تسلیم در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

تسلیم در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۹ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۴۹

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۱۹ مارس ۲۰۲۱

جز

جایگزینی متن - 'عمومیت' به 'عمومیت'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۹۸

ویرایش

@@ خط ۱۴۷: / خط ۱۴۷: @@
 *همین طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَمَا زَادَهُمْ إِلَّا إِيمَانًا وَتَسْلِيمًا}}، فرموده: یعنی و چیزی بر آنان افزوده نشد جز [[ایمان]] به [[خدای متعال]] و به [[پیامبر]] او{{صل}} و [[فرمانبری]] و [[اطاعت]] [[امر]] [[خدای متعال]] در [[یاری دین]] او و [[جهاد]] در راهش<ref>المیزان، ج۱۶، ص۳۰۶.</ref>.
 *فی قوله تعالی: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا}}، هم فرموده: پیش از این درباره اصل [[صلوات]] گفته‌ایم که آن، انعطاف ([[تمایل]] داشتن) است. پس [[صلوات]] [[خدای متعال]]، به معنای [[تمایل]] [[خدای متعال]] به سوی او با [[رحمت]] است، تمایلی مطلق که در [[آیه]] به هیچ چیزی [[مقید]] نشده، و هم‌چنین [[صلوات]] ملایکه، تمایلی است نسبت به او با [[تزکیه]] و و [[طلب]] [[مغفرت]] نمودن درباره‌اش، و [[صلوات]] از جانب [[مؤمنان]]، [[دعا]] و درخواست [[رحمت]] است. در ذکر [[صلوات]] [[خدای متعال]] و [[صلوات]] ملایکه بر او، پیش از امر نمودن [[مؤمنین]] به [[صلوات]] بر او{{صل}}، دلالت است بر این که [[صلوات]] [[مؤمنان]] برای او، در جهت [[پیروی]] و [[متابعت]] از [[خدای سبحان]] و از [[فرشتگان]] اوست. در [[روایات]] از [[طرق شیعه]] و [[اهل سنت]] این برداشت وجود دارد که طریق [[صلوات]] [[مؤمنان]]، درخواست از [[خدای تعالی]] است مبنی بر این که بر او{{صل}} و بر آلش [[صلوات]] بفرستند<ref>المیزان، ج۱۶، ص۳۶۰.</ref>.
-*هم‌چنین فی قوله تعالی: {{متن قرآن|فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا}}، فرموده:... بلکه [[ایمان]]، [[تسلیم]] تام است باطناً و ظاهراً. پس چگونه برای مؤمنی می‌تواند این [[حق]] باشد که نسبت به حکمی در ظاهر [[تسلیم]] [[رسول]]{{صل}} نباشد؛ این‌گونه که به آن [[اعتراض]] داشته و یا با آن [[مخالفت]] نماید، و یا اینکه وقتی آن [[حکم]] [[مخالف]] با خواسته‌اش بود، در نفس خود نسبت به آن [[حکم]] معترض باشد، و [[خدای متعال]] به پیامبرش گفته: {{متن قرآن|لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللَّهُ}}<ref>المیزان، ج۱۶، ص۱۰۵.