خلود: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[قرآن کریم]] [[گواهی]] می‌دهد که پای‌فشاری بر زشتکاری و گناهکاری، مایه [[انکار]] [[آیات الهی]] است<ref>{{متن قرآن|ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذِينَ أَسَاؤُوا السُّوأَى أَن كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَكَانُوا بِهَا يَسْتَهْزِؤُون}}؛ سوره روم، آیه ۱۰.</ref>. تنها گناهی که بدون [[توبه]] بخشوده نمی‌شود، [[شرک]] است؛ اما دیگر [[گناهان]] بسا که بی‌توبه مشمول [[بخشایش الهی]] شوند<ref>{{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ لاَ يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَن يَشَاء وَمَن يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَى إِثْمًا عَظِيمًا}}؛ سوره نساء، آیه ۴۸ و {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ لاَ يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَن يَشَاء وَمَن يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً بَعِيدًا}}، آیه ۱۱۶.</ref> و از گذر [[شفاعت]] [[شفیعان]] محو گردند<ref>پیام قرآن‌، ۶/ ۴۹۶- ۴۸۳.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 236.</ref>.

*همه علمای [[امامیه]] بر آن‌اند که تهدید به [[جاودانگی]] در [[دوزخ]] تنها متوجه [[کفار]] است و [[مؤمنان]] [[گناهکار]] را در برنمی‌گیرد. این [[مؤمنان]] پس از آنکه در [[عذاب الهی]] از [[گناهان]] خویش [[پاک]] می‌شوند، از [[دوزخ]] برون می‌آیند و به [[بهشت]] می‌روند. [[اهل حدیث]] و [[مرجئه]] نیز با این [[باور]] [[امامیه]] همراه‌اند؛ اما [[معتزله]] بر آن‌اند که تهدید به خلود هم [[مؤمنان]] را می‌پوشاند و هم [[کافران]] را. دسته‌ای از [[خوارج]] به نام "وعیدیه" هر [[گناه]] کبیره‌ای را مایه [[جاودانگی]] در [[دوزخ]] شمرده‌اند<ref>مصنفات الشیخ المفید، ۴/ ۴۷؛ کشف المراد، ۴۱۴؛ بحار الانوار، ۸/ ۳۶۴.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 236-237.</ref>.

*در این باره که مراد از [[جاودانگی]] در [[دوزخ]] چیست، مسائلی برای [[مسلمانان]] رخ نموده است<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 237.</ref>.

*منشأ این مسائل آن بوده است که [[مسلمانان]] معتقدند [[خداوند]] دارای [[فضل]] و رحمتی بی‌کران است و از این منظر، هر گناهی بخشودنی است و سخت می‌توان [[حکم]] کرد که [[خداوند]]، کسی را برای همیشه در [[دوزخ]] نگاه دارد. برای حل این مسئله معنای "خلود" را "[[عذاب]] طولانی" دانسته‌اند. برخی دیگر [[دوزخ]] و [[عذاب]] آن را جاودان دانسته‌اند؛ اما بر آن رفته‌اند که [[دوزخیان]] به تدریج از [[عذاب]] رهایی می‌یابند و کسانی دیگر جایشان را می‌گیرند. گروهی دیگر گفته‌اند، [[دوزخیان]] در [[دوزخ]] جاودان‌اند؛ اما پس از چندی، با [[عذاب]] انس می‌گیرند و [[عذاب]] برای آنان گوارا می‌شود. همه این آراء، با صریح [[آیات قرآنی]] و [[روایات]] ناسازگارند<ref>اسفار الاربعة، ۹/ ۳۵۰- ۳۴۷.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 237.</ref>.