←موقعیت ابرار به خاطر ابرار بودن
(←منابع) |
|||
| خط ۱۷۲: | خط ۱۷۲: | ||
====موقعیت [[ابرار]] به خاطر ابرار بودن==== | ====موقعیت [[ابرار]] به خاطر ابرار بودن==== | ||
در [[آیات]] مکی ملاحظه میشود که [[جایگاه ابرار]]، [[نعمت]] بسیار است: {{متن قرآن|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ}}، و جایگاه [[فجّار]]، آنانی که از [[طاعات]] [[الهی]] سر باز زده و در [[معاصی]] گستاخی نمودهاند، هم در [[جحیم]] است؛ در محلی که شعلههای سهمگین [[آتش]] به شدت زبانه میکشد: {{متن قرآن|وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ }}، و کتاب ابرار که همه [[افعال]]، طاعتها و عباداتشان، بر آن نگاشته شده، با جلالت و [[عظمت]] در مراتبی بلند قرار دارد: {{متن قرآن|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ}} تکرار [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ}} در [[سوره مطففین]] تأکیدی است بر جلالت ابرار و عظمت جایگاه آنان، و این خود عاملی در [[ترغیب]] و [[تشویق]] [[آدمیان]] است در تلاش در راستای [[تطبیق]] وضع خود با ابرار و گرویدن به سوی [[اسلام]]؛ به ویژه آنکه این آیات در [[مکه]] و در سالهای نخستین [[ظهور اسلام]] و در بین [[اقوام]] [[عصر جاهلی]] [[عرب]] نازل شده؛ مردمی که [[بتپرستی]]، [[آیین]] آنان بود و [[قتل]] و دزدی را از [[مفاخر]] خود بر میشمردند!<ref>عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی، فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱، ص ۳۶.</ref> | در [[آیات]] مکی ملاحظه میشود که [[جایگاه ابرار]]، [[نعمت]] بسیار است: {{متن قرآن|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ}}، و جایگاه [[فجّار]]، آنانی که از [[طاعات]] [[الهی]] سر باز زده و در [[معاصی]] گستاخی نمودهاند، هم در [[جحیم]] است؛ در محلی که شعلههای سهمگین [[آتش]] به شدت زبانه میکشد: {{متن قرآن|وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ }}، و کتاب ابرار که همه [[افعال]]، طاعتها و عباداتشان، بر آن نگاشته شده، با جلالت و [[عظمت]] در مراتبی بلند قرار دارد: {{متن قرآن|كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ}} تکرار [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ}} در [[سوره مطففین]] تأکیدی است بر جلالت ابرار و عظمت جایگاه آنان، و این خود عاملی در [[ترغیب]] و [[تشویق]] [[آدمیان]] است در تلاش در راستای [[تطبیق]] وضع خود با ابرار و گرویدن به سوی [[اسلام]]؛ به ویژه آنکه این آیات در [[مکه]] و در سالهای نخستین [[ظهور اسلام]] و در بین [[اقوام]] [[عصر جاهلی]] [[عرب]] نازل شده؛ مردمی که [[بتپرستی]]، [[آیین]] آنان بود و [[قتل]] و دزدی را از [[مفاخر]] خود بر میشمردند!<ref>عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی، فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱، ص ۳۶.</ref> | ||
====موقعیت ابرار نزد [[مؤمنان]]==== | |||
در آیات [[مدنی]] ملاحظه میشود که چگونه اجابتکنندگان [[دعوت به ایمان]]، تقاضایشان از [[پروردگار]] این بوده که: از [[گناهان]] آنان درگذرد و بر بدیهای آنان سرپوش گذارد (چون آنان تنها با [[لطف]] پروردگار در [[آمرزش گناه]] و [[پوشش]] بدیهاست که میتوانند [[پاک]] و منزه شوند)، وجود آنان را با ابرار دریافت کرده و هستیشان را (هم) در مجاورت آنان قرار دهد: {{متن قرآن|رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}. | |||
البته، [[مؤمنان]] در [[انتخاب]] این [[دعا]]، از [[آیات الهی]] به [[نیکی]] [[الهام]] گرفتند، از جمله آنجا که فرموده است: {{متن قرآن|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}، و در [[سلسله]] [[مراتب ایمان]]، اگر چه [[تقوا]] حایز مرتبهای والاست و [[متقین]] هم دارای درجهای برجسته و عالیاند؛ چنانکه فرموده: {{متن قرآن|لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ}}، اما با اینحال [[درجه]] و مرتبه [[ابرار]]، از همه متقین، [[برتر]] و بالاتر است؛ چرا که او میفرماید: {{متن قرآن|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرَارِ}}.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۳۶.</ref> | |||
==منابع== | ==منابع== | ||