</ref>، پس چنانچه باشد [[اعتراض]] کننده‌ای به آنچه [[پیامبر]]{{صل}} بدان [[حکم]] نموده، [[اعتراض]] نماید، او مسلماً بر [[حکم]] [[خدای تعالی]] [[اعتراض]] نموده است؛ زیرا اوست که [[پیامبر]] را به [[واجب الاطاعه]] بودن و [[نفوذ]] [[حکم]]، [[تمجید]] و [[تکریم]] نموده است و چون [[تسلیم]] [[حکم]] [[پیامبر]] شوند و دل‌های آنان نسبت به آن [[حکم]] متعرض نباشد، قطعاً [[تسلیم]] [[حکم]] [[خدای متعال]] (هم) خواهند بود؛ خواه آن [[حکم]] [[تشریعی]] باشد و خواه [[تکوینی]]. این خود مَوقفی از مواقف [[ایمان]] است که در آن [[مؤمن]] به تعدادی از [[صفات]] [[فضیلت]] آراسته شده است که واضح‌ترین آن، [[تسلیم]] نسبت به امر [[خدای متعال]] است و در آن، [[مخالفت]]، [[اعتراض]] و رد، از لسان و [[قلب]] [[مؤمن]] ساقط می‌شود، و در [[آیه]]، [[تسلیم]] به طور مطلق ذکر شده که اطلاقی عام و کلی است، و از همین جا معلوم می‌شود که این گفته او: {{متن قرآن|فَلَا وَرَبِّكَ...}}، اگرچه اکتفا به [[تسلیم]] نسبت به [[حکم]] [[پیامبر]]{{صل}}، بر حسب لفظ است؛ به جهت اینکه مورد [[آیات]]، [[محاکمه]] بردن آنان نزد غیر [[رسول الله]] است، یا این که [[واجب]] است که به او [[رجوع]] کنند، جز اینکه معنا، عام برای [[حکم خدا]] و رسولش نسبت به [[حکم]] [[تشریعی]] و [[تکوینی]] هر دو است، بلکه معنای [[حکم]]، [[قضاوت]] [[رسول الله]] است و نسبت به هر سیره‌ای که بدان [[سیره]] جاری باشد یا بدان عمل نماید، [[عمومیت]] پیدا می‌کند<ref>المیزان، ج۴، صص ۴۳۱-۴۳۲.</ref>.
+*هم‌چنین فی قوله تعالی: {{متن قرآن|فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا}}، فرموده:... بلکه [[ایمان]]، [[تسلیم]] تام است باطناً و ظاهراً. پس چگونه برای مؤمنی می‌تواند این [[حق]] باشد که نسبت به حکمی در ظاهر [[تسلیم]] [[رسول]]{{صل}} نباشد؛ این‌گونه که به آن [[اعتراض]] داشته و یا با آن [[مخالفت]] نماید، و یا اینکه وقتی آن [[حکم]] [[مخالف]] با خواسته‌اش بود، در نفس خود نسبت به آن [[حکم]] معترض باشد، و [[خدای متعال]] به پیامبرش گفته: {{متن قرآن|لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللَّهُ}}<ref>المیزان، ج۱۶، ص۱۰۵.</ref>، پس چنانچه باشد [[اعتراض]] کننده‌ای به آنچه [[پیامبر]]{{صل}} بدان [[حکم]] نموده، [[اعتراض]] نماید، او مسلماً بر [[حکم]] [[خدای تعالی]] [[اعتراض]] نموده است؛ زیرا اوست که [[پیامبر]] را به [[واجب الاطاعه]] بودن و [[نفوذ]] [[حکم]]، [[تمجید]] و [[تکریم]] نموده است و چون [[تسلیم]] [[حکم]] [[پیامبر]] شوند و دل‌های آنان نسبت به آن [[حکم]] متعرض نباشد، قطعاً [[تسلیم]] [[حکم]] [[خدای متعال]] (هم) خواهند بود؛ خواه آن [[حکم]] [[تشریعی]] باشد و خواه [[تکوینی]]. این خود مَوقفی از مواقف [[ایمان]] است که در آن [[مؤمن]] به تعدادی از [[صفات]] [[فضیلت]] آراسته شده است که واضح‌ترین آن، [[تسلیم]] نسبت به امر [[خدای متعال]] است و در آن، [[مخالفت]]، [[اعتراض]] و رد، از لسان و [[قلب]] [[مؤمن]] ساقط می‌شود، و در [[آیه]]، [[تسلیم]] به طور مطلق ذکر شده که اطلاقی عام و کلی است، و از همین جا معلوم می‌شود که این گفته او: {{متن قرآن|فَلَا وَرَبِّكَ...}}، اگرچه اکتفا به [[تسلیم]] نسبت به [[حکم]] [[پیامبر]]{{صل}}، بر حسب لفظ است؛ به جهت اینکه مورد [[آیات]]، [[محاکمه]] بردن آنان نزد غیر [[رسول الله]] است، یا این که [[واجب]] است که به او [[رجوع]] کنند، جز اینکه معنا، عام برای [[حکم خدا]] و رسولش نسبت به [[حکم]] [[تشریعی]] و [[تکوینی]] هر دو است، بلکه معنای [[حکم]]، [[قضاوت]] [[رسول الله]] است و نسبت به هر سیره‌ای که بدان [[سیره]] جاری باشد یا بدان عمل نماید، عمومیت پیدا می‌کند<ref>المیزان، ج۴، صص ۴۳۱-۴۳۲.</ref>.
