نامه نانوشته: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۰۴

این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به امامت‌پدیا کمک کنید.

این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

نامه نانوشته در حدیث | نامه نانوشته در کلام اسلامی

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل نامه نانوشته (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

نامه‌ای که رسول خدا(ص) در روز پنج‌شنبه‌ای از اواخر عمر خویش می‌خواست بنویسد و امر خلافت حضرت علی(ع) را صراحتا بیان کند و فرمود: هلمّ، أکتب لکم کتابا لا تضلّوا بعده، بیاورید تا نامه‌ای برایتان بنویسم که پس از آن گمراه نشوید. عمر با بیان اینکه قرآن هست و برای ما کافی است (حسبنا کتاب اللّه) نگذاشت کاغذ و قلم بیاورند و گفت که پیامبر، در اثر درد هذیان می‌گوید و... بالأخره آن نامه نوشته نشد و ابن عباس پیوسته از آن روز، با حسرت یاد می‌کرد که نگذاشتند رسول خدا آنچه می‌خواست بنویسد. این نکته در منابع فراوانی از کتب شیعه و سنّی آمده و غیرقابل انکار است.^[۱] هدف از نگارش متن مورد نظر حضرت رسول، تحکیم پایه‌های وصایت و خلافت حضرت امیر بود، امّا چون در حضور وی سروصدا و نزاع کردند، پیامبر رنجید و برای نوشتن آن پافشاری نکرد و از بیم بروز فتنه‌ای دیگر دم فروبست، ولی تاریخ و آیندگان واقعیت آنچه را که آن روز گذشت، شناختند^[۲]^[۳]

جستارهای وابسته

منابع

محدثی، جواد، فرهنگ غدیر.

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ ر.ک: «المراجعات» شرف الدین، نامه ۸۶ تحت عنوان رزّیة یوم الخمیس و منابعی که برای آن آورده است.
↑ ر.ک: «فروغ ابدیت»، ج ۲، بحث «نامه‌ای که نوشته نشد»، «امام‌شناسی»، علامه حسینی طهرانی، ج ۱ و «نامه‌ای که نانوشته ماند» غلامحسین زینلی، بوستان کتاب، «الوصیّة الممنوعه» علی صادق الزبیدی
↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۵۶۸.

[1] ر.ک: «المراجعات» شرف الدین، نامه ۸۶ تحت عنوان رزّیة یوم الخمیس و منابعی که برای آن آورده است.

[2] ر.ک: «فروغ ابدیت»، ج ۲، بحث «نامه‌ای که نوشته نشد»، «امام‌شناسی»، علامه حسینی طهرانی، ج ۱ و «نامه‌ای که نانوشته ماند» غلامحسین زینلی، بوستان کتاب، «الوصیّة الممنوعه» علی صادق الزبیدی

[3] محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۵۶۸.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱۰: / خط ۱۰: @@
 ==مقدمه==
-* نامه‌ای که [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} در روز پنج‌شنبه‌ای از اواخر عمر خویش می‌خواست بنویسد و امر [[خلافت]] [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} را صراحتا بیان کند و فرمود: {{عربی|اندازه=155%|هلمّ، أکتب لکم کتابا لا تضلّوا بعده}}، بیاورید تا نامه‌ای برایتان بنویسم که پس از آن گمراه نشوید. عمر با بیان اینکه [[قرآن]] هست و برای ما کافی است (حسبنا کتاب اللّه) نگذاشت کاغذ و قلم بیاورند و گفت که پیامبر، در اثر درد هذیان می‌گوید و... بالأخره آن نامه نوشته نشد و ابن عباس پیوسته از آن روز، با حسرت یاد می‌کرد که نگذاشتند [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] آنچه می‌خواست بنویسد. این نکته در منابع فراوانی از کتب شیعه و سنّی آمده و غیرقابل انکار است.<ref> ر.ک: «المراجعات» شرف الدین، نامه ۸۶ تحت عنوان رزّیة یوم الخمیس و منابعی که برای آن آورده است.</ref> هدف از نگارش متن مورد نظر [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]]، تحکیم پایه‌های وصایت و خلافت حضرت امیر بود، امّا چون در حضور وی سروصدا و نزاع کردند، پیامبر رنجید و برای نوشتن آن پافشاری نکرد و از بیم بروز فتنه‌ای دیگر دم فروبست، ولی تاریخ و آیندگان واقعیت آنچه را که آن روز گذشت، شناختند<ref>ر.ک: «فروغ ابدیت»، ج ۲، بحث «نامه‌ای که نوشته نشد»، «امام‌شناسی»، علامه حسینی طهرانی، ج ۱ و «نامه‌ای که نانوشته ماند» غلامحسین زینلی، بوستان کتاب، «الوصیّة الممنوعه» علی صادق الزبیدی</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۶۸.</ref>
+* نامه‌ای که [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} در روز پنج‌شنبه‌ای از اواخر عمر خویش می‌خواست بنویسد و امر [[خلافت]] [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} را صراحتا بیان کند و فرمود: {{عربی|هلمّ، أکتب لکم کتابا لا تضلّوا بعده}}، بیاورید تا نامه‌ای برایتان بنویسم که پس از آن گمراه نشوید. عمر با بیان اینکه [[قرآن]] هست و برای ما کافی است (حسبنا کتاب اللّه) نگذاشت کاغذ و قلم بیاورند و گفت که پیامبر، در اثر درد هذیان می‌گوید و... بالأخره آن نامه نوشته نشد و ابن عباس پیوسته از آن روز، با حسرت یاد می‌کرد که نگذاشتند [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] آنچه می‌خواست بنویسد. این نکته در منابع فراوانی از کتب شیعه و سنّی آمده و غیرقابل انکار است.<ref> ر.ک: «المراجعات» شرف الدین، نامه ۸۶ تحت عنوان رزّیة یوم الخمیس و منابعی که برای آن آورده است.</ref> هدف از نگارش متن مورد نظر [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]]، تحکیم پایه‌های وصایت و خلافت حضرت امیر بود، امّا چون در حضور وی سروصدا و نزاع کردند، پیامبر رنجید و برای نوشتن آن پافشاری نکرد و از بیم بروز فتنه‌ای دیگر دم فروبست، ولی تاریخ و آیندگان واقعیت آنچه را که آن روز گذشت، شناختند<ref>ر.ک: «فروغ ابدیت»، ج ۲، بحث «نامه‌ای که نوشته نشد»، «امام‌شناسی»، علامه حسینی طهرانی، ج ۱ و «نامه‌ای که نانوشته ماند» غلامحسین زینلی، بوستان کتاب، «الوصیّة الممنوعه» علی صادق الزبیدی</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۶۸.</ref>
 == جستارهای وابسته ==