ویژگی‌های اولو الامر: تفاوت میان نسخه‌ها

از دیر باز تاکنون، متکلّمان و [[مفسّران]] [[امامیه]]<ref>برای نمونه، ر.ک: ابو الصلاح حلبی، الکافی، ص۹۳؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان فی تفسیر القرآن، ج۳، ص۲۳۶؛ فض بن حسن بن علی طبری، کامل البهایی فی السقیفه، ج۱، ص۱۳۱؛ حسن بن یوسف حلی، الالفین، ج۱، ص۱۱۶؛ سید عمید الدین عبیدلی، اشراق اللاهوت فی شرح الیاقوت، ص۴۷۸؛ ملا عبدالرزاق لاهیجی، گوهر مراد، ص۵۲۴؛ محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۲، ص۳۰۸؛ محمد بن علی شریف لاهیجی، تفسیر شریف لاهیجی، ج۱، ص۴۹۵؛ محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۲، ص۳۰۸؛ محمد بن علی شریف لاهیجی، تفسیر شریف لاهیجی، ج۱، ص۴۹۵؛ محمد حسین مظفّر، دلائل الصدق، ج۴، ص۲۲۱؛ سید عبدالاعلی موسوی سبزواری، مواهب الرحمان، ج۸، ص۳۱۰؛ سید محمد حسین طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۳۹۰؛ سید محمد حسین فضل الله، من وحی القرآن، ج۷، ص۳۲۴؛ ناصر مکارم شیرازی، آیات ولایت در قرآن، ص۱۱۱. گفتنی است که عالمان شیعه برای اثبات عصمت امامان{{عم}} چنان به این آیه استناد کرده‌اند که عالمان اهل سنت نیز آن را یکی از براهین شیعه در این باره دانسته‌اند. ر.ک: قاضی عبدالجبّار معتزلی، المغنی، ج۲۰، ص۱۴۳؛ محمد بن عمر فخر رازی، الاربعین فی اصول الدین، ج۲، ص۲۷۸؛ سیف الدین آمدی، ابکار الافکار، ج۲، ص۱۵۲.</ref>، برخی [[اندیشمندان]] [[اسماعیلیه]]<ref>احمد حمید الدین کرمانی، المصابیح فی اثبات الامامیۀ، ص۹۶-۹۹.</ref> و نیز برخی [[عالمان]] شهیر [[اهل سنّت]]<ref>محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۰، ص۱۱۳.</ref>، از اطلاق امرِ به [[اطاعت]] از [[ولی الامر]] در این [[آیه]]، [[عصمت]] ایشان را نتیجه گرفته‌اند. [[عصمت]]، خود دارای قلمرو و ابعاد گسترده‌ای است؛ به گونه‌ای که برخی از [[عالمان]] [[شیعی]] از طریق این [[آیه]]، در پی [[اثبات عصمت]] [[اولی الامر]] از [[گناه]] بوده‌اند<ref>برای نمونه، ر.ک: ابو الصلاح حلبی، الکافی، ص۹۳؛ فضل بن حسن طبرسی، جوامع الجامع، ج۱، ص۲۶۵؛ حسن بن یوسف حلی، الالفین، ج۱، ص۱۱۶؛ سید عمید الدین عبیدلی، اشراق اللاهوت فی شرح الیاقوت، ص۴۷۸؛ ملّا عبدالرزاق لاهیجی، گوهر مراد، ص۵۲۴؛ محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۲، ص۳۰۸؛ محمد حسین مظفّر، دلائل الصدق، ج۴، ص۲۲۱؛ سید عبدالاعلی موسوی سبزواری، مواهب الرحمان، ج۸، ص۳۱۰؛ سید محمد حسین فضل الله، من وحی القرآن، ج۷، ص۳۲۴.</ref> و برخی از ایشان، افزون بر آن، [[عصمت]] [[اولی الامر]] از [[اشتباه]] را نیز از این [[آیه]] به [[دست]] آورده‌اند<ref>محمد بن حسن طوسی، التبیان فی تفسیر القرآن، ج۳، ص۲۳۶؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۳، ص۱۰۱؛ عماد الدین حسن بن علی طبری، کامل البهایی فی السقیفه، ج۱، ص۱۳۱؛ محمد بن علی شریف لاهیجی، تفسیر شریف لاهیجی، ج۱، ص۴۹۵؛ سید محمد حسین طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۳۹۰؛ ناصر مکارم شیرازی، آیات ولایت در قرآن، ص۱۱۱.</ref>.