 *نیز فی قوله تعالی: {{متن قرآن|حَتَّى تَسْتَأْنِسُوا وَتُسَلِّمُوا عَلَى أَهْلِهَا}}، فرموده: [[انس]] به چیزی و به سوی چیزی، عبارت از [[الفت]] و سکون [[قلبی]] نسبت به آن است، و "استیناس"، [[طلب]] کردن آن با کاری است که منجر به آن شود، مثل استیناس برای دخول در [[منزل]]، با ذکر [[الله]]، سینه صاف کردن، صدا از سینه بر آوردن و نحو آن، تا اینکه صاحب [[منزل]] [[آگاه]] شود که او میخواهد وارد شود و برای ورودش، [[آمادگی]] پیدا کند. پس چه بسا وی [[دوست]] ندارد که کسی بر او نگاه و نظری افکنده و یا احدی بر او اطلاعی پیدا کند. از همین جا معلوم می‌شود، [[مصلحت]] در این [[حکم]]، پوشیدگی عورات [[مردم]] و محفوظ ماندن آنان است که (بنای) آن بر اساس [[کرامت]] [[ایمان]] است. پس چون خواست داخل منزلی غیر از [[منزل]] خود شود، با [[الفت]] و سکون [[قلبی]]، [[اهل]] [[منزل]] را بر ورود خودش [[آگاهی]] دهد و پس از آن داخل شده و بر آنان [[سلام]] کند. بنابراین او با این مقدمات، در پوشانیدن عورت به آنان کمک نموده و به آنان از جانب خود [[امنیت]] بخشیده است<ref>المیزان، ج۵، ص۱۱۸.</ref>.
 *همین طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبَارَكَةً طَيِّبَةً}}، فرموده: مراد از {{متن قرآن|فَسَلِّمُوا}}، [[سلام کردن]] پر کسی از [[اهل]] [[منزل]] است که در آن [[خانه]] است و آن، تبدیل به {{متن قرآن|عَلَى أَنْفُسِكُمْ}} شده، به دلالت اینکه بعضی آنان از بعضی دیگرند، پس همه انسانند و [[خدای متعال]] آنان را از یک مرد و [[زن]] [[آفریده]] است، و اینکه آنان [[مؤمنان]] هستند و [[ایمان]] آنان را جمع نموده و به ایشان [[وحدت]] می‌دهد که این جمع نمودن و [[وحدت]] دادن، قوی‌تر از رَحِم، و یا هر چیز دیگری است، و بعید نیست مراد از: {{متن قرآن|فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ}}، این باشد که [[سلام]] نماید بر داخل [[منزل]] که در آن، [[اهل]] [[خانه]] هستند و آنان (هم) [[سلام]] را بر او برگردانیده و رد کنند. {{متن قرآن|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبَارَكَةً طَيِّبَةً}}: در حالی که این [[سلام کردن]]، [[درود]] گفتن است از جانب [[خدای متعال]]، همو که آن را [[مشروعیت]] داد و حکمش را نازل فرمود تا بدان [[مسلمین]] بر همدیگر [[درود]] و خوش‌آمد گویند، و آن، [[مبارک]] و دارای خیر زیادی است که باقی، [[پاکیزه]] و ملایم نفس است. البتّه، [[حقیقت]] این تحیّت، گسترش [[امنیت]] و [[سلامت]] بر کسی است که به او [[سلام]] عرضه می‌شود، و آن، پاکیزه‌ترین امری است که دو دسته در آن با هم مشترک شده و با هم مجتمع می‌گردند <ref>المیزان، ج۱۵، ص۱۷۹.</ref>.