دارالندوه در معارف و سیره نبوی: تفاوت میان نسخه‌ها

دارالندوه، مجلس شورای [[مکه]] بود که جد چهارم [[پیامبر اعظم]] {{صل}}، [[قصی بن کلاب]] بنا نهاده بود و هنگام [[مرگ]] خویش، دستور داد تا فرزندش عبدالدار آن را اداره کند. پس از مدتی، این بنا جزو [[مسجد الحرام]] شد<ref>جوهری، کتاب لغت، ذیل واژه «دارالندوه».</ref>. البته برخی منابع، دارالندوه را [[منزل]] شخصی قصی بن کلاب خوانده‌اند<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۱۹، ص۳۱.</ref>. تاریخ‌نگاران به روزی که این [[اجتماع]] در دارالندوه تشکیل شد، «[[یوم]] الزحمه» [[لقب]] داده‌اند<ref>تاریخ طبری، ج۲، ص۹۹.</ref>. به خاطر اهمیت موضوع، هرکس که اهل رأی بود، در این جلسه مشورتی شرکت می‌کرد<ref>ابن سعد، طبقات، ج۲، ص۲۲۸.</ref>.

[[قریشیان]] از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و دعوت به [[اسلام]] [[احساس]] خطر کردند و برای جلوگیری از آن، به هر وسیله‌ای دست یازیدند. آنان به این منظور در آخر ماه صفر سال چهاردهم [[بعثت]] در [[دارالندوه]] گرد هم آمدند و به [[مشورت]] پرداختند.

در متون [[تاریخی]]، شمار شرکت‌کنندگان متفاوت نقل شده است، ولی بنابر نقل بیشتر کتاب‌های تاریخی، این تعداد بیش از ۴۰ نفر بوده است که همگی بیشتر از ۴۰ سال سن داشته‌اند؛ تنها [[عتبه بن ربیعه]] کمتر از ۴۰ سال داشت<ref>اعلام الوری، ص۶۱.</ref>. برخی از این افراد عبارت‌اند از: [[امیه بن خلف]]، [[ابوجهل بن هشام]]، [[نضر بن حارث]]، [[شیبه بن ربیعه]]، [[عتبه بن ربیعه]] و [[ابوسفیان حرب]].

بسیاری از تاریخ‌نگاران به حضور [[ابلیس]] در قالب پیرمردی نجدی در اجتماع دارالندوه اشاره کرده‌اند که روایت‌هایی نیز در [[تأیید]] این مطلب وجود دارد<ref>نک: بحارالانوار، ج۱۹، ص۴۶؛ عبدعلی بن جمعه، تفسیر نورالثقلین تفسیر آیه ۳۰ از سوره انفال.</ref>. برخی پژوهشگران، حضور ابلیس را این‌گونه توجیه کرده‌اند که ابلیس به کسی گفته می‌شود که کار [[شیطان]] گونه می‌کند و چون پیرمرد نجدی در اجتماع دارالندوه، پیشنهادی [[شیطانی]] ارائه کرده است، به همین دلیل، به وی، ابلیس گفته‌اند<ref>رسول جعفریان، تاریخ سیاسی اسلام، ص۳۵۰ و ۳۵۱ پاورقی، برگرفته از: البدء و التاریخ، ج۴، ص۱۷۴.</ref>.<ref>جمعی از نویسندگان، [[هجرت پیامبر اعظم (کتاب) (کتاب)|هجرت پیامبر اعظم]] ص ۹۴.</ref>

# شخصی که برخی، او را [[ابوالبختری]] و برخی دیگر، عروة بن هشام دانسته‌اند، گفت: بهتر است پیامبر را [[زندانی]] کنیم و از روزنه‌ای کوچک به او نان و آب بدهیم تا از این طریق، از انتشار [[آیین]] او جلوگیری کنیم<ref>ابن برهان حلبی، سیره حلبی، ج۲، ص۲۵-۲۶؛ فروغ ابدیت، ج۱، ص۳۴۳.</ref>. با این پیشنهاد نیز موافقت نشد؛ زیرا گفته شد [[یاران]] وی با شنیدن خبر دستگیری‌اش به ما حمله می‌کنند و او را [[نجات]] می‌دهند.

برخی گفته‌اند این پیشنهاد را [[ابوجهل]] داده است و مورد موافقت همه از جمله پیرمرد نجدی قرار گرفته است. دسته‌ای نیز بر این باورند که خود پیرمرد نجدی این پیشنهاد را مطرح کرده است<ref>جمعی از نویسندگان، [[هجرت پیامبر اعظم (کتاب) (کتاب)|هجرت پیامبر اعظم]]، ص ۹۴.</ref>.