین پس از من به او [[ستم]] شود چنانکه به من پس از پیامبر خدا{{صل}} ستم شد. | |||
و بهترین آفریدگان و سرورشان پس از حسن پسرم و برادرش، حسین، [[مظلوم]] پس از برادرش است که در [[سرزمین]] [[کربلا]] کشته شود، هان به یقین او و یارانش سروران [[شهدا]] در [[روز قیامت]] هستند، و پس از حسین نُه تن از نسلش [[جانشینان]] [[خدا]] در [[زمین]] و حجتهای او بر بندگانش، و امینان او بر وحیش، و [[امامان]] [[مسلمانان]] و [[رهبران]] [[مؤمنان]] و سروران [[متقیان]] هستند، نُهمینشان [[قائم]] است که خدا زمین را به وسیله او پر کند از [[نور]] پس از تاریکیاش، و از [[عدل]] پس از جورش و از [[دانش]] پس از نادانیاش.... | |||
۳. [[صدوق]] به [[سند صحیح]] از [[سلمان فارسی]] [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ{{صل}} فَإِذَا الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَى فَخِذِهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ يَقُولُ: أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ، أَخُو إِمَامٍ، أَبُو أَئِمَّةٍ، أَنْتَ حُجَّةُ اللَّهِ ابْنُ حُجَّتِهِ، وَ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ، تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}}<ref>اکمال الدین، ج۱، ص۲۵۰؛ خصال، ج۲، ص۴۷۵.</ref>؛ | |||
گفت: [[خدمت]] [[پیامبر]]{{صل}} رسیدم که [[حسین بن علی]] در دامنش بود و ایشان دو چشم و دهانش را میبوسیدند و میفرمودند: تو [[سروری]] پسر سروری، تو امامی پسر امامی و [[برادر]] امامی، و پدر امامانی، تو [[حجت]] خدایی پسر حجتش و پدر حجتهای نُهگانه از نسلت که نُهمین آنان قائمشان است. | |||
۴. [[طبری]] [[محدث]] و [[مورخ]] بزرگ [[اهلسنت]] در ضمن [[روایت حدیث]] [[غدیر]] به سندش از [[زید بن ارقم]] [[روایت]] کرده است از [[رسول]] [[خدا]]{{صل}} که فرمود: | |||
{{متن حدیث|إِنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ أَخِي وَ وَصِيِّي وَ خَلِيفَتِي وَ الْإِمَامُ بَعْدِي}}؛ | |||
به [[یقین]] [[علی بن ابی طالب]] برادرم و وصیم و جانشینم و [[امام]] پس از من است. | |||
تا آنجا که فرمود: | |||
{{متن حدیث|مَعَاشِرَ النَّاسِ! آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهًا فَنَرُدَّهَا عَلَى أَدْبَارِهَا أَوْ نَلْعَنَهُمْ كَمَا لَعَنَّا أَصْحَابَ السَّبْتِ. النُّورُ مِنَ اللَّهِ ثُمَّ فِي عَلِيٍّ ثُمَّ فِي النَّسْلِ مِنْهُ إِلَى الْقَائِمِ الْمَهْدِيِّ. مَعَاشِرَ النَّاسِ! سَيَكُونُ مِنْ بَعْدِي أَئِمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ...}}<ref>الغدیر، ج۱، ص۲۱۴-۲۱۶ به نقل از طبری در کتاب الولایة.</ref>؛ | |||
ای [[مردم]]، به خدا و [[پیامبر]] و نوری که با او فرو فرستاده [[ایمان]] آورید پیش از آنکه صورت [[انسانی]] گروهی را محو کنیم، سپس به پشت سرش بازگردانیم، یا آنها را از [[رحمت]] خود دور سازیم، همانگونه که «[[اصحاب سبت]]» گروهی از [[تبهکاران]] [[بنیاسرائیل]] را از رحمت خود دور ساختیم، آن [[نور]] از جانب [[خداوند]] در من است سپس در علی است سپس در [[نسل]] او تا [[مهدی]] [[قائم]] است، ای مردم: پس از من پیشوایانی خواهند بود که به [[آتش]] فرا میخوانند.... | |||
۵. [[صدوق]] و مفید هریک به سند خویش از [[امام صادق]]{{ع}}روایت کردهاند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِيٍّ{{عم}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: | |||
الْأَئِمَّةُ اثْنَا عَشَرَ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي أَعْطَاهُمُ اللَّهُ تَعَالَى فَهْمِي وَ عِلْمِي وَ حُكْمِي وَ خَلَقَهُمْ مِنْ طِينَتِي فَوَيْلٌ لِلْمُتَكَبِّرِينَ عَلَيْهِم بَعْدِي}}<ref>اکمال الدین، ج۱، ص۲۶۷.</ref>؛ | |||
از پدرش از پدرانش از علی{{عم}} نقل فرمود که فرمود: [[پیامبر خدا]]{{صل}} فرمودند: | |||
[[امامان]] [[دوازده تن]] از اهلبیتم هستند که [[خدای تعالی]] [[فهم]] و [[دانش]] و [[حکمت]] مرا به ایشان بخشیده و از [[سرشت]] من آنان را [[آفریده]] است پس وای بر تکبرفروشان ایشان پس از من. | |||
۶. [[صدوق]] به سندش از [[سلیم بن قیس هلالی]] [[روایت]] میکند: | |||
{{متن حدیث|قَالَ: سَمِعْتُ عَلِيّاً{{ع}} يَقُولُ: مَا نَزَلَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} آيَةٌ مِنَ الْقُرْآنِ إِلَّا أَقْرَأَنِيهَا وَ أَمْلَاهَا عَلَيَّ وَ كَتَبْتُهَا بِخَطِّي وَ عَلَّمَنِي تَأْوِيلَهَا وَ تَفْسِيرَهَا وَ نَاسِخَهَا وَ مَنْسُوخَهَا وَ مُحْكَمَهَا وَ مُتَشَابِهَهَا وَ دَعَا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لِي أَنْ يُعَلِّمَنِي فَهْمَهَا وَ حِفْظَهَا}} | |||
تا آنجا که میفرماید: | |||
{{متن حدیث|ثُمَّ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى صَدْرِي وَ دَعَا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يَمْلَأَ قَلْبِي عِلْماً وَ فَهْماً وَ حِكْمَةً وَ نُوراً، لَمْ أَنْسَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئاً، وَ لَمْ يَفُتْنِي شَيْءٌ لَمْ أَكْتُبْهُ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! أَ تَتَخَوَّفُ عَلَيَّ النِّسْيَانَ فِيمَا بَعْدُ؟ فَقَالَ{{صل}}: لَسْتُ أَتَخَوَّفُ عَلَيْكَ نِسْيَاناً وَ لَا جَهْلًا وَ قَدْ أَخْبَرَنِي رَبِّي جَلَّ جَلَالُهُ أَنَّهُ قَدِ اسْتَجَابَ لِي فِيكَ وَ فِي شُرَكَائِكَ الَّذِينَ يَكُونُونَ مِنْ بَعْدِكَ. فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! وَ مَنْ شُرَكَائِي مِنْ بَعْدِي؟ قَالَ: الَّذِينَ قَرَنَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِنَفْسِهِ وَ بِي فَقَالَ: {{متن قرآن|أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ...}} - الْآيَةَ - فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! وَ مَنْ هُمْ؟ قَالَ: الْأَوْصِيَاءُ مِنِّي إِلَى أَنْ يَرِدُوا عَلَيَّ الْحَوْضَ، كُلُّهُمْ هَادٍ مُهْتَدٍ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَذَلَهُمْ، هُمْ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَهُمْ لَا يُفَارِقُهُمْ وَ لَا يُفَارِقُونَهُ، بِهِمْ تُنْصَرُ أُمَّتِي وَ بِهِمْ يُمْطَرُونَ وَ بِهِمْ يُدْفَعُ عَنْهُمُ الْبَلَاءُ وَ يُسْتَجَابُ دُعَاؤُهُمْ. قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! سَمِّهِمْ لِي. فَقَالَ: ابْنِي هَذَا - وَ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى رَأْسِ الْحَسَنِ{{ع}} - ثُمَّ ابْنِي هَذَا - وَ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى رَأْسِ الْحُسَيْنِ{{ع}} - ثُمَّ ابْنٌ لَهُ يُقَالُ لَهُ عَلَيٌّ، وَ سَيُولَدُ فِي حَيَاتِكَ فَأَقْرِئْهُ مِنِّي السَّلَامَ، ثُمَّ تُكَمِّلُهُ اثْنَيْ عَشَرَ. فَقُلْتُ: بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ! سَمِّهِمْ لِي رَجُلًا فَرَجُلًا، فَسَمَّاهُمْ رَجُلًا رَجُلًا، فِيهِمْ وَ اللَّهِ يَا أَخَا بَنِي هِلَالٍ مَهْدِيُّ أُمَّتِي، مُحَمَّدٌ الَّذِي يَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً...}}<ref>اکمال الدین، ج۱، ص۲۷۰.</ref>؛ | |||
گفت: از علی{{ع}} شنیدم که میفرمود: آیهای از [[قرآن]] بر [[پیامبر خدا]]{{صل}} نازل نشد جز آنکه برای من آن را خواندند و املایش کردند و به خط خود نوشتمش و [[تأویل]] و تفسیرش و [[ناسخ]] و منسوخش و محکم و متشابهش را به من آموختند و برایم [[دعا]] کردند که [[خدا]] [[فهم]] و حفظش را به من بیاموزد. | |||
تا آنجا که میفرماید: | |||
سپس دستش را بر سینهام نهادند و دعا کردند که خدا [[قلب]] مرا از [[دانش]] و فهم و [[حکمت]] و [[نور]] پر کند، که چیزی از آن را فراموش نکنم، و چیزی از آن را که ننوشتهام از دست ندهم. پس | |||
گفتم: ای پیامبر خدا آیا نگران بر من از [[فراموشی]] پس از این هستید؟ ایشان{{صل}} فرمودند: از فراموشی و [[نادانی]] بر تو نگران نیستم که به [[یقین]] پروردگارم -جلّجلاله- به من خبر داد که دعای مرا دربارۀ تو و شریکانت که پس از تو هستند، [[مستجاب]] کرده. | |||
پس گفتم: ای پیامبر خدا، شریکانم پس از من کیانند؟ فرمودند: آنان که [[خداوند]] آنان را در کنار خود و من قرار داد و فرمود: «[[اطاعت]] کنید خدا را! و اطاعت کنید پیامبر خدا و [[پیشوایان معصوم]] خود را» - تا پایان [[آیه]] - پس گفتم: ای پیامبر خدا آنان کیانند؟ فرمودند: اوصیای من تا آن [[زمان]] که کنار [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند، همۀ ایشان [[هدایتگر]] [[هدایت]] شده هستند که هرکه ترکشان کند زیانی بدیشان نرساند، آنان با قرآنند و قرآن با آنان، از ایشان جدا نشود و از او جدا نشوند، بدانها امتم [[یاری]] شوند و [[باران]] بر آنها بارد و [[بلا]] از آنان دفع شود و دعایشان مستجاب گردد. | |||
گفتم: ای پیامبر خدا، نامشان را برایم بگو، فرمودند: این پسرم - و دستشان را بر سر حسن{{ع}} گذاشتند - سپس این پسرم - و دستشان را بر [[سر حسین]]{{ع}} گذاشتند - سپس پسر او که علی نام دارد و در زندگانی تو به [[دنیا]] میآید پس [[سلام]] مرا به او برسان، سپس از او تا [[دوازده تن]] را کامل میگردانی. | |||
گفتم: پدر و مادرم به فدایت ای [[پیامبر خدا]]، نامشان را برایم فرد فرد بگو، پس آنها را تک تک نام بردند، به [[خدا]] [[سوگند]] ای [[برادران]] [[بنیهلال]]، [[مهدی]] امتم، محمد در آنان است که [[زمین]] را پر از [[عدل و داد]] کند چنانکه پر از [[ستم و جور]] شده است.... | |||
همین [[حدیث]] را با مقداری [[اختلاف]] لفظی هریک از [[صدوق]] و [[شیخ طوسی]] در [[امالی]] به [[سند صحیح]] [[روایت]] کردهاند<ref>ترتیب الامالی، ج۳، ص۷۰ و ۱۹۰.</ref>. | |||
۷. صدوق به سند خویش از [[عبدالله بن جعفر طیار]] - در ضمن [[حدیثی]] - روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} يَقُولُ: | |||
إِنِّي {{متن قرآن|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}، ثُمَّ أَخِي عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ {{متن قرآن|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}، فَإِذَا اسْتُشْهِدَ فَابْنِيَ الْحَسَنُ {{متن قرآن|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}، ثُمَّ ابْنِيَ الْحُسَيْنُ {{متن قرآن|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}، فَإِذَا اسْتُشْهِدَ فَابْنُهُ عَلِيٌّ {{متن قرآن|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}} وَ سَتُدْرِكُهُ يَا عَلِيُّ، ثُمَّ ابْنُهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ {{متن قرآن|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}} وَ سَتُدْرِكُهُ يَا حُسَيْنُ، ثُمَّ تُكَمِّلُهُ اثْنَيْ عَشَرَ إِمَاماً تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ...}}<ref>اکمال الدین، ج۱، ص۲۵۶ و ۲۵۷؛ خصال، ج۲، ص۴۷۷.</ref>؛ | |||
از پیامبر خدا{{صل}} شنیدم که میفرمودند: | |||
به [[یقین]] من «نسبت به [[مؤمنان]] از خودشان اولی و سزاوارتر» هستم؛ سپس برادرم [[علی بن ابی طالب]] «نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است» و چون [[شهید]] شود پسرم حسن «نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است»، سپس پسرم حسین «نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است» و چون شهید شود پسرش علی «نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است» و ای علی تو او را خواهی دید؛ سپس پسرش [[محمد بن علی]] «نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است» و ای حسین تو او را خواهی دید سپس از او تا [[دوازده امام]] را کامل میگردانی که نُه تن آنها از [[نسل حسین]] هستند.... | |||
۸. صدوق به سند صحیح از [[زرارة بن اعین]] روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ{{ع}} يَقُولُ: نَحْنُ اثْنَا عَشَرَ إِمَاماً مِنْهُمْ حَسَنٌ وَ حُسَيْنٌ ثُمَّ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ{{ع}}}}<ref>خصال، ج۲، ص۴۷۸.</ref>؛ | |||
گفت: از [[امام باقر]]{{ع}} شنیدم که میفرمود: ما [[دوازده امام]] هستیم که حسن و حسین از آنان هستند و سپس [[امامان]] از [[نسل حسین]]{{ع}} هستند. | |||
و در لفظ دیگر [[روایت]] آمده است: {{متن حدیث|مِنْهُمْ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ}}<ref>خصال، ج۲، ص۴۸۰.</ref> معلوم است که مراد از {{متن حدیث|نَحْنُ}} [[اهلبیت]] [[رسول خدا]]{{صل}} است. | |||
۹. نیز [[صدوق]] به [[سند صحیح]] از [[زرارة بن اعین]] روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ{{ع}} يَقُولُ: اثْنَا عَشَرَ إِمَاماً مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ{{صل}} كُلُّهُمْ مُحَدَّثُونَ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ{{ع}} مِنْهُمْ}}<ref>خصال، ج۲، ص۴۸۰.</ref>؛ | |||
گفت: از امام باقر{{ع}} شنیدم که میفرمود: دوازده امام از [[آل محمد]]{{صل}} هستند که [[جبرئیل]] پس از [[پیامبر خدا]]{{صل}} با همۀ آنان سخن گوید و [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} از آنان است. | |||
بنابر [[حدیثی]] که [[کلینی]] از [[امام صادق]]{{ع}} روایت میکند که فرمود: {{متن حدیث|مَا أَجَبْتُكَ فِيهِ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} لَسْنَا مِنْ أَ رَأَيْتَ فِي شَيْءٍ}}<ref>کافی، ج۱، ص۵۸، ح۲۱.</ref>؛ نیز روایت دیگر کلینی به سندش از امام صادق{{ع}} که فرمود: {{متن حدیث|حَدِيثِي حَدِيثُ أَبِي وَ حَدِيثُ أَبِي حَدِيثُ جَدِّي وَ حَدِيثُ جَدِّي حَدِيثُ الْحُسَيْنِ وَ حَدِيثُ الْحُسَيْنِ حَدِيثُ الْحَسَنِ وَ حَدِيثُ الْحَسَنِ حَدِيثُ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} وَ حَدِيثُ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ حَدِيثُ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ حَدِيثُ رَسُولِ اللَّهِ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}}<ref>کافی، ج۱، ص۵۳.</ref>؛ تمام احادیثی که از امامان نقل شده از جمله این [[حدیث]] [[مسند]] به [[رسول الله]]{{صل}} است. | |||
۱۰. صدوق به سند خویش روایت میکند: | |||
{{متن حدیث|عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الثَّانِي{{ع}}: | |||
أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} قَالَ لِابْنِ عَبَّاسٍ: إِنَّ لَيْلَةَ الْقَدْرِ فِي كُلِّ سَنَةٍ وَ إِنَّهُ يَنْزِلُ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ أَمْرُ السَّنَةِ، وَ لِذَلِكَ الْأَمْرِ وُلَاةٌ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}، فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ: مَنْ هُمْ؟ قَالَ: أَنَا وَ أَحَدَ عَشَرَ مِنْ صُلْبِي، أَئِمَّةٌ مُحَدَّثُونَ}}<ref>خصال، ج۲، ص۴۷۹ و ۴۸۰.</ref>؛ | |||
از [[امام جواد]]{{ع}} نقل کرد که فرمود: | |||
[[امیر المؤمنین]]{{ع}} به [[ابن عباس]] فرمود: به [[یقین]] در هر سالی [[شب قدر]] هست و به یقین در آن شب امور آن سال فرود میآید مقدر میشود و بر آن امور والیانی پس از [[پیامبر خدا]]{{صل}} هستند. ابن عباس گفت: آنان کیانند؟ فرمود: من و یازده تن از نسلم، امامانی که [[جبرئیل]] پس از پیامبر خدا{{صل}} با آنان سخن گوید.<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۵، ص ۳۲۳.</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||